نام کتاب : اسیر عشق

نویسنده : down 13 کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

_عزيزم شراره،آقاي دکتر اومده که باهات حرف بزنه.بهش اعتماد کن.باشه خوشگلم؟!

صورت مادرم جلوي چشمام بود و حرفاشو ميشنيدم اما هيچ عکس العملي نميتونستم نشون بدم.در حقيقت به قدري سختي کشيده بودم که تقريبا مثل يه مرده شده بودم.يه مرده ي متحرک که راه ميرفت و نفس ميکشيد اما حرفي نداشت که بزنه.

دست مادرم روي شونم گذاشته شد.با سردرگمي به دستش و بعد به صورتش نگاه کردم.لبخند دلگرم کننده اي روي صورتش بود و با چشماي نگران نگاهم ميکرد.منتظر جواب من بود.اما انگار زبونم خشک شده بود.توي دهنم نميچرخيد و قادر نبودم صدايي از خودم در بيارم.فقط يه بار سرمو تکون دادم و به پنجره نگاه کردم.داشت برف ميومد و شاخ درختي که جلوي پنجره ي من بود از برف سفيد شده بود.ياد بچگيم افتادم که با دوستام روي برف سر ميخورديم.ياد خنده هاي بي بهانه ام افتادم.شادي غير قابل وصفي که از بازي با دوستام پيدا ميکردم.اما حالا هيچي نميتونست حالمو بهتر کنه.سفيدي برف کم کم برام قيافه ي شکنجه گرمو تداعي کرد.چهره ي روزبه.انگار حتي از پشت شيشه پنجره و بين زمين و آسمون و لابه لاي دونه هاي برف هم داشت با چشم هاي وحشي و گستاخش به من نگاه ميکرد.دوباره ترس برم داشت.حتي يادآوري چهره اش هم منو تا مرز جنون ميبرد.دستامو روي سرم گذاشتم چشمامو محکم بستم.اما هنوز چهره اش جلوي چشمام بود.حتي با اينکه چشمام بسته بود و هيچي نميديدم.هنوز پلکامو محکم بسته بودم و عقب و جلو ميرفتم.

مادر_شراره چي شد؟شراره؟!چشماتو باز کن.عزيزم.دخترم.

دستاي محکم مادرم دستامو گرفت و سرمو آورد بالا.

مادر_چشاتو باز کن.ببين من پيشتم.شراره؟

آروم آروم و با ترس چشمامو باز کردم.صورت نوراني مادرم با همون لبخند هميشگي.ناخودآگاه لبخندي زدم و خودمو انداختم توي بغلش.چشمه اشکم خشک شده بود و نميتونستم گريه کنم.حتي نميتونستم ضجه بزنم.ناله و شيون رو قبلا توي زنداني که روزبه برام درست کرده بود سر داده بودم و ديگه صدايي برام نمونده بود.

مادر_آروم باش.من و بابات هميشه باهاتيم.همه چي تموم شده.انقدر خودتو آزار نده.باشه؟چند ماهه گذشته اما تو حتي يه کلمه حرف هم نزدي.دکتر پايينه.الان ميگم بياد.اون بيماراي بدتر از تو داشته اما درمونشون کرده.دلم روشنه که خوب ميشي...

گونه ام رو بوسيد و بعد منو از بغلش بيرون آورد.

***

ناخن انگشت شست دستمو داشتم ميجويدم که اومد تو.دکتر پارسا.مردي که روانشناس بود و خيلي مشهور.افرادي رو درمون کرده بود که هيچ اميدي بهشون نبود و حالا اومده بود سراغ من.يه بيمار ديگه.نگاهش کردم.عادتم شده بود.هرکي که از در اتاقم وارد ميشد اول به کفشاش نگاه ميکردم.کفشاش منو ياد روزبه مي انداخت.کفشاي مردونه نوک تيز که سرش فلزي بود و گاهي اوقات که از دستورش سرپيچي ميکردم سرشو داغ ميکرد و پشتمو داغ ميکرد.

با ديدن کفشاش يکه اي خوردم.کفشاش مثل مال روزبه بود.دوباره ترسيدم.يک لحظه فکر کردم که خود روزبه دوباره برگشته.خيلي سريع به چهره اش نگاه کردم.آهي از سر آسودگي کشيدم و به چشماش خيره شدم.مردي حدودا 50ساله با موهاي مشکي که کنار شقيقه هاش سفيد شده بود.چشماي خاکستري و نافذ که از همون لحظه اول ورود به من با دقت نگاه ميکرد.ترکيب صورتش منو ياد اساطير يوناني مي انداخت که توي نقاشي ها و فيلم ها ديده بودم.تصورم از تيپ و قيافش با اونچه که توي ذهنم داشتم فرق ميکرد.دکتري کاملا خوش پوش و جذاب که قيافه ي جدي به خود گرفته بود.اما در عمق نگاهش آرامشي بود که باعث شد دست از جويدن ناخن بردارم و سرمو با شرمندگي بندازم پايين.دوباره نگاهم به کفشاي لعنتيش افتاد.دستامو مشت کردم و بهش نگاه کردم.

صندلي ميز آرايشمو برداشت و با فاصله روبروم نشست.نگاهي به دستاي مشت شده ام انداخت و مسير نگاهم که روي کفشاش قفل شده بود.

لبخند جذابي زد و گفت:ناراحتت ميکنه؟!ميخواي درشون بيارم؟!

با کلافگي به سمت ديگه اي نگاه کردم که گفت:خب نميخواي بهم خوش آمد بگي؟!ناسلامتي مهمونم...خيل خب.من خودمو معرفي ميکنم.دکتر احمد پارسا هستم.50سالمه.و به درخواست خونوادت اومدم تا با تو حرف بزنم.چون تو قبول نميکردي که بياي مطب....و تو هم بايد شراره باشي که 24سالته.خب من چيزي ديگه دربارت نميدونم.خودت بگو.

وقتي با سکوت من مواجه شد از جاش بلند شد و روبروم ايستاد.دستاشو توي جيب شلوارش کرد و گفت:من ديوار اتاقتم اونجا رو نگاه ميکني؟!نميخواي حرفي بزني؟!

چيزي نگفتم.حس ميکردم حرف زدن از يادم رفته.واقعا لال شده بودم و خودم خبر نداشتم؟!

دکتر_خب مثل اينکه خيلي سرسختي.بايد تلاش کنم.

دوباره سکوت بود که بينمون حکم فرما شده بود و فقط صداي پاشنه ي کفشش که روي پارکت کف اتاق طنين انداز بود.جلوي پنجره ي اتاقم ايستاد و به بيرون نگاه کرد.

دکتر_بارون قشنگيه مگه نه؟!

با تعجب بهش نگاه کردم.چقد گيج بود.مرتيکه ي خرفت.براي يک لحظه دهنم باز شد و گفتم:برف قشنگيه!

سراسيمه کف دستمو گذاشتم روي دهنم و بهش نگاه کردم.

قسمت دوم

با پيروزي نگاهم کرد و گفت:يک هيچ به نفع من.

من حرف زده بودم.بعد از مدت ها حرف زده بودم.با يک ترفند ساده کودکانه.ازکار دکتر حرصم گرفت و از دست خودم عصباني بودم.مثل دختر بچه هاي کوچيک که قهر ميکنن پشتمو کردم بهش و پاهامو توي بغلم جمع کردم.بلوز بافتني رو کشيدم روي پاهام.عادتم شده بود.هر روز مادرم پليورمو عوض ميکرد و من دوباره اين کارو ميکردم.شايد به خاطر مدتي بود که پيش روزبه بودم . اون منو با يه تي شرت توي اتاق حبس ميکردم و من مجبور بودم براي گرم شدن اينکارو انجام بدم.سرم روي زانوم بود و به نقطه اي خيره شدم که دوباره گفت:قصد داري با حرف نزدن چي رو ثابت کني؟!هوم؟!ميخواي خودتو با اين کار شکنجه بدي که چرا سوار ماشينش شدي؟!درسته؟!

عکس العملي نشون ندادم.دوست داشتم باهاش دعوا کنم و بجنگم.ميخواستم اذيتش کنم.

دکتر_فکر کردي وقتي جواب ندي من عصبي ميشم؟

ميدونم ميخواي اذيتم کني و باهام بجنگي.

سرمو از روي زانوم برداشتم و بهش نگاه کردم.چقدر خوب فکر منو خونده بود.وقتي ديد نگاهش ميکنم گفت:2هيچ به نفع من.وقتشه خودي نشون بدي.اينجوري من بازي رو ميبرم دختر خانوم.

صداي زنگ موبايلش باعث شد يکه اي بخورم.خيلي وقت بود صداي تلفن رو نشنيده بودم.شايد از وقتي که توي اتاقم خودمو حبس کرده بودم.هر صدايي برام حکم ضربه ي شلاق رو داشت.همش تحت تاثير شکنجه هاي روزبه بود.وقتي کتکم ميزد صداي موسيقي راک رو بلند ميکرد تا صداي جيغامو کسي نشنوه.

وقتي ديد ترسيدم سريع گوشيش رو جواب داد.با کنجکاوي بهش نگاه کردم.

همونطور که به من نگاه ميکرد مشغول صحبت کردن با طرف پشت خط شد.

دکتر_سلام قهرمان.خوبي؟!...چه خبر؟منم خوبم.الان پيش يکي از مريضام هستم.خب چي شده؟!...امشب؟با سونيا قرار گذاشتي منم بيام؟...من براي چي؟...عروس آيندم؟!باشه پسر حتما ميام.ساعت 9 اونجام.خداحافظ...

گوشي موبايل رو گذاشت توي جيبش و گفت:خب کجا بوديم؟

دوباره دهنم باز شد و گفتم:من از صداي موسيقي بدم مياد.

چشماشو تنگ کرد و گفت:چرا اونوقت؟!

سرمو انداختم پايين و به زحمت گفتم:چون...چون منو اذيت ميکنه.منو ياد اون ميندازه...

دکتر_نکنه با موسيقي کتکت ميزده؟!

_اوهوم.مدرس موسيقي بود و گيتار بيس ميزد.

براي خودم هم جاي تعجب داشت که چرا دارم حرف ميزنم.بعد از اين همه وقت داشتم با کسي حرف ميزدم که غريبه بود.اما يکي توي دلم ميگفت که بهش اعتماد کنم.

صدام براي خودم هم عجيب بود.خش دار و خشن.خيلي وقت بود حرف نزده بودم.با طمامينه و به سختي حرف ميزدم.حس بچه اي رو داشتم که تازه زبون باز کرده.

دکتر_باهاش چجوري آشنا شدي؟!

_توي خيابون.سر کوچه ي ما بوتيک دوستش بود.من...من رفتم اونجا که لباس بخرم.اونم بود و منو ديد.تعقيبم کرد.توي خيابون بهم شماره داد.

دکتر_و تو زنگ زدي درسته؟!

با صداي بلندي گفتم:نه.اصلا.همچين غلطي نکردم.

دوباره اومد سمت صندلي و دوباره نگاهم به کفشاش خورد.

_درش بيار.از اين کفشا بدم مياد.

دکتر_چرا؟!بيريختن؟!

_نه.چون مال اونه...

دکتر_اهان...

ناخودآگاه دستام رفت سمت پشتم و روي کمرم.هنوزم ميتونستم سوزش روز اول رو حس کنم.

_همينجاس.بيا ببين دکتر.ببين با بدنم چيکار کرد.با همين کفشاي تو داغم کرد.گفت تو بايد جزو دارايي من باشي واسه همين داغت ميکنم.

دوباره سرم درد گرفته بود.يادآوري گذشته حالمو خراب ميکرد.

ليواني آب برام ريخت و داد دستم.يه نفس سر کشيدم و نگاهش کردم.توي نگاهش حس همدردي بود و تاسف.شايد فکر نميکرد دختري به سن و زيبايي من همچين گذشته اي داشته باشه.

کنارم روي تخت نشست و دست سردمو بين دستاش گرفت.گرماي دستش برام مثل وصل شدن به برق سه فاز بود.گرماي خاصي داشت که تا عمق وجودمو گرم کرد.

دکتر_چشماي قشنگي داري.اينو ميدونستي؟!

_کاش نداشتم.اگه کور بودم اگه بيريخت بود.الان وضعم اين نبود.

دکتر_بله درسته.و بايد پيش خودت حسرت ميخوردي که چرا خوشگل نيستم و چشم ندارم...خب فکر کنم براي امروز کافيه.هوم؟!

_باشه.

دکتر_کي بيام دوباره؟!

_نميدونم.

دکتر_دفعه ي ديگه ميخواي بريم توي حياط؟!

_نه.

دکتر_چرا؟!

_نميخوام.

دکتر_باشه.فعلا شما رييسي.

دستي به موهاي سرم کشيد و گفت:امشب ميدونم که بهتر ميخوابي.

بدون گفتن خداحافظي از اتاقم بيرون رفت و من به مردي فکر کردم که بدون هيچ تلاشي باهام حرف زد و باعث شد زبون باز کنم.ازش خوشم اومده بود.خيلي وقت بود آدما برام بي تفاوت بودند اما حالا.دکتر با بقيه شون فرق داشت..نگاهش ،رفتارش با بقيه متفاوت بود.

***

مثل هميشه توي اتاقم نشسته بودم.صداي مادروپدر رو ميشنيدم که صحبت ميکردند.خودم رو به خواب زده بودم اما بيدار بودم.ساعت 3بعد از ظهر بود و ديگه برف نميومد.اما ميتونستم بفهمم که بيرون سرده...

مادر_مسعود به خدا دارم ديوونه ميشم.داره جلوي چشمامون آب ميشه.خدايا کمکمون کن.

بابا_عزيزم به خدا توکل کن.دکتر پارسا که ديروز خيلي راضي بود.درسته حرفي نزد اما از چهره اش فهميدم که خيلي راضيه.

مادر_يعني تو ميگي که باهاش حرف زده؟

بابا_احتمالا...

مادر_پس چرا با من حرف نزده.چرا؟من مادرشم!

بابا_خودتو کنترل کن.بذار استراحت کنه.ميدوني که سر و صدا براش خوب نيست.

مادر_کاش از اين محل ميرفتيم.ميرفتيم شيراز.پيش خونواده ي تو.

بابا_با دکتر پارسا حرف ميزنم.ببينم چي ميگه.

مادر_برم ببينم بيدار شده يا نه.شايد چيزي لازم داشته باشه...

از دست خودم و سرنوشتم شاکي بودم.حق من اين نبود.من دلم ميخواست زندگي آرومي داشته باشم اما روزبه همه چيزو ازم گرفت.

قسمت سوم

مادر_شراره عزيزم؟بلند شو.دکتر اومده.چقدر ميخوابي!

چشمامو باز کردم.در لحظه ي اول برام همه چي تيره و تار بود.اما بعد از چند ثانيه چشمام عادت کرد.

مادر_بلند شو يه آبي به دست و صورتت بزن.بلند شو.

از دستشويي اتاقم اومدم بيرون و به سمت آينه رفتم.مادرم از کارم تعجب کرد.خيلي وقت بود که ديگه سراغ آينه نرفته بودم.شايد هنوز فکر ميکردم جاي کبودي ها روي صورتم مونده.از ديدن خودم تعجب کردم.هيچ اثري از کبودي نبود.رنگ پوستم دوباره به حالت اولش برگشته بود.گونه هام سرخ شده بود.فقط چشمام.از چشمام غم ميباريد.

دستي روي صورتم کشيدم.ياد روزبه افتادم.چشمامو بستم و دوباره قيافش جلوي چشمام رژه رفت.

روزبه_ميدونستي که خيلي خوشگلي شراره؟کسي رو با چشمايي که تو داري نديدم.تو مثل يه فرشته اي.

از ترس چشمامو باز کردم.مادرم با حيرت به رفتارم نگاه ميکرد.حتما فکر کرده بود وضعم خيلي خرابتر شده.

دستم به سمت برس روي ميز رفت.

مادرم_ميخواي برات شونه کنم؟!

سرمو به علامت نه تکون دادم و شروع کردم به برس کشيدن.

بعد از اون اتفاق مادرم برام موهامو شونه ميکرد.اولين بار بود که دستم به سمت برس رفت.موهاي لخت و مشکي.توي فاميل به داشتن موي بلند زبانزد بودم.اما حالا کوتاه و بلند بود.روزبه موهامو کوتاه کرده بود.چون عاشق مدل موي مصري بود.چقدر اون روزي که موهامو به دست مادرش سپرد تا قيچي کنه گريه کردم.ياد پدرم افتادم که عاشق موهاي بلندم بود.

بعد از شونه کردن موهام از جام بلند شدم.

مادرم_الان ميرم ميگم بياد.براتون چايي ميارم.

دوباره روي تختم نشستم و منتظر دکتر شدم.دلم ميخواست باهاش حرف بزنم.نميدونم چرا.شايد چون صداي دلنشيني داشت يا توي چشماش چيزي بود که منو به حرف زدن تشويق ميکرد.

دکتر_سلام به زيباي خفته!

به در نگاه کردم.در آستانه در ايستاده بود و با لبخند نگاهم ميکرد.به کفشاش نگاه کردم.کفشاشو عوض کرده بود.کفش رسمي مشکي که از تميزي برق ميزد.

با سر جواب سلامشو دادم.

دوباره مثل ديروز روي صندلي نشست و نگاهم کرد.

دکتر_خب چه خبر؟!از ديروز بهتري؟!شب خوب خوابيدي.

_اوهوم.

با ملافه روي تختم بازي ميکردم.دلم ميخواست اول اون حرف بزنه اما ساکت بود.از دستش حرصم گرفت.دکتر_چته؟چرا اخمات تو همه؟!اتفاقي افتاده؟!

_نه.

دکتر_خب خدارو شکر.يه کلمه ازت اومد بيرون.خب ديروز کجا بوديم؟!آهان.اونجا که شمارشو نگرفتي.بعد چي شد؟!

جوابشو ندادم.دوست نداشتم دوباره چيزي رو بازگو کنم.ميدونستم طاقت نميارم و دوباره تشنج ميکنم.

دکتر_نميخواي بگي؟!هوم؟!من اومدم اينجا که کمکت کنم.برام همه چيو بگو.باشه؟!

بعد از چند دقيقه سکوتي که بينمون بود شروع کردم به حرف زدن.صحبت از گذشته و اتفاقاتي که برام افتاده بود کار راحتي نبود.اما بالاخره که بايد با يکي حرف ميزدم.

_من...من...اون وقتا 22سالم بود.خب تازه از دانشگاه فارغ التحصيل شده بودم.رشتم زبان فارسي بود.براي تفنن رفتم سراغ اين رشته.راستش زمان دانشگاه قشنگترين دورانم بود.با دوستام خوش بودم.راحت.هنوزم که هنوزه دلم براي اون روزا تنگ ميشه.درس ميخوندم.با دوستام ميرفتيم گردش.به قول معروف شلوغي ميکرديم اما بعدش همه چي فرق کرد.روزاي استراحتم بود.ميرفتم مهموني.مسافرت.خريد.سر خودمو گرم ميکردم.يه بوتيک سر خيابون هست.فکر کنم ديديش.بعضي وقتا ميرفتم اونجا تا لباس بخرم.تابستون بود.هوا گرم بود.يادمه که بطري آب گذاشته بودم توي کيفم و درش باز شده بود و کيفم خيس شده بود.توي بوتيک فهميدم و مجبور شدم از صاحبش که پسر جووني بود يه کيسه بخوام که وسايل توي کيفمو بريزم توش.اونم اونجا بود.اسمش روزبه بود.رفيق صاحب بوتيکي بود.چشماي سبزي داشت که آدمو ميترسوند.بهم زل زده بود.ازش حسابي ترسيدم.راستش من دختري نبودم که به نگاه پسرا لبخند بزنم يا خوش باشم.من اهل دوستي با پسر نبودم.بعد از ديدن چندتا لباس تصميم گرفتم برگردم خونه.آخه خيلي بد نگام ميکرد.هرجا که توي بوتيک ميچرخيدم روبروم بود.حسابي ترسيده بودم.به خاطر همين برگشتم خونه.تو راه برگشت افتاد دنبالم.صدام کرد و ازم خواست به حرفش گوش بدم.از ترس چسبيده بودم به ديوار پياده رو.بهم گفت که از من خوشش اومده.از قيافم.گفت که حس ميکنه عاشقم شده.حرفاش در عين حال که خنده دار بود منو ميترسوند.حالت نگاهش.صداش.همش برام ترسناک بود.من سنگ کوب کرده بودم.فقط وايساده بودم و به حرفاش گوش ميدادم.بهم شمارشو داد.کارت يه آموزشگاه موسيقي بود.گفت که بهش زنگ بزنم.خيلي حرف زد.تک تک حرفاش يادم نيست.از بس ترسيده بودم فقط دلم ميخواست در برم.بالاخره برگشتم خونه.حس ميکردم که تعقيبم کرده.از دست خودم عصبي و ناراحت بودم.من انقدر گيج شده بودم که حتي به مادرم هم چيزي نگفتم.تا چند روز از خونه نرفتم بيرون.حس بدي داشتم.مدام فکر ميکردم که بيرون خونه منتظرم ايستاده.درست بود که لحنش عاشقونه بود اما چشماش.چشماي لعنتيش منو به وحشت انداخته بود.کاش ميتونستم با همين ناخونام چشاشو از کاسه در بيارم.اما حيف.حيف که هميشه ضعيف بودم.

دکتر_چرا به مادرت نگفتي که اون افتاده دنبالت؟!

_راستش فکر کردم نگم بهتره.آخه در نظر خودم چيز مهمي نبود.از اين اتفاقا برام افتاده بود.توي خيابون يا دانشگاه پسرايي بودن که ميفتادن دنبالم بعد از اينکه بهشون کم محلي ميکردم ميرفتن.من فکر کردم اگه بيرون نرم روزبه ميره اما اشتباه فکر کرده بودم.اون خيلي سرسخت بود.

دکتر_خب دفعه ي بعد کي ديديش؟!

_فکر کنم يه هفته بعد بود.من فکر کردم که همه چي تموم شده به خاطر همين با دوستام قرار گذاشتيم بريم بيرون بگرديم.فراموش کرده بودم که ممکنه اون دنبالم باشه.اون روز با دوستام خوش گذرونديم و من برگشتم خونه.تازه فهميدم که تعقيبم ميکرده.مسيرمو انداخته بودم از کوچه ها.به جاي اينکه از خيابون برم ترجيح دادم از کوچه ها که خلوت تره برم.دوباره همون حرفاي هميشگي رو زد.گفت که نتونسته از فکر بياد بيرون.گفت که هميشه توي ذهنش يکي رو مثل من تصور ميکرده.حرفاش برام جالب نبود.انقدر از اين حرفا توي گوشم خونده بودن که برام مثل جک شده بود.اون دست بردار نبود.

دکتر_قيافش خوب بود؟!

_اوهوم.خيلي خوشتيپ بود.خيلي زياد.معلوم بود که خيلي ثروتمنده.قيافش هم جذاب بود اما من از چشماش هميشه ميترسيدم.

دکتر_ديگه چي گفت؟!

_گفت که با هم دوست باشيم.تا ببينيم به درد هم ميخوريم يا نه.خيلي اصرار کرد و منم قبول نکردم.

دکتر_چرا قبول نکردي؟!

_چونکه من دختري نيستم که بخوام با کسي دوست بشم.تربيت خونوادگيم اين اجازه رو نميده.نميخوام به اعتماد بابا و مامانم خيانت کنم.

دکتر_به مامانت نگفتي؟!

_چرا گفتم.بهش گفتم که يه پسر افتاده دنبالم.راستش مادرم به حرفاي من عادت کرده بود.آخه هميشه همينجوري بود.من براي مادرمو همه چيو تعريف ميکردم.اونم گفت که چند روز از خونه نرم بيرون و اگه رفتم با اون برم يا بابا.يه ذره آرومتر شدم...

قسمت چهارم

دکتر_خب بعدش چي شد؟!

_بعدش؟!راستش فرداي همون روز بود که تلفن زنگ زد.فهميدم که شماره مو گير آورده از روي برگه ي قبض تلفن.دکتر اون انقدر جلوي خونه ي ما وايساده بود که حتي ساعت ورود و خروج بابام رو ميدونست.حتي وقتي قبض تلفن رو گذاشته بودن لاي در اون شماره رو برداشته بود.اون يه ديوونه به تمام معني بود.يه ديوونه.

دکتر_خودش زنگ زد؟!

_نه.مادر عفريته ش بود.اون زنگ زده بود.به مادرم گفت که پسرش دخترتونو ديده و ازش خوشش اومده.گفت براي خواستگاري ميخواد بياد.مادرم هم موافقت کرد.همه چيز خيلي سريع گذشت.وقتي اومد تازه فهميدم که روزبه بوده.راستش قبلش فکر ميکردم از بچه هاي دانشگاه است اما بعدش وقتي ديدمش از ترس نزديک بود سکته کنم.تو کت و شلوار رسمي خيلي جذاب شده بود.

دکتر_چرا با اينکه ميگي جذاب بوده اما باز به حرفاش گوش ندادي؟!

_چون من از کاراش بدم اومده بود.از اينکه مدام دنبالم مي افتاد.از اينکه همش التماسم ميکرد بدم ميومد.دوست نداشتم مرد اينجوري باشه.

دکتر_فکر نکردي شايد از خواستن زياده که خودشو جلوت خوار ميکنه؟!

_نه.چون ميدونستم هوسه.

دکتر_خب بعدش چي شد؟!

_اون با والدينش اومد.باباش کارخونه دار بود و مادرش خونه دار.از نظر مالي از ما بالاتر بودند.خيلي زياد.با اينکه ما هم خونواده ي ثروتمندي هستيم اما ثروت اونا نجومي بود.روزبه طوري با پدر و مادرم برخورد کرد که خودشو توي دل اونا جا کرد.راستش انقدر خوش مشرب بود و گرم صحبت ميکرد که همه محو صداش بودند.اما من نه.آرزو ميکردم زودتر گورشو گم کنه و بره.هنوزم وقتي منو نگاه ميکرد ميترسيدم.هرچي بيشتر نگاهش ميکردم بيشتر ازش متنفر ميشدم...

دکتر_پس نظر خونوادت مساعد بود؟!

_آره.همينطوره.اونا از روزبه خوششون اومده بود.مخصوصا مادرم.انقدر از خانومي و سليقه ي مادرم توي دکوراسيون خونه تعريف کرد که مادرم باورش شد.حتي بعد از رفتنشون مادرم منو سرزنش کرد که چرا درباره ي روزبه بد گفتم.

دکتر_خونوادش چطوري بودند؟!

_مادرش مدام به چهره ي من خيره ميشد و با تحسين نگام ميکرد.پدرش هم با پدرم گرم گرفته بود.راستش فکر ميکنم تنها کسي که توي جمع از وضعيت ناراضي بود من بودم.

دکتر_حتي يه لحظه هم به اين فکر نکردي که شايد روزبه آدم خوبي باشه؟!

_نه.فکر نکردم.چون از همون اولش ازش بدم اومد.دکتر من ميتونم تشخيص بدم کي نرماله و کي نه.پسرخاله ي مادر من اسکيزوفرني داره.من اخلاق و رفتار اونو ديدم.نميگم روانشناسم يا همچين چيزي.اما روزبه مثل اون رفتار ميکرد.گاهي وقتا خوب بود و گاهي وقتا مثل قاتلا نگام ميکرد.روزبه و خونوادش عادي نبودند.

دکتر_اينارو به خونوادت گفتي!؟

_نه.نگفتم.چون اونا حرفمو باور نميکردن.اونا مجذوب خونواده روزبه شدند.

دکتر_خب.فکر کنم براي امروز کافيه چون دستات داره شروع ميکنه به لرزيدن.

نگاهي به دستام کردم.دکتر راست ميگفت.دوباره داشتم عصبي ميشدم و اين اصلا خوب نبود.

دکتر_فردا نميتونم بيام دخترم.بايد برم با پسرم بيرون.آخه جمعه ها وقتم براي اونه.

_ممنون دکتر بابت امروز.اميدوارم بهتون خوش بگذره.

دکتر_ميخواي تو هم بياي؟!

_بازم ممنون.اما ترجيح ميدم بمونم توي خونه.اينجوري بهتره.

دکتر_بيرون برات خوبه.

_فعلا نميخوام.شايد يه زمان ديگه.قول ميدم.

دکتر_خوب استراحت کن.اگه ديدي حرفي داري که ميخواي بزني بنويسش روي کاغذ و بعدا بهم بده.باشه؟!

_باشه دکتر.فکر خوبيه.روز خوبي داشته باشيد.

از جام بلند شدم و دکتر رو تا دم در بدرقه کردم.با رفتنش احساس تنهايي دوباره به سراغم اومد.نسبت به پسرش حسادت ميکردم.خوش به حالش که دکتر پدرش بود.شايد اگه پدر من هم با من مثل دوست بود الان احتياج به دکتر نداشتم.هميشه يه پرده نامرئي بين و پدرم بود که مجبورم ميکرد جلوش با احترام برخورد کنم.

به سمت کتابخونه اتاقم رفتم.نگاهي گذرا به کتاب هام انداختم.حتي دلم نميخواست که يکي شونو بردارم و بخونم.حوصله ي هيچي رو نداشتم.دوباره احساس پوچي به سراغم اومده بود.فکر اينکه اگه نبودم،اگه زشت بودم،اگه پسر بودم،اگه...داشت ديوونم ميکرد.آرزو ميکردم برگردم به زمان کودکيم.زماني که چيزي برام مهم نبود جز همبازي هام و عروسکام.غمم فقط کنده شدن سر عروسکم بود و زخمي شدن زانوم وقتي که بازي ميکردم.وقتي که گريه ميکردم و مادرم نوازشم ميکرد و ميگفت هيچوقت گريه نکن.گريه کاري رو درست نميکنه.اما حالا چي؟حالام نبايد به بخت بد خودم گريه ميکردم؟!

روي زمين دراز کشيدم و پاهامو توي دلم جمع کردم.خنکي پارکت حالمو بهتر کرد.نفس عميقي کشيدم و چشمامو بستم.چقدر زندگيم يکنواخت شده بود.همه چيز برام بوي غم ميداد.زندگي رو به کام خودم و والدينم زهر کرده بودم و ازشون توقع داشتم که درکم کنند.تا کي بايد به اين وضع ادامه ميدادم؟!

مادر_چرا خوابيدي روي زمين؟!

با صداي مادر از فکر اومدم بيرون و سر جام نيم خيز شدم.

مادر_بلند شو تا يه خبري بهت بدم؟!

با بي حوصلگي از جام بلند شدم و گفتم:چي شده؟!

مادر_عموت داره از آمريکا مياد...

شونه هامو با بي تفاوتي بالا انداختم و گفتم:بياد.چيکار کنم؟!

مادر_کلا ميان که بمونن.

_مامان توروخدا!اين حرفا به من چه ربطي داره آخه؟!داره مياد که بياد.منکه از وقتي يادمه اون رفته.فقط عيدا زنگ ميزد.

مادر_شراره چرا انقدر بي حوصله اي.فکرنميکني با اومدن اونا ميتوني دوباره به زندگي برگردي؟!

با کنجکاوي به چشماي مادرم نگاه کردم.چقدر خوشحال بود.با تحسين نگاهم ميکرد و همين نگاه منو ميترسوند.به زندگي برگردم؟يعني چي؟!

کلافه شدم.دستمو توي موهام فرو بردم و گفتم:مامان خواهشا بذارين به درد خودم بميرم.باشه؟!براي من نقشه نکشيد.اين نگاه شما منو ميترسونه.

مادر_شراره عموت گفته ميخواد بياد ايران تا براي پسرش علي زن بگيره.ميدوني يعني چي؟بابات مثل هميشه عکساي خونوادگي رو ميفرستاده براش.عموت از تو خوشش اومده!

_خواهش ميکنم.التماس ميکنم بس کنين.زندگي من تلف شده.خيلي وقته که تلف شده.انقدر خوش خيال نباشين.

بغض توي گلوم اجازه حرف زدن رو گرفت.بي توجه به حضور مادرم به سمت دستشويي اتاقم رفتم و درو قفل کردم.توي آينه دستشويي به خودم نگاه کردم.من هنوز زيبا بود.ظريف و جذاب.اما چه فايده.چه سودي براي من داشت؟زندگي من در عرض يک سال و خورده اي عوض شده بود.من حالا زني بودم که مورد تجاوز يه مرد رواني قرار گرفته بود و زنداني اون بود.از همون لحظه ي اولي که منو به عنوان يه اسير زنداني کرد فهميدم زندگي زيبايي که در آينده ميتونستم داشته باشم تبديل به رويا شد.روزبه همه ي اميد و آرزوهاي منو گرفت و به جاش تصوير سياهي توي زندگيم ايجاد کرد که تا پايان عمرم هم از بين نميره.بغضم ترکيد و من توي آينه گريه کردن خودم رو ديدم.چقدر تحقير شدم؟!!شب و روز.حتي زماني که براي زماني کوتاه ميخوابيدم هم باز کابوس شکنجه هاي روزبه رهايم نميکرد.دستامو جلوي صورتم گرفتم و با صداي بلند شروع کردم به گريه.اين چه سرنوشتي بود که داشتم؟!خدايا اين حق من نبود.منکه آزارم به کسي نرسيد.هميشه سعي کردم درست زندگي کنم.پس چرا توي اوج جووني اين بلا به سرم اومد؟تا کي بايد به خاطر گذشته ي شوم خودم زندگي آينده مو زهر ميکردم؟!

مادرم پشت در دستشويي ايستاده بود و مدام به در ميزد.فکر ميکرد مثل قبل دوباره ميخوام خودمو بکشم.چقدر احساس بدي داشتم.احساس اينکه توي اين دنيا لجن بودم و نبايد زندگي ميکردم.

از شدت گريه چشمام ديگه جايي رو نميديد.همه چي برام تيره و تار بود.آبريزش بيني پيدا کرده بودم و نفسم به سختي بالا ميومد.

مشتي آب به صورتم زدم و دوباره توي آينه به خودم نگاه کردم؟!از خودم پرسيدم:بايد چيکار کنم؟هان؟اگه از گناه خودکشي نميترسيدم خودمو ميکشتم و از زندگي نکبتي خلاص ميشدم.اما بابا و مامان چي؟کاش فراموشي ميگرفتم.کاش ميرفتم جايي که کسي منو نشناسه.اما نميشه.هرجا برم اين گذشته ي لعنتي با منه.توي مخمه و کاري نميتونم بکنم.آخ روزبه تو با من چيکار کردي؟لعنتي همه آينده مو سوزوندي.روزاي خوبي که ميتونستم داشته باشم رو از بين بردي.توي رواني بايد توي همون آسايشگاه بپوسي.ذره ذره.از عذاب وجدان بميري.

قسمت پنجم

به صورت ناخودآگاه ياد حرف مادرم افتادم.عموت از تو خوشش اومده؟!

پوزخندي زدم و گفتم از چي من خوشش اومده؟از قيافم؟نميدونه پشت اين قيافه من چه چيزي خوابيده.واي گاهي وقتا فکر ميکنم يه افعي زير پوستمه.

اگه عمو بفهمه که به من چي گذشته بازم ميخواد من عروسش بشم؟علي چي؟!هيچي ازش يادم نمياد.بچگيامون هميشه با هم سر جنگ داشتيم.اون موهاي منو ميکشيد و منم مثل يک گربه روي بازوهاش چنگ مينداختم.هميشه هم اين من بودم که به غلط کردن مي افتادم.حتما الان براي خودش توي آمريکا کسي شده.با دختراي فرنگي اونجا خوشه و ميخواد بياد اينجا که زن بگيره.

از دستشويي اومدم بيرون.مادر بيچارم هنوز پشت در بود.با شرمندگي خودمو انداختم توي بغلش و گفتم:ببخش.دست خودم نيست.ميدوني که خلم.باشه؟!

مادر_عزيزم تو سالمي.اين حرفو نزن.من ميخوام تو هم مثل بقيه ي دخترا باشي.بگي و بخندي.گذشته رو بريز دور.بايد يه زندگي جديد رو شروع کني.من ميخوام نوه مو ببينم.ميخوام عروسي تورو ببينم.من و بابات فقط تورو داريم.

_سعي ميکنم.حالا ناراحت نباشين.

مادرم_ممنون شراره.ممنون.

_اونا کي ميان؟!

مادرم_چيه؟ميخواي ببيني علي چه جوري شده؟!

_نه.اصلا.فقط ميخوام خودمو آماده کنم.

مادرم_فردا شب ميرسن.

_چقدر زود.

مادرم_خب عموت گذاشته همه ي کاراش بشه بعد به ما خبر بده.براي چندماهي هم پيش ما زندگي ميکنن تا يه خونه خوب گيرشون بياد.

_اينجا؟!چه جالب.

مادر_خب اين پيشنهاد بابات بود.نمياي يه چيزي بخوري؟بابات ميخواد باهات حرف بزنه.

_چرا بريم.اين بارم به حرف شما گوش ميدم.

***

مادرم و مستخدم خونه ايران خانوم مشغول تميز کردن خونه و گردگيري بودند.انقدر با عجله کارهارو انجام ميدادن که من فکر کردم قراره رييس جمهور به خونه مون بياد.روي کاناپه نشسته بودم و با کنجکاوي به کارهاشون نگاه ميکردم.ايران خانوم هرازگاهي با دلسوزي به من نگاه ميکرد و دوباره کارشو ادامه ميداد.خوب ميفهميدم منظور نگاهاش چيه.از قضيه من خبر داشت.خانواده ما خانواده کوچکي بود.تنها يک عمو داشتم که آمريکا زندگي ميکرد.مادرم هم تنها دختر خانوادش بود.درست مثل من.بايد شکرگذار اين قضيه بودم که کسي از جريان من خبر نداشت اما حالا کسي قرار بود بياد که زندگي آينده ش به گذشته ي من بستگي داشت.به پدرم نگاه کردم.مثل هميشه داشت روزنامه ميخوند اما توي فکر بود.به خوبي ميفهميدم که روزنامه خوندن تنها بهانه ست براي سرپوش گذاشتن روي تفکراتش تا کسي مزاحمش نشه.حتما داشت فکر ميکرد جريان من رو چه جوري به عمو بگه.

نگاهي به ساعت انداختم ساعت 9 شب بود و بايد حاضر ميشدم.قرار بود مادر و پدرم به فرودگاه بروند و من توي خونه منتظر بمونم.استرس عجيبي داشتم.بعد از سال هاي زيادي عمو و خونوادش دوباره بر ميگشتن.دلم ميخواست علي رو توي ذهنم مجسم کنم اما انقدر به فکر تصميم عمو درباره خودم بودم که هرتلاشي ميکردم باز نميتونستم.اگه از واقعيت با خبر ميشدن چي؟اونوقت بازم دلش ميخواست من عروسش باشم؟نه.بايد بهش ميگفتم.بايد به عمو ميگفتم.اين بهترين راه بود.

واقعا افکارم درهم و برهم بود.نميدونستم چکار کنم و همين عصبيم ميکرد.توي خونه راه ميرفتم و مثل هميشه که استرس داشتم ناخونموميجويدم.احتياج به کسي داشتم که باهاش صحبت کنم.کاش دکتر پيشم بود و باهام صحبت ميکرد.چقدر به بودنش احتياج داشتم.حتي هيچ شماره تلفني هم ازش نداشتم.بالاخره دست از راه رفتن کشيدم و نشستم.با بي حوصلگي به برنامه ي مسخره ي تلويزيون نگاه ميکردم.چشمام آروم آروم روي هم رفت.چقدر لذت بخش بود.

صداي همهمه از حياط ميومد.حتما اومده بودند.سراسيمه از جام پريدم و دستي به لباسم کشيدم.دلم نميخواست با ديدن قيافم فکر کنند که در گذشته چه بلايي به سرم اومده.

در خونه باز شد و مادرم وارد شد.با ديدن من که مثل آدماي گيج ايستاده بودم و نگاهش ميکردم يکه اي خورد و گفت:سلام شراره اينجا چرا وايسادي؟!بيا عموت اينا اومدن.

هنوز حرف مادرم تموم نشده بود که اول پدرم و بعد عمو وارد شدند و پشت سرشون زن عمو و پسري حدودا 30ساله که حدس زدم بايد علي باشه.آب دهنمو قورت دادم و سعي کردم لبخندي بزنم.

عمو با ديدن من به طرفم اومد.به ناچار به سمتش رفتم و گفتم:سلام عمو جان رسيدن بخير.خوبيد؟!

توي اون شرايط گفتن اين کلمات مثل معجزه بود.عمو بغلم کرد و شروع کرد به قربون صدقه رفتن.چقدر احساس خجالت ميکردم.حق من اين همه تعريف و تمجيد نبود.معذب بودم و عمو فکر ميکرد که به خاطر خجالت و کم رويي اين جوري هستم.

عمو منو از بغلش بيرون آورد و دستي به موهاي بلندم کشيد و با اشتياق به صورتم نگاه کرد.

عمو_به به.مسعود دخترت از توي عکسش قشنگتره.مگه نه خانوم؟!

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

زن عمو که نسبت به وقتي که کوچيک بودم چاق تر شده بود با لحني سرد و معمولي گفت:بله درسته.همينطوره که شما ميگي.

از لحن زن عمو اصلا خوشم نيومد.يادمه از همون بچگي هم از من دل خوشي نداشت.يا نميذاشت با علي بازي کنم يا با نيش و کنايه هاش آزارم ميداد.مشخص بوداز بودن توي خونه ي ما اصلا خوشش نمياد.توي دلم گفتم:خدا بخير کنه که ميخواد اينجا بمونه.مادر بيچارم چي ميکشه.

عمو_علي بيا ببين شراره کوچولو چقدر بزرگ شده.همون که موهاشو ميکشيديا.ببين.

حس ميکردم گر گرفتم.چقدر برام سخت بود بودن توي جمعي که مدام از من تعريف ميشد و من در حقيقت هيچ کدوم از اونا نبودم.همه ي بدنم عرق کرده بود.جرئت نگاه کردن به علي رو نداشتم.سرم پايين بود که مادرم بالاخره به دادم رسيد.

مادر_خب بفرماييد دم در بده.وقت براي حرف زدن زياده.

براي اينکه از اون مخمصه خلاص بشم گفتم:من ميرم براتون قهوه درست کنم.مطمئنم خوبه براتون.

عمو_شراره بيا بشين.نميخواد.

_نه عمو الان براتون ميارم.

عمو_پس اگه زحمتي نيست براي من چايي بيار.

_چشم.

دعا ميکردم زودتر اين نمايش مسخره تموم بشه و به اتاقم پناه ببرم و گريه کنم.چقدر سخت بود نقش بازي کردن.

همون طور که مشغول درست کردن قهوه بودم به علي فکر کردم.چرا هيچي از چهره ش يادم نيست.اه لعنتي.مگه ميشه؟جلوي روم بود اما فقط قد بلندش و هيکل ورزشکاريش يادمه.بهتر که يادم نيست.اصلا بهش فکر نکن.

از آشپزخونه ميخواستم بيام بيرون که مقابلم ايستاد.يه قدم به عقب برداشتم و نگاهش کردم.اونم به چهره م زل زده بود.همون چند ثانيه کافي بود که دست و دلم بلرزه.موهاي مشکي و چشماني نافذ که مثل شب سياه بود.کنار ابروش بريدگي ظريفي وجود داشت که قيافشو خشن اما در عين حال خواستني کرده بود.خوب يادمه که بريدگي کنار ابروش کار من بود.با سيخ کبابي که دستم بود به چشمش زده بودم.داشتيم با هم شمشير بازي ميکرديم.اون با شمشير پلاستيکي و من با سيخ کباب.چقدر براش گريه کردم وقتي ديدم خون مياد.چقدر صورتشو بوسيدم و نازشو کشيدم و علي از اينکار من خوشش اومده بود.با يادآوري کتکي که از زن عمو خوردم زهرخندي زدم که گفت:دخترعمو به چي ميخندي؟!

_هيچي.خنده نبود.شما چيزي ميخواستين؟!

علي_آره.مادرم تشنش شده.

_آهان.اونجا روي ميز پارچ آب هست.با اجازه من برم.

از آشپزخونه بيرون اومدم و نفس عميقي کشيدم.واي خداي من چرا اينجوري شدم.اين قلب من چرا انقدر تند تند ميزنه.نکنه متوجه حالتم شد.بدنم گر گرفته بود و داشتم از آتيشي که توي وجودم بود ميسوختم.اصلا حال خودم نبود.مدام چشماي سياهش ميومد توي ذهنم و ضربان قلبمو بيشتر ميکرد.نفهميدم چجوري به بقيه قهوه و چاي رو تعارف کردم.کاش زودتر ميرفتم ميخوابيدم.پدرم که متوجه حالت من شده بود گفت:شراره اگه خسته اي ميتوني بري بخوابي.

_آخه بابا...

عمو_برو عموجان.برو استراحت کن.

کاش زودتر پدر ميگفت.با عجله به بقيه شب بخير گفتم و به سمت اتاقم رفتم.

در اتاق رو بستم و همونجا رو زمين نشستم.دستمو روي قلبم گذاشتم و زير لب گفتم:خداي من چم شده؟چرا اينجوري شدم؟واي نه.نبايد بذارم اينجوري بشه.

هنوز عطر تنش رو حس ميکردم.چقدر به نظرم خواستني بود.گريه م گرفته بود.مني که حتي با وجود داشتن رابطه اي نزديک با روزبه بهش علاقه نداشتم حالا با ديدن علي نفسم بند ميومد و قلبم تند تند ميزد.چرا حالا؟حالا که همه چيز براي من تموم شده بود اون بايد پيداش ميشد؟

***

صبح زود بود که از خواب بيدار شدم.براي چند دقيقه توي تختم نشستم و به ديشب فکر کردم.زن عمو.آخ که چقدر از رفتارش بدم مياد.هميشه فکر ميکرد تافته ي جدا بافته ست.اما عمو نه.يادمه از همون کودکيمون منو زن علي ميدونست.علي پسرعموي من.هنوزم منو مثل زمان بچگي دوست داشت؟.ياد گذشته افتادم.وقتي با هم توي کوچه بازي ميکردم و اون جلوي بقيه هميشه سعي ميکرد که منو اذيت کنه.هميشه از اينکارش ناراحت ميشدم و شکايتمو به مادر ميکردم.اما با اين وجود ميدونستم که دوستم داره.منم اذيتش ميکردم اما دوستش داشتم.يادمه وقتي که ميخواست بره آمريکا چقدر گريه کردم و تا چند شب خوابم نبرد.

قسمت ششم

آيا اونم مثل من هنوز احساسي داره؟نه.فکر نکنم.هيچي توي چشماش نبود.چشماش از احساس خالي بود.

***

از اتاقم اومدم بيرون که ديدم عمو و پدر سنگگ به دست وارد خونه شدند.

_صبح بخير.

عمو با ديدن من دوباره گل از گلش شکفت و گفت:صبح تو هم بخير عزيزم.بيا بريم صبحونه بخوريم.نون سنگگ تازه

نگاهي به بابا کردم.ميدونستم از رفتار عمو ناراحته.حتما پدر هم مثل من عذاب وجدان داشت.

با هم وارد آشپزخونه شديم.فقط مادر وزن عمو بودند.دلم ميخواست بدونم علي کجاست که جواب سوالمو عمو با پرسيدن از زن عمو گرفت:علي کجاست خانوم؟!

زن عمو_خوابيده بچم.خيلي خسته بود.آخه عادت نداره طفلک.

عمو_از اين به بعد ديگه بايد عادت کنه.ناسلامتي ميخوايم براش زن بگيريم.

از شنيدن اين حرف نزديک بود سنکگپ کنم.خودمو با هم زدن چايي سرگرم کردم اما خوب ميتونستم بفهمم که عمو داره به من نگاه ميکنه.

عمو_راستي شراره پدرت گفت ادبيات خوندي.درسته؟!

_بله عموجان.درسته.

عمو_خب ادامه تحصيل چرا ندادي؟!

با درماندگي به بابا نگاه کردم و بعد به مادر.

_خب راستش...آخه عموجان من...

پدرم به کمکم اومد و گفت:داداش راستش شراره ديگه قصد ادامه تحصيل نداشت.

عمو_چرا آخه؟

پدر_خب ميگفت ديگه نميتونه درس بخونه.از رشتش زياد خوشش نميومد.براي تفنن ميخوند.

عمو_آهان.

معلوم بود عمو چندان قانع نشده.به خاطر همين دوباره پرسيد:شراره جايي کار ميکني؟!

پدر_آره.تا دو سه ماه پيش توي يه کتابفروشي کار ميکرد.

عمو_آهان.

از حرف پدر تعجب کرده بودم.چقدر راحت دروغ گفت و عمو باورش شد.

از خودم بدم اومد.چقدر بايد دروغ ميگفتم؟تا کي؟!

نگاهي به ساعت ديواري آشپزخونه کردم.ساعت 9 بود و ساعت 11دکتر ميومد ملاقاتم.همه چيز دست به دست هم داده بود تا گذشته م لو بره.

بعد از خوردن چايي از جام بلند شدم و به مامان گفت:مامان ميشه بياين؟کارتون دارم.

به سمت اتاقم رفتم که مامان دنبالم اومد و گفت:بگو شراره؟!

_مامان دکتر اگه بياد چي؟همه چي معلوم ميشه.

مادر_نگران نباش.چيزي نميشه.بابات ميخواد عمو و زن عموتو ببره بيرون.

_فردا چي؟

مادر_فردا هم خدا بزرگه.

با تاسف سري تکون دادم و وارد اتاقم شدم.

تا رفتن عمو و زن عمو از اتاق بيرون نيومدم.استرس عجيبي داشتم.علي هنوز خواب بود.حتما ديشب بيدار مونده بود.اگه حرفاي من و دکتر رو بشنوه چي؟

توي افکار خودم غوطه ور بودم که صداي سلام دکتر رو شنيدم.

دکتر_سلام دختر...

نگاهش کردم.هرروز با تيپ و قيافه اي جديد.چقدر سرزنده و شاد بود.خوش به حال خونوادش.

_سلام دکتر...

در اتاق رو بست و همونطور که به سمتم ميومد گفت:خب امروز چطوري؟!

با شنيدن اين جمله بغض توي گلوم ترکيد و گفتم:خيلي بد.دکتر من خيلي بدبختم.خيلي.

صورتمو بين دستام قايم کردم و با صداي آروم گريه ميکردم.دکتر کنارم نشست و دستامو گرفت.

دکتر_سرتو بيار بالا ببينم.

با چشمايي پر از اشک نگاهش کردم و گفتم:دکتر اين چه سرنوشتيه که من دارم؟چرا خدا اين تقديرو براي من نوشت.

دکتر_تعريف کن ببينم چي شده؟!

_دکتر عموم اومده.

دکتر_بله ميدونم.مادرت گفت.

_دکتر ميدونين چيه؟!عمو فکر ميکنه من عروس خوبي براش ميشم.ميفهمين؟

دکتر نفس عميقي کشيد و گفت:و اون نميدونه چي به تو گذشته؟!

_درسته...دکتر ميدونين چقدر سخته که در همه ي خوشي ها رو روي خودت ببندي؟!من هيچ خوشي توي زندگي ندارم.همه ي آيندم با نداشتن نجابتم از بين رفته.من هيچ آينده اي نميتونم داشته باشم...دکتر من سردرگمم.

دکتر_پسرعموت هم تورو پسنديده؟!

_نه.ديشب تازه اومدن.اما وقتي به چشماش نگاه کردم ديدم هيچ حسي به من نداره.

دکتر_ولي تو توي يک نگاه عاشقش شدي آره؟!

_اوهوم.

اشکاي روي گونمو پاک کرد و گفت:قسمت عزيزم.هرچي قسمت باشه.ميفهمي؟!نميخوام اميدوارت کنم.اما قدرت عشق ميتونه خيلي کار انجام بده.

_دکتر اون نميدونه من قبلا...

دکتر_بايد بدونه.

_اما از من متنفر ميشه.

دکتر_عشقي که اينجوري باشه هوسه.ميفهمي؟!...حالا ميخوام به اين موضوع فعلا فکر نکني.باشه؟!...ميخوام باقي گذشته رو برام تعريف کني.روزبه بعد از خواستگاري چيکار کرد؟!

_هيچي.قرار بود هفته ي ديگه جواب بهشون بديم.اما من ميدونستم که جوابي دارم.نه.من با روزبه ازدواج نميکردم.به هيچ وجه.فرداي خواستگاري بود.رفتم بيرون تا هوايي عوض کنم که ديدم دنبالم راه افتاده.به قدري از رفتارش عصبي بودم که حد نداشت.بالاخره بعد از چندتا کوچه تعقيب کردن من تصميم گرفتم باهاش حرف بزنم.بهش گفتم از ماشين بياد بيرون تا با هم حرف بزنيم.اما اون گفت که برم تو ماشين.من احمق هم عين گاو سوار ماشينش شدم.کاش سوار ماشينش نميشدم.بدبختي من از اونجا شروع شد.ماشينو به حرکت درآورد بهم گفت که حرفمو بزنم.منم بهش گفتم که به دردش نميخورم.علاقه اي بهش ندارم.گفتم مزاحم من و زندگيم نشه.اما اون فقط ساکت بود.فکر کردم که قصد داره از زندگيم بره کنار.چهره اش خيلي ترسناک شده بود.چشماش قرمز شده بود و تند تند نفس ميکشيد.دوبار صداش کردم اما جواب نداد.يه دفعه ماشينو گوشه اتوبان پارک کرد و برگشت سمت من.توي اون لحظه به خودم لعنت فرستادم که چرا سوار ماشينش شدم.دلم نميخواست چشمام به چشماش بيفته.ازش بيزار بودم.به بيرون نگاه کردم و بهش گفتم که اين بازيو تموم کنه اما بعد از چند ثانيه يه چيزي محکم خورد توي سرم.ديگه چيزي نفهميدم.فقط توي آخرين لحظه چهره ي روزبه بود که جلوي صورتم بود.همين...

دکتر_و دوران اسيريت شروع شد؟!

_دکتر نميخوام فعلا چيزي تعريف کنم.برام سخته.ميفهمين؟!

دکتر_آره عزيزم ميدونم.مخصوصا توي اين اوضاع و احوال...

قسمت هفتم

_دکتر ديگه نميخوام بياين خونه.راستش نميخوام خونواده ي عمو بفهمن.ميشه بيام مطبتون؟!

دکتر_مطب من؟مطب من توي خونست.

_شما راضي هستين؟!

دکتر_باشه.اشکالي نداره.اتفاقا برات خوبه که بياي بيرون.ميدوني شراره زندگي به گذشته خلاصه نميشه.همه ي ما آدما به دنيا ميايم تا زندگي کنيم و آينده رو بسازيم.به جاي بهتري برسيم.تو مدام داري افسوس گذشته رو ميخوري و آينده تو حروم ميکني.

_اما دکتر گذشته ي من داره به آينده ام هم غلبه ميکنه.

دکتر_اين تفکر توئه.تو پيش خودت اينجور فکر ميکني.هيچ فکر کردي اگه ادامه تحصيل بدي ميتوني به کجا برسي؟تاحالا به اين فکر کردي که بري سفر؟کل ايرانو بگردي؟!هان؟!ميدوني چقدر برنامه براي تو وجود داره.

_شوخي ميکنين دکتر!

دکتر_نه.اصلا.جدي ميگم.ميدوني عزيزم من همسرم ده سال پيش فوت کرد.به خاطر سرطان خون.هرچي دوا و درمون کردم افاقه نکرد.نذر و نياز کردم اما نتيجه اي نداشت.براي مداوا بردمش خارج اما هيچ فايده اي نکرد.اون مرد و من و پسرمو تنها گذاشت.وقتي رفت خيلي توي خودم رفتم.کارم شده بود سيگار و مشروب خوردن.ميخواستم يه جوري که شده دردمو فراموش کنم.زنم يه خانوم به تمام معنا بود.مهربون،فداکار،زيبا...ام ا سرنوشت اونو توي 40سالگي ازم گرفت.به نوعي از دست همه عصبي بودم.کافر شده بودم.به زمين و زمان بد و بيراه ميگفتم.پسرم منو به زندگي برگردوند.باهام حرف زد.بالاخره بعد از يه سال زندگي بيهوده به خودم برگشتم و کارمو دوباره شروع کردم.از اون به بعد با خودم عهد بستم کسايي که مثل خودم هستن رو درمون کنم.و تا حدودي موفق هم شدم.حرفاي پسرم منو به اين نتيجه رسوند که نميشه با تقدير جنگيد.هرچي خواست خدا باشه.نميگم خدا خواست تو اينطور بشي اما فکر نميکني تقصير خودتم بود؟فکر نميکني اگه همه ي احساساتتو با خونوادت در ميون ميذاشتي،سوار ماشينش نميشدي اتفاقي نمي افتاد؟!هان؟!

_نميدونم دکتر تاحالا اينجوريشو فکر نکرده بودم.

دکتر_تو بايد گذشته رو فراموش کني،بسپاريش به خاطراتي که هيچوقت بهشون سر نميزني.بايد يه زندگي نو ساخت.سرحال باشي و مطمئن.قدم هاتو با شجاعت برداري و به خودت بگي من ميتونم.درد تو درد مشترکيه.دخترايي هستن که مثل تو مورد تجاوز قرار گرفتن.خيلي هاشون به زندگي برگشتن و بعضياشون خودشونو کشتن.فکر ميکني کدوم بهتره؟!ميدوني يه مراجعه داشتم که مثل تو بود.از دوست پسرش نارو خورده بود و بعد مورد تجاوز قرار گرفته بود اما تونست زندگيشو ادامه بده.الان ميدوني چيکارست؟!مهندسي ميخونه و يه بچه داره.ازدواج کرده و هر ماه با شوهرش مياد سراغم و ازم تشکر ميکنه.فکر ميکني اينجوري بهتره يا اينکه خودتو بکشي و خونوادتو داغدار کني؟يا اينکه خودتو توي اين اتاق حبس کني و مدام اشک بريزي.خدا بزرگه.فقط اونه که ميتونه بهت کمک کنه.اول خدا و بعد خودت.به همه نشون بده که ميتوني.عشق مسئله ي مهمي توي زندگيه اما نبايد کل زندگيتو دربر بگيره.اگه پسر عموتو ديدي و ازش خوشت اومده ميدوني براي چيه؟براي اينکه خيلي وقته پسري رو دور و بر خودت نديدي.خيلي وقته با جنس مخالف نگشتي و تنها رابطه اي هم که داشتي با يه رواني بوده.براي همين وقتي ديدي پسرعموت انقدر آروم و خوش برخورده ناخودآگاه به طرفش جذب شدي.اگراونم به تو احساسي پيدا کرد و تو هم همينطور بايد بهش درباره ي گذشته ت بگي.اگه بمونه يعني تورو دوست داره ولي اگه بذاره بره بهتر.عشق اون هرگز عشق نبوده.سعي کن به خودت مسلط باشي.قوي باش مثل کوه.مثل من.باشه؟!

دستاي دکتر رو با صميميت فشردم و با قدرشناسي نگاهش کردم.

_ممنون دکتر.حرفاتون خيلي آرومم کرد.بهش فکرميکنم.اما دوست دارم که باز با شما حرف بزنم.باشه؟!شما برام حکم پدري رو دارين که هيچوقت با صميميت باهام حرف نزد.ممنونم...راستش به پسرتون حسوديم ميشه.

دکتر_هر پدري شيوه ي خاص خودشو داره اما در نهايت همشون سعادت فرزندشون رو ميخوان.به اين چيزا فکر نکن...در ضمن ديگه نميخوام دفعه ي ديگه نق نق کني.بايد شاد ببينمت.به خودت برس.بخند.مثل يه دختر همسن خودت رفتار کن.

دکتر نگاهي به ساعتش کرد و گفت:واو مثل اينکه خيلي حرف زديم.سرت رو درد آوردم.خب بايد برم.امروز نهار به عهده ي منه.کسري ببينه غذا درست نکردم پوست از کلم ميکنه.

_مرسي دکتر.اميدوارم روز خوبي داشته باشيد.

از جام بلند شدم و اينبار تا دم در حياط بدرقه ش کردم.موقع برگشت علي رو ديدم که تازه وارد حياط شد.

_سلام پسرعمو.

علي همونطور که بهم نزديک ميشد با کنجکاوي گفت:سلام شراره.خوبي؟!...ببينم مهمون داشتي؟!

_اوه.آره.غريبه نبود.دوست پدر بود.دکتره.با پدر کار داشت.

علي_واقعا؟!

_آره پسرعمو.راستي نهار ميخوري يا صبحونه؟

علي_نهار ميخورم.يعني صبر ميکنم که اونا بيان.از زن عمو شنيدم که رفتن بيرون.

_آره.بابام بردشون گشت بزنن.خب بيا تو.چرااومدي بيرون.هوا سرده.

از جلوش رد شدم و خواستم از پله ها بالا برم که يک لحظه نفهميدم چي شد و ليز خوردم.جيغ بلندي کشيدم و آماده بودم تا سرم با موزاييک زمين برخورد کنه که علي بغلم کرد.چشمامو با ترس باز کردم و با ديدن صورت علي که نزديک صورتم بود يکه اي خوردم.به قدري نزديک که نفسش به صورتم ميخورد.نگاهي به چشماش کردم که ديدم داره به لب هام نگاه ميکنه.با انزجار از نگاهش خودمو از بغلش کشيدم بيرون و مشغول تکون دادم لباسم کرد.

_ممنون پسرعمو.به موقع بود.

صبر نکردم تا حرفي بينمون رد و بدل بشه.عين ديوونه ها رفتم توي خونه و در جواب مادرم که گفت دکتر رفت فقط به سر تکون دادني اکتفا کردم.هنوزم بدنم داغ بود.ياد نگاهش افتادم.دلم لرزيد.چقدر نزديک بود.حس جالبي بود که تا به حال تجربه ش نکرده بودم.

تا اومدن عمو و پدر از اتاقم بيرون نرفتم.ترجيح دادم توي اتاق بمونم و به حرف هاي دکتر فکر کنم.اما مگه ميشد؟مدام صورت علي و نگاهش جلوي چشمام ميومد.حس ميکردم هر لحظه بيشتر از دفعه قبل دلم ميخواد پيشش باشم.از دست خودم عاجز و ناتوان بودم.دلم ميخواست براي يکبار هم که شده مغزم از هر فکر و خيالي خالي باشه.

علي_ميتونم بيام تو دختر عمو؟!

به در زد و بدون اجازه من وارد شد.نگاهي به اطراف اتاق انداخت و گفت:بابا اينا اومدن.

_باشه الان ميام.تو برو تا بيام.

علي_ميخواستم اتاقتو ببينم.آخه اون وقتا يادمه پر عروسک بود.

_و تو هم چقدر مسخرم ميکردي.يادته؟!

به سمت گوشه ي اتاقم رفت که سبد اسباب بازي هاي کودکيم رو نگه داشته بودم وبا لحني شاد و سرزنده گفت:واي باورم نميشه اينکه شمشير منه.يادته بهت دادمش يادگاري؟!

با حسرت به سبد اسباب بازي نگاه کردم و گفتم:بيشتر اون قسمتي رو يادمه که با سيخ کباب زدم به چشمت.

قسمت هشتم

دستش رفت گوشه ي ابروش و با خنده گفت:اوه.آره.منم اون قسمتو بيشتر دوست دارم.

شمشير رو برداشت و نگاهش کرد.کنارش ايستادم و عروسکي رو برداشتم و گفتم:ديشب وقتي گوشه ي ابروت رو ديدم خندم گرفت.

علي_پس واسه اون خنديدي.حدس زدم...منم اون دفترچه ي خاطراتي که بهم دادي رو دارم.دستخطت هنوزم منو ميخندونه.

_ميدونم که توي آفتاب نذاشته راه ميرفت اما خب ديگه مگه چند سالم بود.همش 8سال.تازه از خدات باشه بچه ي 8ساله اونجوري بنويسه.

با اشتياق نگاهم کرد و گفت:هميشه فکر ميکردم هنوزم همونجوري تخس و سرتقي.به خودم ميگفتم هنوزم موهاش بلنده تا موهاشو بکشم.

_پسرعمو اين چه حرفيه؟!دلت مياد؟!

لحنم به قدري لوس و بچه گانه بود که علي خنده ش گرفت و گفت:اوه.ببين دختر عموي کوچولوي منو.چه نازي ميکنه.

مثل زمان کودکي که با مشت ميزدم به بازوش اينکارو کردم و گفتم:پسرعمو اذيتم نکن.وگرنه دوباره سر و کارت به سيخ کباب ميفته ها...

دستاشو به حالت تسليم بالا آورد و گفت:باشه .ببخشيد.تسليمم.

عروسکو گذاشتم توي سبد و گفتم:دفترچه ي خاطراتمو آوردي؟!

علي_آره.هميشه باهامه.وقتي دلم براي ايران تنگ ميشد نگاهش ميکردم.ميدوني هم خندم ميگرفت هم دلم بيشتر تنگ ميشد.آخه خاطراتت باحالن.بذار برم بيارمش.تو چمدونمه.

_باشه برو بيار.

چند لحظه از رفتنش نگذشته بود که سريع برگشت و دفترچه رو به دستم داد.يه دفترچه ي سيمي.نگاهي به جلدش انداختم.با ماژيک قرمز عکس يه گل رو روش کشيده بودم و زيرش اسم خودمو.اونوقتا به نظرم زيباترين تزيين دفتر بود اما حالا که نگاهش ميکردم به نظرم مسخره ميومد.دستي روي نوشته و نقاشي کشيدم و دفتر رو باز کردم.به نام خدا رو با دست خط بچگانه نوشته بودم و دو طرف دوتا ستاره کوچولو.خنده م گرفته بود.به علي نگاه کردم که ديدم دوباره زل زده به من.بي توجه به نگاهش اولين خاطرمو خوندم.((امروز مامان منو برد پارک.خيلي خوب بود.آخه يه دوست پيدا کردم.اسمش وحيده.قول داده هميشه با هم بازي کنيم.))

علي_ميدوني وقتي اون موقع اينو خوندم چقدر حسوديم شد؟!

_دست بردار.چرا؟

علي_به چشمام زل زد و با صدايي آروم و وسوسه کننده گفت:فکر ميکردم خائني.دلم ميخواست اين وحيدو بزنمش.آخه اونوقتا هم خوشگل بودي.

چند لحظه خيره شدم به چشماش.دوباره طپش قلبم زياد شده بود.يک سر و گردن از من بلند تر بود و همين باعث ميشد مقابلش احساس کوچيکي کنم.دلم ميخواست بغلش ميکردم و بهش ميگفتم دوسش دارم.اما بايد جلوي خودمو ميگرفتم.سرفه اي کردم و دفترو بستم.بدون اينکه دوباره بهش نگاه کنم به سمت در اتاق رفتم و گفتم:بريم ببينيم نهار حاضره.

داشتم از دستش فرار ميکردم.چرا با اينکه ميخواستم ازش فاصله بگيرم باز از قبل بيشتربهم نزديک ميشد.نميتونستم ازش فرار کنم.همه ي وجودم علي رو ميخواست.کم کم داشتم احساس روزبه رو درک ميکردم.وقتي بهم ميگفت دوسم داره و طاقت دوري منو نداره.وقتي بغلم ميکرد و تا جايي که ميتونست منو توي بغلش فشار ميداد درکش نميکردم اما حالا...بيچاره روزبه.رواني بود و با عشقي که به من داشت رواني تر شد.

سر سفره نهار به قدري توي فکر بودم که صداي عمو در اومد.

عمو_عمو جون چرا انقدر توي فکري؟!

_چيزي نيست عمو.راستش دنبال کار ميگردم اما پيدا نميشه.دوست ندارم توي خونه بمونم.

چقدر راحت دروغ ميگفتم.از دست خودم حسابي کفري بودم.

عمو_ايشالا پيدا ميشه.غصه نخور عروس خانوم.

با شنيدن اين حرف غذا پريد تو گلوم.شروع کردم به سرفه و جلوي دهنمو گرفتم.علي بغل دستم نشسته بود.با دست به پشتم زد و ليوان آبي به دستم داد.

به قدري سرفه کردم که اشک از چشمام سرازير شد.به عمو نگاه کردم که با خنده به پدرم گفت:مسعود جان راستي فردا بريم بنگاه ها رو بگرديم ببينيم خونه اي پيدا ميشه اين نزديکيا.

بالاخره سرفه م بند اومد.از علي تشکر کردم و به بقيه نگاه کردم.مادرم قند توي دلش آب شده بود و با لبخند به من و علي نگاه ميکرد.عمو و پدر هم داشتن درباره خونه حرف ميزدن و زن عمو با بيخيالي غذاشو ميخورد.

غذا زهرم شده بود.دلم ميخواست زودتر بلند بشم اما دور از ادب بود.به ناچار نشستم و با غذام بازي ميکردم که علي گفت:چرا نميخوري دختر عمو؟!

_سيرم.خيلي خوردم.

زن عمو_علي جان دختراي اين دور و زمونه بايد لاغر باشن تا خواستگار براشون بياد.

دوباره متلک هاي زن عمو شروع شده بود.طاقت نداشتم مثل بچگي هرچي از دهنش در مياد بهم بگه و من چيزي نگم.قاشق توي دستمو با حرص فشار دادم و گفتم:زن عمو جان اينکه من غذا کم ميخورم دليل نميشه که برام خواستگار بياد.ترجيح ميدم لاغر بمونم و سلامت تا اينکه نتونم چهارتا پله راه برم.

يادمه زمان بچگيم هميشه از اينکه خونه ي ما پله داشت و اون هر دفعه که ميومد از پله ها ميناليد.حالا که وزنش سنگين تر هم شده بود.

سرمو انداختم پايين و براي خودم سالاد ريختم.

بعد از حرف من ديگه کسي حرفي نزد و نهار در سکوت خورده شد.حرف من براي زن عمو سنگين تمام شد.شايد فکر ميکرد مثل بچگيم چيزي نميگم.

بعد از جمع کردن ظروف غذا به آشپزخونه رفتم و مشغول شستن ظرف ها شدم.هنوز چند دقيقه اي از کارم نگذشته بود که سر و کله ي علي پيدا شد.

علي_کمک نميخواي؟!

بدون اينکه نگاهش کنم گفتم:نه.ممنون.

علي_تعارف ميکني؟بابا نترس من خوب بلدم ظرف بشورم.تو غربت همه کاري کردم.

نبايد ديگه بهش ميدون ميدادم.شکنجه به قدر کافي شده بودم و نميخواستم هم خودم و هم علي بيشتر از اين پيش بريم.

_هرجور مايلي.

علي_خب پس تو بشور من آب ميکشم.

نگاهش نکردم.ميدونستم تعجب کرده.با اينکه دلم ميخواست برگردم و نگاهش کنم اما از اين کار صرف نظر کردم.

خودمو سرگرم شستن ظرف ها کردم و گفتم:راستي اونجا چيکار ميکردي پسرعمو؟

علي_خب معماري خوندم.يه شرکت زدم و کار ميکردم.تا اينکه برگشتم ايران.راستش زياد هم خوشم نميومد برگردم.آخه فکر ميکردم اينجا جالب نيست.بابا ميگه دختر ايروني يه چيز ديگه ست.حالا ميبينيم...

سرشو نزديک گوشم آورد و خيلي آهسته گفت:بابام پر بيراه نميگه...دختر ايروني واقعا قشنگه.

ازش فاصله گرفتم و گفتم:عموجون نگفته دختر ايروني همون قدر که ميتونه قشنگ باشه ميتونه مثل يه ببر باشه؟!

علي_چرا اينم گفت دختر عمو.فکر کردم شوخيه.اما الان دارم يکيشو جلوي چشمم ميبينم که از چشماش داره خون ميباره.

آهي کشيدم و ديگه جوابشو ندادم.نميدونم چرا با اينکه سعي ميکردم بهش رو ندم و نسبت بهش بي تفاوت باشم ته دلم از اينکه ازم تعريف ميکرد خوشم ميومد.

تا پايان شستن ظرف ها ديگه حرفي بينمون رد و بدل نشد.هرکدوم توي فکر بوديم.

داشتم دستامو خشک ميکردم که گفت:خسته نباشي دختر عمو.

_همچنين شما پسرعمو.زحمت کشيدي.

در همين حين مادرم وارد آشپزخونه شد و گفت:علي جان خسته نباشي مادر.به زحمت افتادي...

علي_خواهش ميکنم زن عمو.زحمتي نيست.

از آشپزخونه بيرون اومدم و خواستم به اتاقم برم که علي صدام کرد.

علي_دختر عمو ميشه باهات بيام توي اتاقت؟!

_اشکال نداره.

از اين بازي خسته شده بودم.دائم ميخواست با من حرف بزنه و من اينو نميخواستم.بايد تکليفش معلوم ميشد.

توي اتاقم مشغول شانه کردن موهام بودم که اومد.دست از کار کشيدم و گفتم:چيه پسرعمو؟ميخواي با شمشيرت بازي کني؟!

خواستم موهامو با کش ببندم که خيلي سريع به طرفم اومد و گفت:نه نبندشون.ميخوام ببينم چجوري شده؟!

موهاي کوتاهمو پشت گوشم زدم و گفتم:کوتاشون کردم.مثل سابق نيست.

با حرص نگاهي به موهام کرد و گفت:چرا؟!واسه چي کوتاشون کردي؟!

قسمت نهم

_نميدونم.از دستشون خسته شده بودم.

روبروم ايستاد و براي چند لحظه خيره نگاهم کرد.دلم نميخواست نگاهش کنم اما نيرويي مرموز وادارم کرد منم به صورتش نگاه کنم.

هرلحظه که ميگذشت بيشتر از قبل عاشقش ميشدم.اين چه حسي بود که حالا سراغم اومده بود؟دليلش جز اين نبود که بعد از مدتي با جنسي مخالف برخورد ميکردم؟!شايد!عاشقي در يک نگاه.بلايي که هميشه مسخره اش ميکردم به سرم اومده بود.ديگه تاب نگاهشو نداشتم.سرمو انداختم پايين و خواستم ازش فاصله بگيرم که بازوهامو گرفت.نگاهي به بازوم انداختم.دستاش محکم منو گرفته بود.

_علي خواهش ميکنم ولم کن.بازوم درد گرفت.

آروم آروم دستاش شل شد و بازومو رها کرد.نفسي کشيدم و گفتم:تو چت شده پسرعمو؟!

به سمت پنجره رفتم و بازش کردم.نفس عميقي کشيدم و هواي سرد زمستوني رو توي ريه هام فرو بردم.

نبايد ميذاشتم اميدوار بشه اما مگه ميشد؟!

علي_شراره به من نگو پسر عمو باشه؟!از اين لفظ خوشم نمياد.

شونه هامو انداختم بالا و گفتم:باشه.

به حرفاي دکتر فکر ميکردم.بايد بهش ميگفتم که در گذشته چه اتفاقي برام افتاده؟نه.زود بود.تا زماني که موضوع جدي نشده بود نبايد ميگفتم.

علي_شراره اون مردي که صبح اومد ديدنت و گفتي دوست عموئه با تو چيکار داشت؟!

حسادت؟اولين نشانه دوست داشتن.

_پيغامي داشت واسه بابا.

علي_مرد جذابي بود.از اين تيپ آدما کم پيدا ميشه.

_بله.مرد متشخص و خوبيه.احترام زيادي براش قائلم.

علي_جدا؟!فکر نميکني که بايد جلوي غريبه ها با پوشش باشي؟!

_فکر کردم فرنگ رفتي ديدت بازتر شده.

علي_خب من به اين چيزا حساسم.

_اما پدرم حساس نيست.

پنجره رو بستم و گفتم:خب ميتونم استراحت کنم؟!

دستي توي موهاش کشيد و با کلافگي گفت:تو از ماده ببر هم بدتري.استراحت کن.

به سرعت از اتاق بيرون رفت و من موندم با جاي خاليش.کاش ميتونستم بهش بگم که بهش دل بستم و دلم ميخواد باهاش عشق رو تجربه کنم.اما ترسي توي وجودم بود که مانع ميشد.درمانده و مستاصل بودم.ياد حرف دکتر افتادم.بايد به چيزاي ديگه فکر کنم.همه چيز که عشق نبود.نگاهي به آسمون کردم و زير لب گفتم:خدايا يا عشقشو از قلبم بيرون کن يا به هردومون قدرت بده که با واقعيت بسازيم...کمکم کن...

***

روي صندلي که کنار پنجره اتاقم بود نشسته بودم و به حياط نگاه ميکردم.برف ميباريد و همه جا سفيد بود.چقدر از اينکه روي برف راه برم و صداي له شدن برف رو بشنوم لذت ببرم.ضربه اي به در اتاق زده شد و بعد علي وارد اتاقم شد.

علي_مزاحم که نيستم؟!

_نه.بيا تو.چيزي شده؟!

علي_راستش ديدم داره برف مياد گفتم بريم توي حياط يه چرخي بزنيم.ياد قديما...

_باشه.پس بقيه؟!

علي_بقيه نشستن پاي tv و دارن با هم حرف ميزنن.منم حوصلم سر رفته.دختر عمو ناسلامتي من مهمونم.تحويلم بگير.

_ببخشيد.بيا بريم.

با ورود به حياط روي اولين پله ايستادم و نگاهي به آسمون کردم.دونه هاي برف روي صورتم مي افتاد و در عرض چند صدم ثانيه ذوب ميشد.چشمامو بستم و نفس عميقي کشيدم که گوله ي برفي به صورتم خورد.چشمامو باز کردم و به علي نگاه کردم.

علي_ديدم رفتي توي حس گفتم بيارمت بيرون.

_ديوونه.

خنديد و پا گذاشت به فرار.دنبالش دويدم و گفتم:وايسا تا نشونت بدم.نامرد.

خيلي سريع گلوله اي برف درست کردم و پرت کردم سمتش.خورد به پشت گردنش که فريادي کشيد و گفت:خدا بگم چيکارت کنه؟!رفت توي بدنم.واي يخ زدم.

بي توجه به حرفش دوباره شروع کردم به گوله ي برف درست کردن و به سمتش پرت کردن.حدود نيم ساعت به اين بازي ادامه داديم.گاهي اوقات اون منو هدف قرار ميداد و گاهي وقتا من.بعد از مدت ها از ته دل ميخنديدم و خوشحال بودم.با اينکه هوا سرد بود اما من حس ميکردم که گرم هستم.بالاخره دست از بازي کشيديم.

علي همونطور که نفس نفس ميزد با خنده گفت:مثل بچگيات هنوز سريعي.ببين چيکارم کردي؟!

برف هاي روي سرشو تکون داد و دوباره گفت:خيلي خسته شدم ولي مزه داد.قيافه ي خودتو نديدي چجوري شدي.عين يه گوله ي آتيش.

دستامو با بخار دهنم گرم کردم و گفتم:تو هم همينطور.خيلي بهم مزه داد.خيلي وقت بود اينجوري زير برف بازي نکرده بودم...

با شيطنت گفت:حتما از وقتي که من رفتم آمريکا...

_گمشو ديوونه...منو مسخره نکن.

بعد به شوخي هولش دادم به سمت عقب که ليز خورد و افتاد به پشت افتاد روي زمين.سرش به زمين خورد که صداي خيلي ناجوري داد.فرياد کوتاهي کشيد و گفت:آي سرم.واي خدايا.مخم اومد تو دهنم.آخ.

دو دستي روي سرم زدم و نشستم کنارش.صورتش از درد جمع شده بود و به زور سعي ميکرد صدايي نکنه.

_واي خدا مرگم بده.چيکار کردم؟!ببخشيد.معذرت ميخوام.کاش دستم ميشکست.ببينم چيزيت نشد.

به زور دستاشو از روي سرش برداشتم و نگاهي به پشت سرش انداختم.خوشبختانه خون نيومده بود.نفس راحتي کشيدم و گفتم:پسرعمو ببخشيد.ميتوني راه بري؟!

علي_واي خيلي درد گرفت.دارم ميميرم.

از ديدن صورتش زدم زير گريه و گفتم:غلط کردم.ببخشيد.چيزيت شده؟درد داري؟!

ناخودآگاه دستمو گذاشتم روي سرش و شروع کردم به ماساژ دادن تا بهتر بشه.

علي_آخه دختر تو چرا اينجوري کردي با من؟!نميدونم چرا هميشه ميزني منو داغون ميکني.اون از ابروم که زدي ناقصش کردي اينم از پشت سرم.ببين مخم از پشت نيومده بيرون؟!

با شنيدن اين حرفش ميون گريه خنديدم و گفتم:منکه معذرت خواستم.بيا ببرمت تو.حاضرم کولت کنم.

بعد از چند دقيقه زير برف که مونديم بالاخره درد سرش ساکت شد و سر جاش نشست.

_بهتر شدي؟!

سرمو با شرمندگي انداختم پايين و ديگه چيزي نگفتم.دستامو بين دستاي سردش گرفت و گفت:آخه کوچول موچول تو مگه منو با اين هيکل گنده م ميتوني کول کني؟!

_خب آخه ديدم حالت خيلي بده.

علي_شده بودي عين اونوقت که زدي ابرومو ناقص کردي.يادت مياد؟انقدر بالاي سرم گريه و زاري کردي که درد خودم يادم رفت.يادته چقدر ماچم کردي اما الان نه.اگه يکي از اون ماچ کوچولوهاتو ميکردي الان بلند ميشدم.

از اينکه انقدر بي پروا بود حرصم گرفت.براي لحظه اي ياد روزبه افتادم.دوباره عصبي شدم.ميخواستم از جام بلند بشم که مچ دستمو سفت گرفت و گفت:کجا ميري آخه؟شوخي کردم.بي جنبه.

به سمت ديگه اي نگاه کردم و گفتم:سردمه.ميخوام برم تو.

علي_واقعا؟

_حوصله ي شوخي ندارم.ولم کن.

دستامو آورد بالا و گرفت جلوي دهانش.ميخواست دستامو با بخار دهانش گرم کنه که خيلي سريع دستمو کشيدم و گفتم:ديوونه داري چيکار ميکني؟!زشته.يکي ميبينه.

دوباره منو به طرف خودش کشيد و گفت:برام مهم نيست.مهم اينه که تو پيشمي.

از حرفاش داشتم گر ميگرفتم.هيچوقت از شنيدن چنين جملاتي خجالت نکشيده بودم.در عين حال برام شنيدن اين حرفا خوشايند بود.سرمو از شرم انداختم پايين که گفت:از وقتي ديدمت حس ميکنم که تو هموني که ميخوام.خانومي و نجيب.

با شنيدن کلمه نجيب اشک توي چشمام جمع شد و با صدايي گرفته گفتم:اما من اوني نيستم که تو فکر ميکني پسر عمو

علي_ديدي ميگم نجيبي.تو حتي نميخواي اسم منو صدا کني.شراره از وقتي ديدمت مهرت به دلم نشسته ديوونه.با اين دلم چيکار کنم؟اين چشمات داره ديوونم ميکنه.دلم ميخواد فقط بشينم و تماشات کنم.مياي با هم باشيم؟با هم به راه زندگيمون ادامه بديم؟من و تو؟!آره؟

با شنيدن اين حرف از جام پريدم و بدون اينکه نگاهش کنم به سمت ساختمون حرکت کردم.بالاخره حرف خودشو زد.چقدر زود.همه چيز تموم شد.بايد تا ابد لذت داشتنشو حسرت ميخوردم.من نميتونستم با اون باشم.من زن بودم.يه زن رواني که تحت درمان بود.

بي توجه به نگاه هاي حيران و پرسشگر بقيه به طرف اتاقم رفتم و در رو قفل کردم.دلم ميخواست بميرم.طاقت اين همه زجر رو نداشتم.به خاطر روزبه و کاراش بايد تا ابد به اين زندگي ادامه ميدادم.

فکر ديگه کار نميکرد.حقيقتا من يه زن بدبخت بودم.کسي که هيچ آينده اي نداشت.تمام آينده ي قشنگي که ميتونستم داشته باشم به هدر رفته بود.

اون شب به خاطر اصرار مادرم از اتاق بيرون اومدم.اما اصلا دلم نميخواست علي رو نگاه کنم.حالم اصلا خوب نبود.چقدر بده نقش بازي کني.من و علي ساکت بوديم و بقيه براي اينکه جو خونه ساکت نباشه با هم صحبت ميکردند.حتي ديگه به علي هم نگاه نميکردم.خيلي زود شام رو خوردم و با گفتن شب بخير به اتاقم پناه بردم.دلم ميخواست تا صبح گريه کنم و روزبه رو نفرين کنم.

سرمو روي بالش گذاشتم و برگشتم به گذشته.به زماني که فهميدم توي خونه ي روزبه هستم.

چقدر ترسيده بودم.هنوز گيج بودم و نميدونستم که کجام.بوي خوش گل به مشامم ميرسيد.سرم به شدت درد ميکرد وحس ميکردم يه وزنه ده کيلويي به سرم آويزونه.حس کردم گرماي نفسي به پشت گردنم خورد.از تصور اينکه کسي بغلم خوابيده باشه تمام توانمو جمع کردم و از جا پريدم.به پشتم نگاه کردم که ديدم روزبه است.جيغي کشيدم و نگاهي به اطراف انداختم.يه اتاق خيلي بزرگ که ديوارش به رنگ قرمز بود.اعصابم به شدت تحريک شده بود.به سمت در اتاق رفتم و دستگيره ي در رو تکون دادم اما باز نشد.به روزبه نگاه کردم.همونجوري نشسته بود روي تخت و با لبخند نگاهم ميکرد.نزديک بود بزنم زير گريه.چند بار به در کوبيدم و با فرياد گفتم:کمک.يکي نيست کمکم کنه؟

روزبه خيلي آروم گفت:کسي نيست.بيخود خودتو خسته نکن.بيا استراحت کن عزيزم.

بي توجه به حرفش افتادم به جون دستگيره در و زير لب شروع کردم به فحش دادن.

_عوضي.کثافت.تو منو دزديدي.ازت شکايت ميکنم.پدرتو در ميارم.حالا ميبيني.کثافت.آَشغال....لعنتي باز شو ديگه اه.

مشغول کلنجار رفتن با در بودم که از پشت دستشو گذاشت روي شونم.دوباره جيغي کشيدم و گفتم:به من دست نزن عوضي.ولم کن.

به سمت پنجره اتاق رفتم که وسط راه حس کردم سرم گيج ميره.دستمو روي سرم گذاشتم و به سمت روزبه برگشتم.اتاق ميچرخيد و من با بي حالي ايستاده بودم.بالاخره چشمام بسته شد و ديگه چيزي نفهميدم.

***

عروسک قشنگ من قرمز پوشيده

تو رختخواب مخمل آبيش خوابيده

عروسک من چشماتو وا کن

وقتي که شب شد اونوقت لالا کن

عروسک بيدار نميشي؟صبح شده؟!

صداهايي ميشنيدم اما هنوز خواب بودم.با لمس دستي روي پيشونيم آروم آروم چشمامو باز کردم و زير لب گفتم:مامان خوابم مياد.بذار بيشتر بخوابم.

صداي نزديک گوشم گفت:نميخواي بيدار بشي خانومي؟!

با شنيدن صدايي مردانه هراسان چشمامو باز کردم و با ديدن چهره ي روزبه جلوي صورتم جيغي کشيدم.

ازش فاصله گرفتم و نگاهي به خودم انداختم.از ديدن خودم شرمم ميشد.ملافه ي روي تخت رو دور خودم پيچيدم و از روي تخت پايين اومدم.گيج بودم و به هم ريخته.نميدونستم چيکار کنم.روزبه بالاخره از تخت پايين اومدم.فقط شلواري به پا داشت و بالا تنه اش لخت بود.سرمو انداختم پايين و گفتم:من اينجا چيکار ميکنم؟

روزبه_اينجا اتاقمونه!قشنگ نيست؟!به خاطر تو درستش کردم.

زدم زير گريه و گفتم:ميخوام برم خونه.من نميخوام اينجارو.تورو خدا بهم رحم کن.من که کاريت نکردم.توروخدا.

روي زمين نشستم و با شدت بيشتري گريه کردم.ترس از آينده و اينکه پيش يه مردي هستم که احتمالا ديوانه بود داشت نفسمو بند مي آورد.نزديک بود سکته کنم.دل تو دلم نبود.خدا ميدونه که توي اون لحظات چه حال بدي داشتم.

خواست دستمو بگيره که گفتم:نه.دستتو بهم نزن.بذار برم همينو ميخوام ازت.دارم ديوونه ميشم.

روزبه_عزيزم من دوستت دارم باهام اينجوري نکن.

دوباره به سمتم اومد که به طرف ديگه اي رفتم و گفتم:نيا طرفم.خواهش ميکنم.ميخوام برم ميفهمي؟!

به سمت در هجوم بردم که باز در قفل بود.چندين مشت به در زدم و همونجا روي زمين نشستم.فهميدم هيچ راه فراري وجود نداره.من زنداني شده بودم.باورم نميشد که اين بلا به سرم اومده.خونواده ي بيچارم با اين بي عصمتي چه کار ميکردند؟واي خداي من.کمکم کن.

سرمو به در کوبيدم و گفتم:بايد برم.مامانم نگرانمه.بذار برم.بذار برم.

روزبه_آروم باش عروسک.آروم.عزيزم بيا بغلم.

دستاشو خواست دور کمرم حلقه کنه که برگشتم سمتش و با ناخونام صورتشو خراشيدم.

_گمشو رواني.تو ديوونه اي.بايد بري تيمارستان.آشغال.

فريادي از سر درد کشيد و با عصبانيت نگاهم کرد.

روزبه_الان حاليت ميکنم.

به سمت کشوي ميز توالت رفت و بعد از توش شلاقي بيرون آورد.با ديدن شلاق جيغي کشيدم و دوباره به در کوبيدم.

_يکي کمکم کنه.توروخدا.اين ميخواد منو...

با اولين ضربه جيغي کشيدم و ملافه رو انداختم روي سرم.

روزبه_کثافت.منو چنگ ميندازي؟!حاليت ميکنم عوضي.

با هر ضربه اي که ميزد جيغ من بيشتر به آسمون ميرفت.درد پشتم به قدري زياد بود که فقط ميتونستم داد بزنم و گريه کنم.ضربات شلاق بي رحمانه روي بدنم فرود مي اومد و من هيچ چاره اي نداشتم.

_نزن نامرد.دارم ميميرم.نزن.آخ خدا کمکم کن دارم ميميرم.

از شدت ضربات بيهوش شدم و ديگه چيزي نفهميدم.

قسمت دهم

مادر_شراره عزيزم؟درو باز کن.عزيزم صبح شده.

چشمامو به آرومي باز کردم و زير لب گفتم:بله؟!

مادر_عزيزم بيداري؟!بيا صبحونه بخور.

_باشه.

غلتي توي تخت خواب زدم و از پنجره به بيرون نگاه کردم.

هوا صاف شده بود و ديگه برف نميباريد.ياد ديشب افتادم و با به ياد آوردن حرف هاي علي قند توي دلم آب شد.اما خوشحاليم زياد دووم نداشت.من بايد فراموشش ميکردم.چقدر سخت بود.حالا که عشق واقعي رو ميخواستم تجربه کنم نميتونستم.

وارد آشپزخونه شدم و سلام کردم.عمو با گشاده رويي جواب سلاممو داد و بهم گفت که کنارش بشينم.

نگاهي به بقيه انداختم.زن عمو با حرص نگاهم ميکرد و پدر و مادر با خوشحالي.علي هم سرش پايين بود و سرشو با شيرين کردن چاييش گرم کرده بود.

کنار عمو نشستم که گفت:خوب خوابيدي عمو جان؟!

_بله عمو.

عطسه اي کردم و معذرت خواستم.

علي هم مثل من عطسه کرد که عمو خنديد و گفت:چه کانکشني با هم داريد ها...

پدر و مادرم خنديدند.خودم هم خنده ام گرفته بود اما به زور جلوي خودمو گرفتم.زير چشمي به علي نگاه کردم که ديدم داره با لبخند نگاهم ميکنه.با دستپاچگي سرمو انداختم پايين که دوباره عمو گفت:ديشب خوش گذشت توي حياط؟!

_خوب بود.جاي شما خالي.

ديگه عمو حرفي نزد.نفسي از سر آسودگي کشيدم و نيم نگاهي به علي کردم.انگار از اين دزدکي نگاه کردن ها خوشم ميومد.علي اينبار سرش پايين بود و متوجه نگاهم نشد.

زن عمو_علي جان راستي يادت باشه بريم خونه ي خاله معصوم.باشه؟!

علي_باشه مادر.

خاله معصوم يه دختر داشت همسن من که بعضي وقت ها ميومد خونه ي عمو و ما با هم همبازي بوديم.از همون اول هم من ازش بدم ميومد.انگار تافته ي جدا بافته بود.حتما زن عمو ميخواست حرص منو در بياره.

صبحونمو خوردم و از جام بلند شدم.

عمو_کجا عمو جون؟!

_دارم ميرم حاضر بشم برم پيش دوستم.باهاش قرار دارم.

عمو_خب وايسا علي هم برسونتت.

_نه عمو زحمت ميشه.مرسي...مامان کاري نداري؟!

مادر_نه عزيزم.برو به سلامت.

_خداحافظ بابا.خداحافظ همگي.

***

با آدرسي که توي دستم بود داشتم به کوچه ها نگاه ميکردم که ديدم پسري جلوم داره راه ميره.به غير از اون کسي توي کوچه نبود.به سمتش دويدم و گفتم:آقا ببخشيد اين آدرسو ميدونين کجاست؟!

نگاهي به چهره اش انداختم.عينک دودي زده بود و شالشو طبق مد دور گردنش انداخته بود.به نظرم خيلي جدي ميومد.نگاهي به کفشاش انداختم.چرم مشکي که از تميزي برق ميزد.

_خانوم اينجا خونه ي ماست.با پدرم کار دارين؟!

با خوشحالي گفتم:واقعا؟!بله من امروز با پدرتون قرار داشتم.

نگاهي به سر تا پاي من کرد و بعد با طعنه گفت:واقعا؟قرار داشتين؟!

_خب بله.چطور؟خب من مراجعه شون هستم.

عينکشو از روي چشماش برداشت و اين بار با دقت بيشتري نگاهم کرد.

کسري_پس بيمار جديدش هستي؟

_بله.

کسري_بفرماييد راه رو نشونتون ميدم.البته خودم هم داشتم ميرفتم خونه.

دنبالش راه افتادم.دکتر چه پسري داشت.مثل خودش بود تقريبا.با همون قيافه ي اساطير يونان.

کسري_نميدونم چرا حس ميکنم ديدمتون.

_خب شايد.آخه بعضي وقتا چهره ها آشنا هستن.

کسري_بله درسته.

نگاهي به من انداخت و دوباره گفت:بهتون نمياد مريض باشيد.

_مريضي من توي دلمه.

کسري_اوهوم.خب اينم خونه ي ما.بفرماييد تو.

در رو برام باز کرد و به داخل دعوتم کرد.يه خونه ي قديمي.درست مثل فيلم ها.حوض وسط حياط حالت قلب داشت و پر از برف.با اينکه زمستون بود اما جذابيت خاصي داشت.يه خونه ي دوطبقه که طبقه ي دوم بالکني رو به حياط داشت.کاملا خونه ساختار سنتي داشت.

_خونه ي قشنگي دارين.

کسري_ممنون.نظر لطفتونه.راستش من و بابام به اين خونه خيلي علاقه داريم.

_حق دارين.بهتون حسوديم شد.

کسري_اي بابا اين چه حرفيه؟!

_آقاي دکتر کجان؟!

کسري_فکر کنم داره به کاراش سر و سامون ميده.مطبش طبقه ي اوله و ما طبقه دوم زندگي ميکنيم.بفرماييد داخل.

وارد ساختمون شديم.با کنجکاوي به در و ديوار نگاه کردم.واقعا شبيه مطب بود.رنگ ديوار سفيد بود و چند تا عکس منظره آرامش بخش.

کسري ضربه اي به در اتاق زد و وارد شد.

کسري_بابا مراجعه براتون اومده.خانوم بفرماييد.

وارد اتاق شدم که ديدم دکتر پشت ميزش نشسته و مشغول خوندن يه پرونده ست.

_سلام دکتر.خوبين؟!

با شنيدن صداي من سرشو آورد بالا و تا منو ديد با خوشحالي از جاش بلند شد و به طرفم اومد.

دکتر_سلام عزيزم.منتظرت بودم.بيا بشين.

بعد به کسري گفت:پسرم ممنونم.ميتوني برامون دوتا قهوه بياري؟!

کسري با کنجکاوي به من و دکتر نگاه کرد و گفت:باشه حتما.الان ميارم.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

دکتر منو دعوت به نشستن کرد و خودش کنارم نشست.

دکتر_خب تعريف کن.چه خبر؟!خوبي؟!

_ممنونم دکتر.خوبم.خبر که زياده.نميدونم از کجا شروع کنم.

دکتر_حالا بذار يه قهوه بخوريم.بعد.وقت براي حرف زدن زياده.اينجارو خوب پيدا کردي؟!

_از پسرتون کمک گرفتم.سر راه ديدمشون.

دکتر_خب پس اينطور.

کسري با سيني قهوه داخل اتاق اومد و گفت:بابا من بالا هستم.کاري باهام داشتين صدام کنيد.

براي لحظه اي به من خيره شد و گفت:خانوم از ديدنتون خوشحال شدم.

_ممنون.منم همينطور.

کسري_اگه نديدمتون خداحافظ.

بعد از رفتن کسري دکتر فنجون قهوه رو به دستم داد و گفت:نظرت چيه؟!

با حالتي گيج نگاهش کردم و گفتم:درباره ي چي؟!

دکتر_کسري.

_آهان.خب مثل شماست از نظر قيافه.

دکتر_امان از دست شما جوونا...خب تعريف کن.ديروز چه خبر بود؟

با ناراحتي گفتم:دکتر من نميدونم چيکار کنم.ديروز يه سري اتفاقايي افتاد که باعث شد پسرعموم احساس قلبيشو بگه.اون بهم گفت که دوسم داره و ميخواد باهاش باشم.اما من عين ديوونه ها از دستش در رفتم.

دکتر خنديد و گفت:در رفتي؟واسه ي چي؟!

_واسه ي اينکه من طاقت نداشتم ببينم داره بهم ابراز علاقه ميکنه.بهم ميگفت نجيبم.باورتون ميشه دکتر؟من و نجابت؟!تنها چيزي که توي وجود من نيست.

اشک توي چشمام جمع شد و با صدايي که از ته چاه در ميومد گفتم:دکتر شما يه چيزي رو درباره ي من نميدونين.من تقريبا يه زن کامل هستم.من تو دوراني که با روزبه بودم...

سکوت کردم.نميدونستم چه جوري بگم.شرمم ميومد.سرمو انداختم پايين و زدم زير گريه.

دکتر_چي شد عزيزم؟!هان؟!

بين هق هق گريه هام شروع کردم به حرف زدن.

_دکتر من...من وقتي با اون کثافت بودم حامله شدم.من مادر شده بودم.من با دستاي خودم بچه ي تو شکممو کشتم.خودمو از پله هاي خونه ي روزبه انداختم پايين.دکتر من خيلي بدبختم.خيلي.

دکتر ساکت شد.ميدونم شوکه شده بود.دستشو گذاشت روي شونم و گفت:متاسفم.

ناخودآگاه خودمو انداختم توي بغلش و با صداي بلندتري شروع کردم به گريه.اشک هاي من تمومي نداشت.انگار خدا منو آفريده بود تا فقط گريه کنم.

_واسه همينه که ميگم نميتونم زندگي خوبي داشته باشم.کدوم پسري حاضر ميشه با يه دختري که يه سال اسير يه رواني بوده و بهش...آخ دکتر شما هم منو نميفهمين.

دکتر هيچ حرفي نميزد.فقط منو توي بغلش گرفته بود و آروم تکونم ميداد تا آروم بشم.اما من تازه درد دلمو با کسي ميگفتم و برام راحت نبود که خوددار باشم.دوباره به ياد کارهايي که روزبه با من کرده بود افتاده بودم.وقتي براي اولين بار در بيداري و هشياري پاکي و نجابتمو از بين برد و من چقدر داد کشيدم.چقدر التماسش کردم.اما افسوس که فرياد هاي من اونو بيشتر جري ميکرد.توي اون لحظه چقدر دلم ميخواست خدا مرگمو برسونه و من بميرم.مردن برام بهتر از اون زندگي نکبت بار بود.

دکتر_شراره عزيزم خوبي؟!

دستام شروع کرده بود به لرزيدن.نفسم ديگه بالا نميومد.دکتر دستامو محکم گرفت و با صداي بلند کسري رو صدا زد.چقدر دلم ميخواست بميرم و راحت شم.همش درد و غم.ظرفيتم تکميل شده بود.

دکتر_دراز بکش عزيزم.الان برات قرص مياره آروم بشي.

خواست منو از بغلش در بياره که گفتم:نه دکتر.خواهش ميکنم پيشم بمونين.من هيچوقت با بابام اينطوري...

دکتر_باشه عزيزم.باشه.آروم باش.همه چي درست ميشه.

کسري وارد اتاق شد و با ديدن من توي اون وضع دوباره به طبقه ي بالا رفت.

دکتر_ميدونه چيکار کنه.نگران نباش.

چشمامو بستم و زير لب گفتم:خيلي سخت بود.خيلي.هرموقع که به اون روزا فکر ميکنم حالم بد ميشه.زجر مداوم.مثل يه سگ باهام رفتار ميکرد.چقدر بدبختم.

کسري_بابا بفرماييد.

دکتر_شراره عزيزم بيا اين قرص رو بخور.آروم ميشي.

با دستاني لرزان ليوان آب رو گرفتم توي دستم و بعد قرص رو خوردم.

نگاهي به کسري کردم که ديدم با ناراحتي نگاهم ميکند.

دکتر_پسرم ممنون.ميتوني بري...

کسري_بابا ميخواين بمونم؟!

دکتر_نه ممنون.حال شراره بهتره.برو به کارات برس.

کسري دوباره نگاهي بهم انداخت و با نارضايتي رفت.

دکتر_بهتري؟!

_بهترم.ممنون.

دکتر_ميخواي بذاريم براي فردا؟!

_آره.

دکتر_پس فردا باهات صحبت ميکنم.

_من خيلي متاسفم ناراحتتون کردم.از آقا کسري خجالت ميکشم.

دکتر_اشکالي نداره.راستش تو اولين مريضم هستي که اينجوري حالت بد شد.اون تاحالا توي اينجا کسي رو مثل تو نديده.

_آهان...اما از طرف من ازش عذرخواهي کنين.بايد برم.

خواستم از جام بلند بشم که سرم گيج رفت.دوباره نشستم که دکتر گفت:بذار بگم کسري ببرتت.صبر کن.

***

کسري روبروي خونه توقف کرد و به من نگاه کرد.

کسري_همين جاست؟!

_بله ممنون.

با بيحالي دستگيره در رو فشار دادم تا در باز شد.دوباره سرم گيج رفت.چشمامو بستم و نفس عميقي کشيدم.

کسري_ميخواين کمکتون کنم؟!

_نه.تا اينجا هم خيلي زحمت دادم.ممنون.

همه ي توانمو جمع کردم و از ماشين پياده شدم.دنيا دور سرم ميچرخيد.سر جام ايستادم و به در خونه نگاه کردم.به نظرم فاصله ي خيلي زيادي بود تا به در برسم.

در ماشين رو به آرومي بستم و با قدم هايي لرزان به سمت در خونه رفتم.کسري هنوز نرفته بود.بالاخره با هزار بدبختي به در رسيدم.برگشتم به سمت کسري و با صدايي که انگار از ته چاه در ميومد گفتم:ميتونين برين.ممنون.

کسري_شما بفرماييد.من هستم.ميخوام مطمئن بشم.

در کيفمو باز کردم و مشغول گشتن کيفم شدم.دنبال کليد در خونه ميگشتم اما نبود.

_اه لعنتي کجا گذاشتمش؟!

عصباني شده بودم.دلم ميخواست فرياد بزنم.اعصابم خيلي خورد شده بود.زنگ در خونه رو زدم اما کسي جواب نداد.دستمو گذاشتم روي زنگ و زير لب گفتم:پس رفتن کجا؟!اي خدا...

علي_کيه؟سر آوردي؟!

_باز کن درو.اه.

علي_تويي شراره؟

_آره.باز کن.زود.

در خونه باز شد.نگاهي به کسري کردم و گفتم:ممنون.ميتونين برين.به دکتر سلام برسون.

کسري_خواهش ميکنم.مواظب خودتون باشيد.خداحافظ.

وارد خونه شدم و در رو بستم.تعادل نداشتم.دلم ميخواست بشينم.

بالاخره با هزار جون کندني بود خودمو به ساختمون رسوندم.

روي کاناپه نشستم که سر و کله ي علي پيدا شد.

علي_سلام.خوبي؟!

_سلام.بقيه کوشن؟!

علي_رفتن خونه ي خاله ي من.

_تو چرا نرفتي؟!

علي_اونجا رو دوست ندارم...چرا انقدر رنگت پريده؟!

_هيچي نيست.ضعف کردم.استراحت کنم خوب ميشم.

با کلافگي روسري مو از سرم برداشتم و دکمه هاي پالتومو باز کردم.دلم ميخواست فقط بخوابم.

علي_ميخواي برات چيزي بيارم؟!

_نه.برو به کارت برس.

دستام به طرز خفيفي ميلرزيد و اين از نگاه علي دور نموند.

علي_دستات چرا ميلرزه؟!

جوابشو ندادم.دلم نميخواست حرف بزنم.حوصله ي هيچکسيو نداشتم.دوباره درد و رنجمم يادم اومده بود.

قسمت يازدهم

علي کنارم نشست و روسريمو برداشت.همونطور که سرش پايين بود گفت:از رفتار ديشبم ناراحتي شراره؟!اما من دليلي نميبينم که معذرت خواهي کنم.من دلم ميخواد مال من باشي اين خواسته ي زياديه؟!

جوابشو ندادم.نميدونستم چي بگم.ياد کارهاي روزبه افتاده بودم و علي هم داشت اعصابمو خرد ميکرد.تصميم گرفتم حالا که کسي نبود بهش واقعيت رو بگم.مرگ يه بار و شيون يه بار.خسته شده بودم از اين بازي مسخره.

علي_نميخواي جواب من رو بدي؟!

نگاهش کردم.چقدر چشم هاي سياهشو دوست داشتم.براي يک لحظه از تصميمم منصرف شدم.سرمو انداختم پايين و نفس عميقي کشيدم.

_من اوني نيستم که تو فکر ميکني.

صدام به قدري لرزان و وحشت زده بود که باور نداشتم اين صداي من باشه.

علي_منظورت چيه؟

_فقط گوش بده.وسط حرفم نپر.باشه؟!

علي_باشه.خيل خب.بگو گوش ميدم.

_حدود دو سال پيش که درسم تموم شد يه سري اتفاقايي افتاد که باعث شد آرزوي مرگ کنم.آينده م به خاطر اون حادثه خراب شد.من ديگه نه ميتونم ازدواج کنم و نه کسي رو دوست داشته باشم.زندگي من ديگه نميتونه مثل بقيه ي عادي باشه.علي من تورو دوست دارم.از همون اولي که ديدمت از تو خوشم اومد اما اين سرنوشت ماست که هميشه به چيزي که دوسش داريم نميرسيم.وقتي ياد بچگيمون ميفتم که چه جوري با هم کل کل ميکرديم آرزو ميکنم برگرديم به همون روزا اما حيف...علي من نميتونم براي تو دوست يا زن خوبي باشم.من دو سال پيش توسط خواستگاري که داشتم دزديده شدم.

علي_چي گفتي؟!

صداش به قدري برام بلند بود که از جام تکوني خوردم و نگاهش کردم.خصمانه نگاهم ميکرد.انگار که ازش دزدي کرده باشم.ميدونستم همينجوري ميشه.

پوزخندي زدم و به حرفم ادامه دادم.

_حدود يه سال و نيم توسط اون اسير بودم.همه ي نجابت و پاکيم ازم گرفته شد.من اوني نيستم که تو فکر ميکني.تا همين چند ماه پيش منو زنداني کرده بود و بالاخره از دستش خلاص شدم.الانم دارم دوره ي درمانيمو کامل ميکنم.اون مردي هم که ديدي اومد اينجا دکتر روان شناسمه.امروز هم پيش اون بودم.

علي_باورم نميشه.تو با من چيکار کردي؟!

با شنيدن اين حرفش کنترلمو از دست دادم و فرياد زدم:من با تو کاري نکردم.نامه ي فدايت شوم برات نفرستاده بودم.منم دارم زجر ميکشم.هيچ ميفهمي؟با اون گذشته ي سياهي که دارم بايد تا ابد زجر بکشم؟نکنه فکر ميکني تقصير منه؟!هان؟!

با تمسخر نگاهم کرد و گفت:باورم نميشه.چطور ممکنه يه دختر يه سال و خرده اي اسير يکي باشه مگه اينکه خودش دلش بخواد.

با شنيدن اين ديگه نفهميدم چيکار کردم.وقتي متوجه کارم شدم که ديدم علي دستشو گذاشته روي صورتش و با ناباوري نگاهم ميکنه.من بهش سيلي زده بودم.انقدر اين حرفش برام گرون تموم شده بود که حد نداشت.همه ي عشقي که بهش داشتم رنگ باخت.علي حرفامو باور نکرده بود و فکر ميکرد دارم بهش دروغ ميگم.توقع نداشتم.چقدر زود همه ي اعتمادي که به من داشت از بين رفت.گريه م گرفته بود،براي خودم، براي آينده م.دلم ميخواست بميرم و راحت شم.ديگه طاقت نداشتم بايستم و به نگاه طعنه آميزش نگاه کنم.بدون هيچ حرفي به اتاقم رفتم.قلبم شکسته بود.حالا که فکر ميکردم علي کسي که ميتونم روش حساب کنم همه چيز خراب شده بود.من گناهي نداشتم.تقصيري نداشتم که روزبه پست فطرت اون بلا رو به سرم آورد.زندگيم از بين رفته بود.نه عشقي و نه احساسي.کسي رو هم دوست داشتم پشت پا به من زد.

آيا کسي پيدا ميشد که من رو با تمام اتفاق هايي که برام افتاده بود دوست داشته باشه؟!

***

مادر_شراره عزيزم؟بيدار شو.بايد شام بخوريم.چقدر ميخوابي؟!

چشمامو آروم باز کردم.نگاهي به بيرون کردم.شب شده بود.به ساعت روميزي نگاه کردم.ساعت 9شب بود.باورم نميشد انقدر خوابيده باشم.قرص خواب آوري که خورده بودم کار خودشو کرده بود.براي يک لحظه همه چيز از يادم رفته بود اما يکدفعه اتفاق ظهر يادم اومد.حتما علي به عمو گفته بود.

_عمو اينا چي؟!شما کجا رفته بودين؟!

مادر_رفته بوديم دنبال خونه واسه عموت که خوشبختانه يه خونه پيدا کرديم.حتي عموت قرارداد رو بست.ايشالا از فردا ميرن براي خونه شون خريد.

_همه چيز خوبه؟!

مادر_آره چطور؟اتفاقي افتاده؟با دکتر حرف زدي؟!

_آره.خوب بود.

مادر_خدا رو شکر.پس برو دست و صورتتو بشور.تا شام بخوريم.

مادر از اتاق بيرون رفت و من هنوز به علي فکر ميکردم.حتما بهشون نگفته بود که چه چيزهايي به هم گفتيم.دوست نداشتم دوباره باهاش برخورد کنم.ازش دلگير بودم.علي هم مثل بقيه.دلم شکسته بود.ديگه دلم نميخواست با کسي حرف بزنم.

خيلي ساکت و آروم غذا مو خوردم.عمو که در لحظه ي اول قصد داشت باهام شوخي کنه ساکت شد.پدرم که به رفتار من و علي مشکوک شده بود بعد از شام به سراغم اومد.

پدر_شراره ميتونم باهات حرف بزنم؟

_بله.حتما.

کنارم روي زمين نشست و به اتاقم نگاه کرد.اولين بار بود که اينطوري ميخواست باهام حرف بزنه.

پدر_چرا انقدر تو فکري؟!

_نبايد باشم؟!

پدر_تو که تا امروز صبح خوب بودي؟!

_بابا شما هيچوقت به من توجه نکردين.الانم ازتون توقعي ندارم.

سرمو به طرف ديگه اي برگردوندم.دلم از همه گرفته بود.

پدر_شراره منظورت چيه؟!

_بابا شما هميشه فکر ميکنين محبت پدرانه فقط پوله اما اينطور نيست.دلم براي بچگيم تنگ شده.براي وقتي که منو روي زانوهاتون ميذاشتين و موهامو ميبافتين.يادتونه؟اما وقتي بزرگ شدم ديگه ازم کناره گرفتين.باهام مثل غريبه رفتار کرديد.من هميشه دلم ميخواست حرفامو با شما بزنم.اما نشد.حالا اومديد سراغم.بعد از مدت ها.

پدرم دست سردمو بين دستاش گرفت و گفت:عزيزم ميدونم.حق داري.اما من هيچوقت نتونستم از نگاه تو چيزي بفهمم.چشماي تو چيزي رو نشون نميده.هميشه خوددار بودي.قبول داري؟!...حالا ميخوام جبران کنم.

_بابا جون دير شده.خيلي دير.من ديگه اون دختر بچه ي کوچولويي که براش قصه ميگفتيد نيستم.حالا يه...

نتونستم ادامه ي حرفمو بزنم.خجالت ميکشيدم.

پدر_منم پا به پاي تو زجر کشيدم و گريه کردم.هيچ ميدوني وقتي ساکت بودي من چي کشيدم؟تنها بچه م داشت جلوي چشمام از بين ميرفت...چيکار ميتونستم بکنم.وقتي بعد از يه سال بهمون خبر دادند که تو رو توي بيمارستان پيدا کردن نميتوني تصورشو بکني که چه حالي داشتم.هم خوشحال بود و هم ناراحت.چون دکترا بهمون گفتن که تو بچه داشتي و سقط شده.کمرم شکست.اما بازم خوشحال بودم که دوباره پيشمون برميگردي.درسته که برام سخته اما من از اينکه ميبينم هنوز زنده اي و پيش مايي خوشحالم.تو نبايد انقدر به خودت سخت بگيري.بايد قوي باشي.اينو بدوني که هرچي هم بشه ما طرف توييم ازت حمايت ميکنيم.در مورد عموت هم اون با من.خيلي وقت که ميخوام بهش بگم.واقعيت رو بهش ميگم.نبايد اميدوارشون کنيم...

_من به علي گفتم.احتياجي نيست شما بگين.

پدر_چي؟گفتي؟!

_آره.امروز گفتم.اونم فکر کرد که خودم مقصرم.

پدر آه حسرت باري کشيد و گفت:ولش کن.بهش فکر نکن.ما هم خدايي داريم.عموت داره ميره از اينجا.اين چند روز رو صبر کن.همه چيز درست ميشه.از اينجا ميريم.مطمئن باش.

***

نيمه هاي شب بود.خوابم نميبرد.مدام به حرف علي و نگاه هاي آزاردهندش فکر ميکردم.چقدر زود رنگ عوض کرده بود.

کاش قلب آدما توي صورتشون بود.اگه اينجوري ميشد خيلي از اتفاقا نمي افتاد.با اينکه حرفاش قلبمو شکست اما دلم براش تنگ شده بود.اين چه خاصيتي از عشقه که باز با وجود کم محلي و توهين دلت براش تنگ ميشه؟واقعا عشق آدمو احمق ميکنه.

سرمو روي بالش گذاشتم و زير لب گفتم:بايد قوي باشم.همونطور که دکتر و بابا ميگه.اين همه گريه بسه.

داشت کم کم خوابم ميبرد که حس کردم يه نفر به در اتاقم ميزنه.در اتاق رو باز کردم که ديدم علي جلوم ايستاده.سرمو به طرف ديگه اي برگردوندم که گفت:ميتونم بيام تو.

_مشکلي نيست.

از جلوي در کنار رفتم تا وارد اتاق بشه.

خسته بودم و بي حوصله.عشق علي برام دست نيافتني بود.اون ميرفت پي زندگيش و من مثل هميشه بايد حسرت ميخوردم.

علي_نخوابيده بودي که.

_داشت خوابم ميبرد.بشين.

روي تخت نشست و گفت:چرا نميشيني؟!

_چيزي ميخواي بگي بگو.

علي_بشين اينجا.

با دست کنار خودشو نشون داد.نشستم و گفتم:بگو.نصفه شبه.همه خوابن.ممکنه که...

علي نگاهم کرد و خيلي آروم گفت:هنوز از رفتارم ناراحتي؟!

نگاهش نکردم.خيلي از دستش دلگير بودم.

_کم نه.

علي_حق داري.اما بايدم به من حق بدي.ميدوني چقدر شوکه شدم وقتي شنيدم چي بهت گذشته.از تصورت خارجه.هم عصبي بودم و هم ناراحت.اما عصبانيتم بيشتر بود.حالا هم اومدم معذرت بخوام بابت همه چي.

_ديگه دير شده.خيلي دير.تو هم برو به زندگيت برس.

علي_شراره؟!

ناخودآگاه برگشتم سمتش.دست خودم نبود.با ديدن چشماش دوباره دست و دلم شروع کرد به لرزيدن.معذب شده بودم.نگاه علي دوباره مثل سابق شده بود.پر از عشق و خواستن.دستش آروم آروم به سمت دستم اومد.خودمو کشيدم عقب و گفتم:حرفتو زدي حالا برو.شب بخير.

قسمت دوازدهم

وقتي ديد انقدر نسبت بهش کم محلي ميکنم عصباني شد و بدون گفتن حرفي از اتاق بيرون رفت.از کارم پشيمون شدم.دلم ميخواست ميرفتم دنبالش اما نميشد.همه چيز تموم شده بود.اولين بارم نبود که روي خواسته هاي دلم پا گذاشتم.مطمئنا آخرين بار هم نخواهد بود.

***

دستمو گرفتم به ميله ي تخت و سعي کردم از جام بلند بشم.اما بدنم کوفته بود.حس ميکردم تا مرگ فاصله اي ندارم.روزبه از اتاق رفته بود بيرون و در رو قفل کرده بود.نفسم به سختي بالا ميومد.به قدري جيغ زده بودم که ديگه صدام در نميومد.خس خس سينه ام آزار دهنده بود.لب هام ترک برداشته بود و اشک بدون هيچ تلاشي روي گونه هام ميريخت.هنوز ضربات شلاق رو روي پشتم حس ميکردم.حالا که مورد تجاوز قرار گرفته بودم درد دخترا و زن هايي رو که به زور ميدزديدن و توي يه جاي خلوت بي عصمت ميشدن رو ميفهميدم.چقدر از خودم بدم اومده بود.نگاهي به تخت انداختم.دوباره وحشت برم داشت.از ديدن شلاق سياه و لباس هاي پاره ام و خوني که روي تخت بود گريه م شدت بيشتري پيدا کرد.همه چيز تموم شده بود.زندگيم از بين رفته بود.زنده بودن براي من بيهوده بود.

انقدر بدنم درد ميکرد که با هر حرکتي ناله ام بلند ميشد.بي پناه ودرمانده.دلم براي مادرم تنگ شده بود.چقدر به حمايتش احتياج داشتم.چهره ي پدر و مادرم جلو نظرم بود.

به قدري داغون بودم که ديگه چيزي نفهميدم.چشام بسته شد و به خواب رفتم.

***

نزديک ساعت 11صبح بود که از خواب بيدار شدم.سرم درد ميکرد و به خاطر گريه هاي ديشب چشمام ميسوخت.از دست خودم هم خسته شده بودم چه برسه به ديگران.همش گريه و خون دل خوردن.دلم ميخواست يه زندگي ديگه رو تجربه کنم.يه جور ديگه رفتار کنم.نه دوست داشتم به علي فکر کنم و نه ديگه ميخواستم با دکتر حرف بزنم.حرف زدن با اون فقط باعث شد دوباره زبونم باز بشه.مديونش بودم اما دلم نميخواست ديگه باهاش حرف بزنم.

دست و صورتمو شستم و از اتاقم بيرون رفتم.مادرم مشغول تميزکردن پذيرايي بود و زن عمو هم داشت کمکش ميکرد.

_سلام مامان.سلام زن عمو.

مادرم با گشاده رويي جوابمو داد و زن عمو پشت چشمي نازک کرد و گفت:سلام دخترم.ساعت خواب؟هميشه انقدر ميخوابي؟!

_آره هميشه.کاري ندارم انجام بدم.

زن عمو_حداقل به مادرت کمک کن.

شونه هامو با بي تفاوتي انداختم بالا و به آشپزخونه رفتم که ديدم علي داره براي خودش چايي ميريزه.

سلامي زير لب گفتم و به سمت سماور رفتم.

علي_ظهر بخير خانوم خوشخواب.

طوري رفتار ميکردم که انگار وجود نداشت.دلم نميخواست دوباره يه احساس جديد بوجود بياد.

علي_با تو دارم حرف ميزنم شراره.چت شده؟!

همونطور که مشغول گذاشتن کره و پنير روي ميز بودم بهش گفتم:علي خواهش ميکنم هرچيزي که بينمون بوده رو فراموش کن.من به درد تو نميخورم.

با طعنه گفت:اوه ببخشيد.بله شما به درد من نميخوري.ميدونم.از يه دختري که حالا ...

با عصبانيت نگاهش کردم و گفتم:دربارت اشتباه فکر ميکردم.براي خودم متاسفم.

عصبانيت علي هم دست کمي از عصبانيت من نداشت.هر دو روبروي هم ايستاده بوديم و آماده ي دعوا کردن.

علي_منم درباره تو اشتباه ميکردم و براي خودم متاسفم.

بعد سرشو انداخت پايين و از آشپزخونه بيرون رفت.

به محض اينکه پاشو از در آشپزخونه گذاشت بيرون زدم زير گريه.حسرت به دلم موند که براي يک بار هم که شده يه مرد پيدا ميشد و واقعا منو دوست داشت نه به خاطر گذشته ي تلخي که داشتم.روي صندلي نشستم و به علي فکر کردم.تقدير من هميشه اين بود که به چيزي که ميخوام نرسم.

مادرم_باز چت شده دختر؟!

_هيچي.خسته شدم.طاقت ندارم.

مادر_آروم.زن عموت ميشنوه.آبرومون ميره.

_ديگه مهم نيست.از اين وضعيت خسته شدم.يه کاري برام بکنين.همه فکر ميکنن من لجنم.

مادر_اين حرفو نزن.دختر تو از برگ گل هم پاک تري.

اشک توي چشماي مادرم جمع شده بود.بدبخت چي ميکشيد و دم نميزد.دلم براي مادرم بيشتر از خودم ميسوخت.داغون شده بود.در عرض اين مدت که اين بلا به سر من اومده بود 10سال پيرتر شده بود.مادرم کنارم نشست و گفت:انقدر به خودت سخت نگير.ميريم از اينجا.ميفهمم چي ميگي.باشه؟!غصه نخور.يه زندگي جديد رو شروع ميکنيم.حالا آروم باش.بلند شو برو حموم بعدشم برو سراغ دکتر.

_ديگه نميخوام دکتر رو ببينم.نميخوام.

مادر_واا؟يعني چي؟عقلت کم شده؟!بلند شو.آفرين.

_گفتم که نميخوام.دکتر هم درد منو نميفهمه.

مادر_اين چه حرفيه آخه.يعني چي؟بلند شو برو حموم.يه آبي به تنت بزن حالت خوب ميشه.برو.

به ناچار به حرف مادرم گوش کردم و از جام بلند شدم.تقصير مادرم نبود که من داشتم بهش بد اخلاقي ميکردم.تصميم گرفتم ديگه حرفي بر خلاف عقيدشون نزنم.

***

داشتم موهامو خشک ميکردم که مادرم وارد اتاق شد و گفت:شراره،پسر آقاي دکتر اومده.اسمش کسري ست.مثل اينکه دکتر وقتي فهميده که نمياي کسري رو فرستاده که باهاش بري.

_من نميرم.

مادر_زشته.اين همه راه کوبونده اومده.حاضر شو برو.فوقش بهش ميگي که ديگه نميخواي بري پيشش.حداقل ازش تشکر کن.

بحث با مادرم بي نتيجه بود.به خاطر همين گفتم:باشه.ميرم.فقط يه مانتو برام انتخاب کنين.اصلا حوصله ندارم.

وقتي آماده شدم از اتاقم اومدم بيرون که ديدم کسري و علي دارن با هم صحبت ميکنن.دوباره با ديدن علي بغضم گرفت.ياد حرفاي توهين آميزش افتادم.با لحن سردي به کسري سلام کردم و باهاش از خونه اومدم بيرون.

کسري_پسر عموي خوبي داريد.

_ممنون.

کسري_ميگفت تازه از آمريکا اومده درسته؟

_بله.اومده اينجا زن بگيره.

کسري_چه جالب.

بي توجه به لحن طعنه آميزش گفتم:ميشه حرکت کنيم.اصلا امروز حوصله ندارم.

تا رسيدن به خونه ي دکتر هيچ حرفي بينمون رد و بدل نشد.به چيزي فکر نميکردم و همين برام جالب بود.يک نوع خلا فکري بود که خيلي زياد برام اتفاق مي افتاد.

وقتي رسيدم بدون گفتن حرفي از ماشين پياده شدم و منتظرش شدم.بعد از قفل کردن ماشين گفت:از دست من عصبي هستي؟

_نه.اصلا.براي چي همچين فکري ميکنين؟!

کسري_اخه اصلا حرف نزدي.

_داشتم به هيچي فکر ميکردم.

کسري_چي؟!مگه ميشه به هيچي فکر کرد؟

_از پدرتون بپرسيد.

کسري_يادم ميمونه.

در خونه رو برام باز کرد و تعارفم کرد که داخل بشم.

دکتر توي حياط داشت قدم ميزد و به آسمون نگاه ميکرد.

_سلام دکتر.

تا صداي منو شنيد با خوشحالي به طرفم اومد و گفت:سلام دخترم.خوبي؟!دلم برات تنگ شده بود.چرا نيومدي؟!

_ممنون دکتر.شما خوبيد؟!راستش برام مشکلي پيش اومده بود.

دکتر_مهم اينه که اينجايي.بيا بريم تو.هوا سرده.

کسري_بابا من ميرم بالا.کاري داشتيد صدام کنيد.

بعد نگاهي به من کرد و رفت.بعد از رفتنش دکتر گفت:راحت رسيدي؟

_بله.ممنون.زحمت دادم.

دکتر_اصلا.اين چه حرفيه.باورت ميشه که از وقتي که با تو حرف ميزنم يه جور ديگه شدم.

با گفتن اين حرف به چشماش نگاه کردم.اولين بار بود که نگاهش اينطوري بود.تنم لرزيد.ناخودآگاه ازش فاصله گرفتم و گفتم:خب بهتره بريم داخل.اينجا سردمه.

متوجه عکس العمل من شد و گفت:چت شد؟

سعي کردم لبخندي بزنم و با بي خيالي گفتم:هيچي.هيچي.بريم تو.

دوباره اون حس قديمي ترس توي وجودم اومده بود.نگاه و حرفش منو ميترسوند.

دکتر_شراره جان چيزي شده؟حالت خوبه؟

_آره خوبم.

روسري مو کشيدم جلوتر و با هم وارد مطب شديم.

دکتر_خب چه خبر؟از پسر عموت چه خبر؟!

_هيچي.بهش گفتم همه چيو.

دکتر_و عکس العملش چي بود؟!

_شما چي فکر ميکنيد؟!

دکتر_عصبي شد؟

_آره.بهم گفت تقصير خودم بوده.

نفس عميقي کشيد و گفت:فکر نميکردم اينجور بشه.متاسفم.

_دکتر هميشه زندگيم همينجور بوده.هيچوقت به ميلم نبوده.چرا؟

دکتر_خب همه ي آدما اينجورن.قوي باش.مثل من.مثل کسري و مثل بقيه ي آدما.

_دکتر شما دختر نيستيد.براي يه دختر هيچ بدبختي از اين بالاتر نيست که مورد تجاوز قرار بگيره.من از درون داغونم.محتاج دستي هستم که دستامو بگيره.بدون اينکه گذشته مو توي صورتم بزنه واذيتم کنه.بهم توهين نکنه.من دلم ميخواست توي زندگيم يکي بود.يه مرد.يه نفر که از ته دلش منو دوست داشت.ميفهمين؟يه عشق واقعي.بدون هيچ محدوديت و تحقيري.من آرامش ميخوام اما به هر طرف که نگاه ميکنم ميبينم که وجود نداره.

دوباره بغض کرده بودم.گريه م گرفته بود.اما ديگه نميخواستم به عادت هميشه اين کار رو بکنم.از تکرار خسته شده بودم.

گرماي دست دکتر رو روي دستم حس کردم.سرمو آوردم بالا و با چشم هاي پر از اشک نگاهش کردم.نگاهش روي تک تک اعضاي صورتم ميچرخيد.به چشمام خيره شدم و آروم آروم به طرفم اومد.محو نگاهش شده بودم.نميدونم توي نگاهش چي بود که آرومم کرد.لبخندي زد و گفت:من ميتونم کمکت کنم.همون چيزي که تو ميخواي.

قسمت سيزدهم

مثل برق گرفته ها از جام پريدم.کف دستمو گذاشتم روي لب هام و بهش نگاه کردم.باورم نميشد.انگار سطل آب سردي روي سرم ريخته باشند.مات و مبهوت نگاهش کردم.خودش هم از کاري که کردم جا خورده بود.صورتش از سيلي که بهش زده بودم قرمز شده بود.بغضم ترکيد و به زحمت گفتم:دکتر فکر نميکردم انقدر آدم بي شرمي باشيد.

کيفمو برداشتم و به سمت دراتاق رفتم که گفت:وايسا شراره برات توضيح ميدم.

صبر نکردم.در رو باز کردم و به حالت دو از مطب اومدم بيرون.مغزم کار نميکرد و فقط به اين فکر ميکردم که چرا اينجوري شد.باورم نميشد.من چيکار کرده بودم؟خدايا منو ببخش.خدايا شرمنده ام.نبايد اينجوري ميشد.اما من ...از خودم بدم اومده بود.در خونه رو با ضرب کوبيدم و همونطور که گريه ميکردم ميدويدم.آدما برام مفهومي نداشتند.انگار فقط خودم بودم و خودم.احساس شرم و احساس گناه و همزمان احساس لذتي که بهم دست داده بود سردرگمم کرده بود.نميدونستم کدومشو باور کنم.عقل و وجدان و قلبم هر کدوم منو به سمتي ميبردن.هرکدوم به نوعي باهام حرف ميزدند.باورم نميشد دکتر اون کارو کرد.يه مرد 50ساله به دختري 24ساله ابراز عشق کرده بود.من چيکار کردم؟اجازه دادم مردي که باهام اختلاف سني زيادي داشت...حتي شرمم ميشد که بگم.مثل دختربچه ها رفتار کرده بودم.تقصير من بود يا دکتر؟نميدونم.شايد تقصير من.بي توجه به نگاه مردم گريه ميکردم و با خودم حرف ميزدم.

_اين چه کاري بود کردم؟باورم نميشه.دکتر چرا اينجوري کرد؟بهم گفت دوسم داره.گفت که منو ميخواد بدون توجه به گذشته م.

قلبم هنوز تند تند ميزد.ميدونستم از شدت عصبانيت صورتم سرخ شده.بالاخره دست از دويدن کشيدم و گوشه اي ايستادم.چند تا نفس عميق کشيدم و به آسمون نگاه کردم.

_خدايا منو ببخش.اشتباه کردم.گناهي مرتکب شدم که خودم هم از کرده ش پشيمونم.کمکم کن.دارم ديوونه ميشم.

***

در اتاقمو محکم بستم و خودمو روی تخت انداختم.هنوز بدنم داغ بود.خوشبختانه کسی توی خونه نبود تا به حال داغونم پی ببره.اگه مادرم بود سوال پیچم میکرد و من نمیتونستم که حقیقتو کتمان کنم.سردرگم شده بودم.قدرت فکر کردن نداشتم و همین اذیتم میکرد.دکتر با اون کارش احساس جدیدی رو در من بوجود آورده بود.برام غیر قابل انتظار بود که اون کارو بکنه.هنوزم باورش سخت بود.دستی به روی لب هام کشیدم و یاد لحظه ای افتادم که منو بوسید.بغضم ترکید و دوباره و مثل همیشه شروع کردم به گریه.من تبدیل به چی شده بودم؟یه موجود دست دوم و حقیر که هرکی از راه میرسید بهش دست درازی میکرد.چطور به خودش اجازه داد که با من اون رفتار رو بکنه؟از دست خودم و دکتر عصبانی بودم.یه مرد 50ساله با من...دلم میخواست سرمو بکوبم به دیوار تا راحت بشم.فشار عصبی زیادی رو داشتم تحمل میکردم و این از ظرفیتم خارج بود.گیج بودم.

صدای زنگ تلفن باعث شد از فکر بیام بیرون.دوست نداشتم جواب بدم اما دست بردار نبود.بالاخره برداشتم.باورم نمیشد که دکتر باشه.

دکتر_الو؟شراره جان خونه ای؟!

جوابشو ندادم اما گوشی رو هم قطع نکردم.نمیدونم چرا دلم میخواست حرفاشو بشنوم.دستمو روی دهنم گذاشتم و ساکت شدم.صداش به حدی آرامش بخش بود که ناخودآگاه گریه م قطع شد.

دکتر_شراره جان باور کن نتونستم خودمو کنترل کنم.میدونم که الان داری هزارتا فحش بهم میدی اما...باور کن احساس واقعی مو بهت گفتم.از روزی که دیدمت حس خاصی نسبت بهت دارم.تو برای من یه دنیای دیگه هستی.من میخوام آیندت با من باشه.میفهمی؟من با گذشته تو کنار اومدم.عزیزم باور کن...

بالاخره به حرف اومدم.صدام میلرزید اما میخواستم هرچی توی دلمه بهش بگم.

_ببین دکتر من محتاج کسی نیستم.شما از من بزرگترین.دکتر من هستین و میخواستین از من سو استفاده کنین.من روی شما طور دیگه ای حساب میکردم.شما همه ی اعتماد منو از بین بردید.

دکتر_میفهمم اما باید به منم حق بدی.من بعد از مرگ همسرم به کسی فکر نکردم.خودت که بهتر میدونی.از وقتی که دیدمت مدام به تو فکر میکنم.درکم میکنی؟

_نه.درکت نمیکنم.به شعور من توهین شده.حس میکنم یه عروسکم برای بازی دیگران.

دکتر_عزیزم این چه فکریه که میکنی.تو نباید به این افکار مسموم فرصت جولان بدی.تو از یه فرشته هم پاک تری.اینجوری فکر نکن.من ازت میخوام که به من فرصت بدی.همونطور که به پسرعموت فرصت دادی.

_شما از من بزرگترید.

دکتر_میدونم.اما فکر میکنی این اختلاف سنی ما...

_نمیتونم فکر کنم.خواهش میکنم تنهام بذار.

گوشی رو سر جاش گذاشتم و دوباره زدم زیر گریه.یاد حرف های محبت آمیز دکتر می افتادم و همزمان یاد حرف علی که غیر مستقیم منو متهم میکرد.چقدر با هم فرق داشتند.سرنوشت من چرا باید جوری میشد که حالا باید برای یه ذره آرامش به هرکسی متوسل میشدم؟

***

صدای فریاد عمو باعث شد از خواب بپرم.

عمو_منظورت چیه داداش که شراره دزدیده شده؟

صدا به قدری بلند بود که فکر میکردم عمو کنار گوشم فریاد میکشه.از ترس سریع از جام بلند شدم و به طرف در رفتم.در اتاقمو قفل کردم و پشت در روی زمین نشستم.

عمو_داری چی میگی؟یعنی شراره دختر نیست؟وای.چه ننگی.چه بی آبرویی!چطور تحمل کردی داداش؟منی که توی خارج زندگی کردم هنوز یه ذره غیرت دارم.وای.زن میبینی چه بلایی سرمون اومده.

زن عمو_آقا شما خودتو ناراحت نکن.برای قلبت خوب نیست.

حتما زن دایی الان توی دلش قند آب میکردن.مطمئنا از خداش بود که این اتفاق برای من بیفته.

پدر_چیکار میکردم مرد؟فکر میکنی برای منم راحت بود؟توی این مدت هزار بار مردم و زنده شدم.آخه چطوری میتونستم خونسرد باشم؟خودم یه بار از حموم آوردمش بیرون.رگ دستشو زده بود.خونین و مالین.کمر من شکست داداش.اما پاره ی تنمه.چیکار میتونستم بکنم.دخترم از برگ گل هم پاک تره.حتی با این اتفاقی که براش افتاده.

عمو_آخ مسعود تو چی کشیدی.آخ که دیگه نمیتونم نفس بکشم.بیچاره شراره.حیوونکی.

پدر_فکر میکنی آسونه که ببینم جلوم داره عین شمع آب میشه؟اون بعد از این همه مدت نتونسته اتفاقی که براش افتاده رو فراموش کنه اونوقت تو از اون سر دنیا بلند شدی اومدی اینجا که دخترمو برای پسرت بگیری؟

عمو_چی بگم؟واقعا گیج شدم!

پدر_بهتره که همه چی اینجا تموم بشه.شراره به علی هم گفته.

عمو_آره علی؟گفته بهت؟

پس علی هم بود؟چه افتضاحی به بار اومده بود.دیگه دوست نداشتم از اتاقم بیام بیرون.

علی بالاخره حرف زد.صداش به نظرم ناراحت بود.

علی_بله بابا.بهم گفت.اما من بهش گفتم که اشکالی نداره.اولش عصبی شدم اما بعد که فکر کردم دیدم شراره مقصر نیست.

زن عمو بدون هیچ خجالتی جیغ نسبتا بلندی کشید و گفت:یعنی چی بچه که مقصر نیست؟بیخود میکنی تصمیم سر خود میگیری.مگه تو بی پدر و مادری؟از اولشم میدونستم که این دختر یه ریگی به کفششه.

عمو_بس کن خانوم.من میدونم شراره پاکه.انقدر حرف بیخود نزن.

پدرم هم وارد بحث شد و گفت:زن داداش احترامت واجب اما حق نداری به دخترم توهین کنی.

دوباره دعوا.دستامو گذاشتم روی گوش هام و سعی کردم چیزی نشنوم.پشت در اتاقم همه مشغول جر و بحث با همدیگه بودند.طاقت نداشتم صدای دعواهاشون رو بشنوم.صدای زن عمو مثل ناقوس کلیسا توی گوشم میپیچید.حالم دوباره بد شده بود.

قسمت چهاردهم

دلم ميخواست هر چه زودتر اين دعوا تموم بشه.کنترلمو از دست دادم و از جام بلند شدم.در اتاق رو باز کردم و نگاهي بهشون انداختم.دو تا خونواده روبروي هم ايستاده بودن و علي هم گوشه ي سالن ايستاده بود و اولين نفري بود که چشمش به من افتاد.با نفرت نگاهش کردم و با فرياد گفتم:بس کنين.تمومش کنين.دارين سر چي دعوا ميکنين؟هنوز که چيزي نشده.پسرتون هنوز ازدواج نکرده و بدبخت نشده.انقدر سوهان روحم نباشين.درد خودم کمه شماها هم بهش اضافه شديد؟ديگه نميخوام چيزي از اين قضيه ي ازدواج بشنوم.نميخوام با علي يا هر کس ديگه اي ازدواج کنم.شما هم بهتره بريد.خسته ام.

يک دفعه همه ي انرژيم تحليل رفت و نشستم روي زمين.پاهام سست شد.مادرم تا وضعيت منو ديد ناله اي کرد و به سمتم اومد.

مادر_شراره چت شد يهو؟

خواست زير بغلمو بگيره که دستشو پس زدم و گفتم:مامان خوبم.فقط ميخوام ساکت باشه اينجا.همين...

دستمو گرفتم به چهارچوب در و به سختي از جام بلند شدم.صدا از کسي در نميومد.همه مات و مبهوت به من نگاه ميکردند.اشکي که توي چشمام جمع شده بود منتظر يه تلنگر بود.با هر صدايي اعصابم متشنج ميشد.از اين وضع خسته شده بودم اما چاره اي هم نداشتم.قدرت اينکه پيله ي تنهاييمو بشکافم و يه زندگي جديد رو شروع کنم نداشتم.

دوباره برگشتم توي اتاقم و در رو بستم.ديگه صدايي نميومد.فرياد من کارساز شده بود.دلم ميخواست روزها ميخوابيدم و از درد گذشته ام بي خبر ميموندم.

دنبال قرصاي آرام بخش گشتم.اما نبود.مطمئن بودم که گذاشته بودمشون توي کشوي ميزم.شروع کردم به گشتن و بالاخره پيداشون کردم.مادرم قايمشون کرده بود بالاي کمدم.بدون اينکه آب بخورم چند تا شو خوردم و روي تخت دراز کشيدم.قرصا توي گلوم گير کرده بود و احساس خفگي ميکردم.به هر جون کندني بود قورتشون دادم و چشمامو بستم.از همه چيز خسته بودم و دلم ميخواست بخوابم.

***

.ناله اي کردم و سعي کردم حرفي بزنم اما لب هام از هم باز نميشد.انگار لب هام تبديل شده بود به يه تيکه سنگ.دهنم طعم بدي داشت و اذيت ميشدم.چشمامو به زور باز کردم اما چيزي جز تاريکي نديدم.حس ميکردم هواي سردي به بدنم ميخوره.سرمو به طرف چپ برگردوندم و با ديدن پنجره نيمه باز فهميدم علت سرما از کجاست.به اطرافم نگاهي انداختم.تازه فهميدم که توي بيمارستان هستم.همه جا ساکت بود و همين باعث شد دوباره نفس عميقي بکشم.خواستم دستمو تکون بدم که ديدم سرمي به دستم وصل شده.هنوز يادم نميومد چطوري سر از اينجا در آوردم.بعد از کمي فکر کردن ياد قرص ها افتادم و احساس رخوتي که بهم دست داده بود.چقدر حس قشنگي بود.براي مني که همه ي زندگيم پر از غم بود ثانيه اي خواب بودن حکم بهشت رو داشت.ترجيح دادم ذهن خودمو خسته نکنم و دوباره بخوابم.

***

صداي پيج بيمارستان باعث شد از خواب بيدار بشم.بدنم کوفته شده بود و دلم ميخواست يک نفر بود تا حسابي ماساژم بده.کششي به بدنم دادم که در اتاقم باز شد و دکتر پارسا وارد شد.با ديدنش تمام صحنه هايي که با هم داشتيم جلوي چشمام اومد.اخم کردم و به سمت ديگه اي نگاه کردم.

دکتر_سلام شراره خوبي؟بالاخره بعد از دو روز بيدار شدي!

حرفي نزدم.نه دلم ميخواست جوابشو بدم و نه قادر به حرف زدن بودم.حوصله ي حرف زدن نداشتم.

دکتر_بهتري؟!وقتي خونوادت آوردنت بيمارستان خيلي نگرانت بودن.الان هم پشت در اتاق ايستادن.بگم بيان تو؟

انگار خيال نداشت که دست از سر من برداره.ملافه اي که روم انداخته بودند رو روي سرم انداختم و چيزي نگفتم.

دکتر_ميشه بگي اين بچه بازيا يعني چي؟

_برو بيرون نميخوام ببينمت.بايد خجالت بکشي.

دکتر_دوست داشتن خجالت نداره.

بعد به سمتم اومد و ملافه رو از روي سرم کشيد.چشمام به چشماش افتاد.براي لحظه اي همه ي عصبانيت و ناراحتيم فروکش کرد.محو نگاهش شدم.در مقابلش احساس ضعف و زبوني ميکردم.

دکتر لبخندي بهم زد و گفت:چرا با خودت و من اينجوري ميکني؟دليلش چيه؟خودآزاري پيدا کردي؟دوباره هم که ميخواستي خودتو بکشي.

با شنيدن اين حرف عصبي شدم و گفتم:من نميخواستم خودمو بکشم.بس کن.فقط ميخواستم از اين دنيا بيخبر باشم.

دکتر_بيخبر؟داري خودتو گول ميزني.ميخواي چيو ثابت کني؟هزار تا دختر مثل تو هست.تو فقط بلدي نق بزني.

_من نق نميزنم.

دکتر_چرا ميزني.تو يه دختر بچه ي لوس و ننري.

_نيستم.حرف بيخود نزن.

دکتر_هستي.تو يه دختر به درد نخور هستي.

_نيستم.

دکتر_هستي.اگه نبودي عين آدم دوباره زندگيتو ميساختي.شدي آينه دق خونوادت.اونا چه گناهي کردن؟هان؟تا کي ميخواي به اين وضع ادامه بدي.

_تا هروقت که بميرم.به تو هم ربطي نداره.

دکتر_چرا داره.مسخره بازي در نيار.

_خودت مسخره اي.حالا برو بيرون.نميخوام ببينمت.

يک دفعه به طرفم هجوم آورد و بازومو گرفت.جيغ کوتاهي کشيدم و گفتم:ولم کن.

به طرفم نيم خيز شد و گفت:چي گفتي؟!

مستقيم به چشماش نگاه کردم.اين چه حسي بود که با نگاه کردن به چشماش همه ي عصبانيتم فروکش ميکرد.

ياد لحظه اي افتادم که منو بوسيد.لبمو گزيدم سرمو انداختم پايين.صداشو آروم کرد و با لحن مهربوني گفت:چرا با خودت اينجوري ميکني؟من ميخوام تو شاد باشي.يه دختر معمولي.

نفسش ميخورد توي صورتم و باعث ميشد بيشتر عرق کنم.آروم آروم دستشو از دور بازوم شل کرد و گفت:به حرفم گوش بده خب؟اصلا به پيشنهاد من فکر نکن.زندگيتو دوباره بساز.ميشم دکترت نه کسي که دوستت داره.با توام دختر!

_بسه.نميخوام ببينمت.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

در حقيقت داشتم از دستش فرار ميکردم.ميدونستم اگه بيشتر پيشم بمونه يه اتفاقي ميفته.ضربان قلبم تند ميزد.

دکتر_انقدر بچه بازي در نيار.تو ديگه بزرگ شدي.تا کي ميخواي به اين زندگي ادامه بدي؟!

دستشو گذاشت روي دستم و شروع کرد به نوازش کردن دستم.

دکتر_باور کن که من ميخوام زندگي خوبي رو براي خودت بسازي.انقدر دل مرده نباش.

دستمو کشيدم عقب و گفتم:برو.حالا نميتونم تصميم بگيرم.

دکتر_بسه.چقدر ميخواي وقت بخري؟هان؟

_اصلا ميخوام بميرم.برو بيرون.

با شنيدن اين حرف دوباره مچ دستمو گرفت و منو از روي تخت بلند کرد.رخ به رخ هم بوديم و اون به چشمام زل زده بود.

بوي عطرش توي ريه هام پيچيد.احساس آرامش عجيبي ميکردم.چشماي خاکستري رنگش به طرز عجيبي شده بود.انگار که داشت با چشماش حرف ميزد.

با باز شدن در اتاق هر دو از اون حال اومديم بيرون.بدنم گر گرفته بود و حال دکتر هم دست کمي از من نداشت.منو به سرعت ول کرد و دستي به موهاش کشيد.مادر و پدرم وارد اتاق شدند.

سعي کردم لبخندي بزنم تا جبران نگراني هاي اين مدت رو بکنم.

مادرم گريه کنان بغلم کرد و قربون صدقم ميرفت.پدرم مثل هميشه خوددار بود و با چشماني به غم نشسته نگاهم ميکرد.زندگيم يکنواخت بود و خسته کننده.به دکتر نگاه کردم.پشتش به ما بود و از پنجره به بيرون نگاه ميکرد.هر لحظه که بيشتر ميگذشت احساسم نسبت بهش بيشتر ميشد.

انقدر به فکر دکتر بودم که اصلا نمیفهمیدم که مادرم چی میگه یا بابام.

دکتر بعد از چند دقیقه از اتاق خارج شد.با رفتنش مادرم نگاهی به در اتاق کرد و وقتی مطمئن شد که دکتر رفته گفت:شراره اتفاقی بین تو و دکتر افتاده؟

_نه.چیزی نشده.برای چی؟راستی عمو اینا کجان؟

پدر_عموت بیرون وایساده.علی و زن عموت رفتن خونه ی جدیدشون.

هیچ حرفی نزدم.ترجیح دادم همه چی رو فراموش کنم.

قسمت پانزدهم

پدر_دکتر يه چيزايي ميگفت شراره.

_چي؟

پدر_درباره تو!

_چي ميگفت؟

مادرم منو از بغلش آورد بيرون و با نگراني نگاهم کرد.به بابام نگاه کردم و گفتم:چرا حرفتونو نميزنيد؟

پدرم بعد از چند دقيقه مکث گفت:ميگه که ميتونه تو رو درمان کنه.ميگه که با شرايطي که داري کنار مياد.

سرمو انداختم پايين و گفتم:اون براي خودش ميگه.شما چرا باور ميکنين؟اصلا من نميخوام به مردا فکر کنم.اذيتم نکنيد.در ثاني اون 50سالشه.

پدر_ميدونم.اما مرد خوبيه.

_باورم نميشه.انگار همه چي دست به دست هم داده که دوباره رواني بشم.

پدر_اينجوري فکر نکن.ما خوبي تو رو ميخوايم.دکتر مرد دنيا ديده اي.اين مدت من باهاش زياد حرف زدم.تو ميتوني به اون تکيه کني.

با شنيدن اين حرف زد به سرم.ديگه حال خودمو نفهميدم.مثل وحشيا دستمو گرفتم به سرم و از دستم بيرونش کشيدم و با فرياد گفتم:باشه.ميرم.ازدواج ميکنم.خوبه؟با همين دکتر.بس کنين فقط.ديگه بسه.ديوونه شدم.اي خدا کاش ميمردم.

مادرم با ديدن وضعيت من به سمتم اومد و خواست دستامو بگيره که سرش داد کشيدم و گفتم:جلو نيا مامان.ديگه نميخوام کسي بهم کمک کنه.خسته شدم.

سوزش دستم داشت اذيتم ميکرد اما اهميتي بهش نميدادم.اتاق بيمارستان رو گذاشته بودم روي سرم و فرياد ميکشيدم.بلافاصله دکتر و چند تا پرستار وارد اتاق شدند.سعي کردند که آرومم کنند اما انگار قدرتي پيدا کرده بودم که هيچ کس نميتونست مهارم کنه.

بالاخره با تزريق آرامبخش آروم شدم و چشمامو بستم.

***

به هر طرف که نگاه ميکردم چهره ي مردايي رو ميديدم که به نوعي وارد زندگيم شده بودند.روزبه،دکتر،کسري و علي.هرکدوم حرفي ميزدن اما من نميتونستم تشخيص بدم که چي ميگن.همه جا سياه بود و همه شون ميخنديدن.هرچي که سعي ميکردم حرفي بزنم نميشد.ميدونستم که حرف ميزنم اما صدام در نميومد.حالم اصلا خوب نبود.بالاخره همه ي نيرومو جمع کردم و جيغي کشيدم.چشمامو باز کردم و صورت دکتر رو ديدم که با نگراني نگاهم ميکنه.

دکتر_خواب بودي شراره.چيزي نيست.

نگاهي به دور و بر کردم.هنوز بيمارستان بودم.از پنجره اتاق به بيرون نگاه کردم.شب شده بود.دستي به پيشونيم کشيدم و عرق روي پيشونيمو پاک کردم.

دکتر ازم فاصله گرفت و گفت:آب ميخوري؟

_اوهوم.

هنوزم به خوابي که ديده بودم فکر ميکردم که دوباره گفت:ميدوني چند ساعته خوابيدي؟الان 9شبه.خونوادت رفتن و من موندم.بيچاره ها خيلي خسته بودن.

با تمسخر گفتم:آره.بالاخره داماد آينده بايد خودشو يه جوري نشون بده.

دکتر_ديوونه شدي؟

_خجالت نميکشي؟50سالته!

واقعا بد دهن شده بودم.ميدونستم که از اون حالت هاي عصبي و بي شرمي به سراغم اومده.

دکتر_نه نميکشم.اين همه آدم که 50سالشونه.

_خير سرت دکتر مملکتي.

دکتر_تو هم دانشجوي اين مملکت بودي چه کار مفيدي کردي؟!

_تو کردي بسه.

دکتر_دختره ي لوس.

_به تو ربطي نداره.

دکتر_ربط داره.چون دکترتم.

_از اين به بعد نيستي.

دکتر_هستم.تا ابد هستم.حرف نزن.

_گمشو برو بيرون.

دکتر_نميرم.ساکت باش.مريضا خوابيدن.

_برام مهم نيست.تا نري بيرون همينه.

دکتر_نميرم.

هر دو عين بچه ها لجبازي ميکرديم.انگار که تبديل شده بوديم به دختر بچه و پسربچه اي که سر اسباب بازي با هم دعوا ميکردن.

_نرو به درک.انقدر بمون تا بپوسي.

دکتر_هيچ ميدوني والدينت با ازدواج من و تو موافقت کردن؟

_باشه.

دکتر_چي؟!

_منم ميگم باشه.همينو مگه نميخواي؟باشه باهات ازدواج ميکنم.راحت شدي؟!

سر جام نيم خيز شدم و با حرص گفتم:مگه نميخواي باهات ازدواج کنم؟باشه.قبول ميکنم.حالا برو بيرون ميخوام استراحت کنم.

با کنجکاوي نگاهم کرد و گفت:شوخي که نميکني؟اصلا چت شده تو؟!

_هيچيم نشده.گفتم که باهات ازدواج ميکنم.هم تو به آرزوت ميرسي هم خونوادم.

دکتر_ديوونه شدي!

_همين فردا کارو تموم کن.ديگه طاقت ندارم.برو بيرون حالا.

بعد بدون توجه بهش دراز کشيدم و ملافه رو روي سرم کشيدم.اما دکتر بيرون نرفت.صداي قدم هاش توي اتاق به نوعي باعث آرامشم ميشد.کم کم چشمام بسته شد و ديگه چيزي نفهميدم.

***

از بيمارستان مرخص شدم و به خونه برگشتم.خونواده ي عمو به خونه ي جديدشون نقل مکان کرده بودند و فقط عمو منو به همراه خونوادم همراهي کرده بود.

ميدونستم که ديگه جايي در قلب علي ندارم.از اينکه همه چيز فقط با دونستن گذشته ي من خراب شده بود دلم گرفت.ديگه هيچ دلخوشي نداشتم.و به خاطر همين احساس در تصميم با ازدواج با دکتر مصمم شدم.در حقيقت داشتم از خودم و سرنوشتم انتقام ميگرفتم.از همه ي خونوادم و از کل زندگي.وقتي سرنوشت من چيزي جز بدبختي نبود و هميشه اشک و آه چاشني زندگيم بود چه سودي داشت که به زندگي آيندم فکر کنم؟

***

روبروي آينه ايستاده بودم و به خودم نگاه ميکردم.خيلي وقت بود که خودمو به اين دقت نديده بودم.مادرم آرايشم کرده بود و لباس زيبايي برام خريده بود که تنم کرده بودم.ناسلامتي عروسيم بود.هميشه وقتي بچه بودم عروسي خودم رو جور ديگه اي تصور ميکردم اما حالا که در آستانه ازدواج بودم ميديدم که چه خيالات خامي داشتم.زيبا شده بودم.اينو ميتونستم از نگاه اشک آلود مادرم بفهمم.ميدونستم که طور ديگه اي مراسم عروسي منو توي ذهنش برنامه ريزي کرده بود اما سرنوشتم جور ديگه اي رقم خورده بود.دستي به موهاي سياهم کشيدم که روي شونه هام ريخته بود.عروسي غمگين و زيبا.هيچ احساس خاصي نداشتم.نه شور و شوقي و نه ترسي.همه چيز برام بي تفاوت بود.

مادرم روبروم ايستاد و گونه مو با احتياط بوسيد تا مبادا آرايشم خراب بشه.

مادر_عين ماه شدي.خيلي خوشگل شديا.خوش به حال دوماد.

پوزخندي زدم و با بي شرمي گفتم:خوش به حال مردا که وقتي اراده ميکنن دستشون به من ميرسه.مگه نه؟

مادرم از حرف من يکه اي خورد و با تاسف سري تکون داد.

مادر_بهتره که حرفي نزني.اينجوري بهتره.

از اتاقم اومديم بيرون.همه جا ساکت بود.سکوتي مرگ آور.به هر طرف که نگاه ميکردم چهره ي علي رو ميديدم که داره بهم لبخند ميزنه.گاهي چهره ي علي و گاهي چهره ي روزبه.حالم اصلا خوب نبود.دلم ميخواست يک دل سير گريه کنم و بغضي که توي گلوم بود رو رها کنم.

توي پذيرايي خونواده ي عمو و کسري ،تنها پسر دکتر منتظر نشسته بودند به همراه روحاني که مسئول خوندن خطبه ي عقدم بود.نگاهي به اطراف انداختم و دنبال دکتر گشتم.اما نبود.انگار که مادرم از نگاهم فهميد که دنبال چي هستم براي همين خيلي آروم گفت:رفته بيرون با پدرت الان مياد.نگران نباش.

چه مراسم مسخره اي.همه چيز خيلي بچه گانه و خنده دار بود.اصلا در تصورمم نميگنجيد که همچين مراسم عروسي داشته باشم.به علي نگاه کردم که کنار پاسيو ايستاده بود و به گل ها نگاه ميکرد.قلبم به درد اومد.ياد حرف هاش افتادم.چقدرهمه چيز سريع تموم شد.کسري رو مبل نشسته بود و با حالتي بي تفاوت به من نگاه ميکرد.زن عمو با خنده ي طعنه آميزي که گوشه ي لبش بود به کسري اشاره کرد.

دلم ميخواست زودتر اين مراسم مسخره تموم بشه و برم به جايي که هيچ نشوني از کسايي که ميشناسم نباشه.

روي مبل دو نفره اي که مخصوص من و دکتر بود نشستم و دوباره نگاهم به کسري افتاد.به نقطه اي نا معلوم نگاه ميکرد و اصلا متوجه دور و برش نبود.

بالاخره دکتر و پدرم وارد سالن شدند.به احترام پدر از جام بلند شدم و دوباره نشستم.سرمو انداختم پايين و وانمود کردم که حضور دکتر برام مهم نيست.

دکتر کنارم نشست و به عاقد گفت:حاج آقا بفرماييد.شروع کنيد.

عاقد شروع کرد به خوندن خطبه ي عقد اما تمام حواس من به گذشته م بود.به گذشته ي تلخي که داشتم.به اين فکر ميکردم که آيا ميتونم آينده ي بهتري داشته باشم يا نه؟

صداي عاقد توي گوشم پيچيد((مهريه م 1365سکه ي طلا بود.))

با ناباوري به دکتر نگاه کردم که لبخندي زد و بهم چشمکي زد.چشم هاي زن عمو از تعجب گرد شده بود و علي با تمسخر خنديد.

جمله ي بعدي عاقد دوباره ميخکوبم کرد.دکتر قباله ي ويلاي شمالشو به نامم زده بود.باورم نميشد اين مرد به خاطر من انقدر سخاوتمندانه برخورد کنه.

توي فکر بودم و رفتار دکتر رو تجزيه تحليل ميکردم که دکتر به پهلوم زد و خيلي آهسته گفت:نميخواي بله رو بگي؟!

با سردرگمي به بقيه نگاه کردم و بعد به عاقد که منتظر جواب من بود.نفس عميقي کشيدم و با صداي لرزاني گفتم:با اجازه پدر و مادرم بله.

صداي کف زدن اطرافيان روي اعصابم در حکم کشيدن آرشه روي سيم هاي ويولون بود.

عرق سردي روي پشتم نشسته بود و تنفس برام دشوار بود.

دکتر_اجازه ميدي؟

سرمو آوردم بالا و بهش نگاه کردم.حلقه ي ازدواج توي دستش بود و منتظر عکس العمل من.دستمو آوردم بالا و به طرفش گرفتم.خيلي آروم و با طمانينه دستمو گرفت و حلقه رو توي انگشتم کرد.گرماي دستش رعشه اي به اندامم انداخت.به خودم لرزيدم.متوجه حالم شد و با صداي آروم گفت:حالت خوبه؟

_نه.ميخوام تموم بشه سريعتر.

حلقه ي خودشو به سمتم گرفت.به سرعت هر چه تمام حلقه رو بدستش کردم و گفتم:زودباش تمومش کن.حوصله ي اين مسخره بازي ها رو ندارم دکتر.

سرشو نزديک تر آورد و گفت:دکتر نه.ديگه بايد اسممو صدا کني.بهم بگو احمد.

_اين آرزو رو به گور ميبري.

حوصله ي روبرو شدن با بقيه رو نداشتم.دلم نميخواست سرمو بالا بيارم و به اطرافيانم نگاه کنم.فقط دوست داشتم هرچه سريع تر اين مراسم تموم بشه.

بعد از نيم ساعت بالاخره مراسم تموم شد و فقط خونواده ي خودم موندند و کسري.حتي از نگاه کردن به کسري هم خجالت ميکشيدم.حالا به تصميم اشتباهي که گرفته بودم پي برده بودم اما ديگه دير بود.

پدرم کنارم نشست و گفت:شراره عزيزم حالت خوبه؟

_نه.اصلا خوب نيستم.ميخوام تنها باشم.

پدرم_احمد با من حرف زدش.گفت که تو رو ميبره سفر براي اينکه حال و هوات عوض بشه.

_من حوصله ي سفر ندارم.

پدرم_اينجوري نگو.بالاخره بايد از يه جايي شروع کني.

_گفتم که حوصله ندارم.الانم ميخوام تنها باشم.

پدرم_خيل خب باشه.فعلا با هم صحبت نميکنيم.احمد ميبرتت خونه اي که برات خريده.اونجا قراره زندگي کنين.

پدرم بغلم کرد و با بغض گفت:بايد بيشتر ازت مراقبت ميکردم.فکر نميکردم سرنوشتت اينجوري بشه.اما دلم روشنه که آينده ي خوبي در انتظارته.

_ممنون بابا.از اينکه اين مدت تحملم کرديد واقعا ممنونم.

مادرم هم به جمع ما پيوست و با گريه ازم خواست که صبور باشم و سعي کنم که زندگي خوبي رو براي خودم درست کنم.

***

از خونه ي پدريم بيرون اومدم.نگاهي به در حياط انداختم و دوباره ياد خاطرات کودکي افتادم.آه پر حسرتي کشيدم و به احمد نگاه کردم.چقدر ازم بزرگتر بود.ميدونستم که هر کي ما رو ببينه فکر ميکنه که دختر و پدر هستيم.احمد وقتي ديد نگاهش ميکنم گفت:آماده اي بريم؟!

_بريم.

کسري پشت فرمون ماشين نشست و من صندلي عقب و احمد هم صندلي جلو.

خودمو به خواب زدم تا حرفي بينمون رد و بدل نشه.نميدونم چه مدت گذشته بود که احمد صدام کرد.

احمد_شراره؟بيدار شو.رسيديم.

چشمامو باز کردم و با کنجکاوي به اطراف نگاه کردم.جلوي يک خونه ي آپارتماني نگه داشته بود.دستي به روسريم کشيدم و از ماشين پياده شدم.به طرف در ساختمون رفتم که کسري گفت:شراره خانوم اميدوارم آينده ي خوبي با پدرم داشته باشيد.بهش اعتماد کنيد.باشه؟

به کسري نگاه کردم.مثل يک پيرمرد نصيحتم ميکرد.حقيقتا از اينکه من زن باباش بودم ناراحت نبود؟

کسري_من از اينکه شما با بابام ازدواج کرديد خوشحالم.باور کنيد.خوشبخت بشيد.

بعد از احمد خداحافظي کرد و سوار ماشين شد و رفت.همونطور که به ماشين نگاه ميکردم زير لب گفتم:پسر عجيبيه.

احمد_آره.باورت ميشه اون منو به ازدواج با تو ترغيب کرد؟

_نه.باورم نميشه.

احمد_کسري خيلي بزرگتر از سنش ميفهمه.به مرور زمان ميفهمي...حالا بيا بريم داخل.

***

در آپارتمان رو باز کرد و کنار رفت تا اول من وارد بشم.بدون اينکه به اطرافم نگاهي بندازم کفشامو در آوردم.احمد وقتي ديد انقدر بي تفاوتم گفت:انتظار داشتم يه نگاهي به اين اطراف بندازي.

_وقت براي ديد زدن زياده.اتاق کدوم وره؟

با دستش اتاقي رو نشون داد.يک راست به سمت در اتاق رفتم و وارد شدم.لباس هامو در آوردم و روي تخت دراز کشيدم.خسته بودم و افسرده.زندگي انگار برام مفهومي نداشت.

احمد دنبالم وارد اتاق شد و گفت:چيزي ميخوري برات بيارم؟

_نه.تنهام بذار.

احمد_قراره شب بريم فرودگاه.براي شيراز بليط گرفتم.

_من نميام.تو ميخواي برو.براي ماه عسل خيلي پير شدي.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

احمد_مطمئن باش از نظر جسمي و روحي خيلي از تو جوون تر و قوي ترم.

دندونامو از حرص روي هم فشار دادم و گفتم:خيلي بي شرمي.نميخوام باهات بحث کنم.

احمد_واقعا؟چرا؟

_چون حوصلتو ندارم.

احمد_اگه نداري چرا زنم شدي؟

جوابشو ندادم.نميدونستم چه جوابي بدم.

احمد_بذار بگم.تو براي اين زن من شدي که از همه انتقام بگيري.از علي و روزبه.از خونوادت و از سرنوشتت.تو انقدر بچه اي که فکر ميکني با اين کارت انتقام ميگيري.

_بس کن.همچين چيزي نيست.

قسمت شانزدهم

احمد_هست.حالا بلند شو انقدر ادا در نيار.دلم نميخواد دل مرده باشي.بلند شو.

هيچ عکس العملي به حرفش نشون ندادم.به سرعت به سمتم اومد و مچ دستمو گرفت.منو از روي تخت بلند کرد و گفت:بلند شو شراره.با اعصاب من بازي نکن.

براي لحظه اي ياد روزبه افتادم.از اينکه کسي باعصبانيت باهام رفتار ميکرد ميترسيدم.دستام شروع کرد به لرزيدن.

_باشه.ولم کن.بلند ميشم.فقط عصبي نشو.

دستمو ول کرد و به سمت کمد رفت.در کمد رو باز کرد و گفت:برات لباس يه چند دستي خريدم ببين کدوم بهت مياد.

با ترس و لرز ار روي تخت پايين اومدم و به سمتش رفتم.انواع و اقسام لباس ها با رنگ هاي گوناگون توي کمد بود.

ناخودآگاه دستمو به طرف يه لباس شب که آبي رنگ بود دراز کردم.جنس لطيفي داشت.لمسش کردم و زير لب گفتم:قشنگه.

احمد_بپوشش ببين بهت مياد.من برميگردم.

از اتاق بيرون رفت و من رو توي عمل انجام شده قرار داد.وسوسه شده بودم که لباس رو امتحان کنم.بالاخره پوشيدمش و جلوي آينه ايستادم.قالب بدنم بود.انگار براي من دوخته شده بود.لباس حرير بلندي که تا زير زانو هام بود و به طرز جالبي سنگ دوزي شده بود.چشمامو بستم و چرخي به دور اتاق زدم.احساس جالبي بهم دست داده بود.ياد قصه ي سيندرلا افتاده بودم.

حس کردم که کسي نگاهم ميکنه.سر جام ايستادم و به در اتاق نگاه کردم.احمد داشت تماشام ميکرد.سرم گيج ميرفت.دستمو روي سرم گذاشتم و تلو تلو خوران به سمت ديوار اتاق رفتم.احمد با ديدن وضعيت من به سمتم اومد و دستمو گرفت.

احمد_بيا بشين اينجا.سرت گيج رفت مثل اينکه.

ديگه نتونستم بايستم و بهش تکيه کردم.دستاشو دور کمرم حلقه کرد و گفت:بايد استراحت کني.دراز بکش.

روي تخت دراز کشيدم و گفتم:ميخوام بخوابم.يه چيزي بهم بده خوابم بگيره.

لبخند آرامش بخشي زد و همونطور که ملافه رو روي بدنم ميکشيد گفت:احتياجي به چيزي نداري.الان خوابت ميگيره.آروم باش.حالا چشماتو ببند.

به حرفش گوش دادم و چشمامو بستم.

دکتر_حالا به صداي نفس هاي من گوش بده و تنفستو با من هماهنگ کن.

به صداي تنفسش گوش دادم و سعي کردم همون کاري رو بکنم که گفت.تنفسمو با صداي نفس هاش هماهنگ کردم و خيلي آروم نفس ميکشيدم.

دکتر_بهتر شد.آفرين.حالا سعي کن به چيزي فکر نکني.

دستشو روي پيشونيم گذاشت و شروع به نوازش کرد.کم کم احساس رخوت بهم دست داد و خوابم برد.

***

دستاشو دور گلويم حلقه کرد و فشار دستاشو شديدتر کرد.چشمام داشت از حدقه ميزد بيرون وتنفس برام سخت بود.

روزبه_بگو که دوسم داري!بگو عوضي.

دستامو روي دستاش گذاشتم تا فشاري که به گلوم ميومد رو کم کنم اما هيچ فايده اي نداشت.حس ميکردم تا مرگ فاصله ي چنداني ندارم.به سرفه افتاده بودم و اشک توي چشمام جمع شده بود.چشم هاي روزبه از عصبانيت سرخ شده بود و رگ گردنش برجسته شده بود.

روزبه_بگو لعنتي.بگو تا خفت نکردم.

براي خلاصي از اين وضعيت همه ي توانمو جمع کردم و بريده بريده گفتم:دوستت دارم.دوستت دارم.

از خواب پريدم و به دور و برم نگاهي کردم.با ديدن اتاق خوابي که احمد برام تدارک ديده بود نفس راحتي کشيدم.بدنم عرق کرده بود و احساس گرما ميکردم.نگاهي به اطراف انداختم و با ديدن در بالکن از جام بلند شدم.

لباسم مناسب بودن در يک هواي سرد نبود اما اصلا اهميتي ندادم.در رو باز کردم و وارد بالکن شدم.سوز سرما به صورتم خورد.از سرما به خودم لرزيدم و به آسمون نگاه کردم.هوا گرفته بود و ابري.بي توجه به سرما روي زمين نشستم و چشمامو بستم.انگار ميخواستم با نشستن در اين سرما ذهنمو منجمد کنم تا ديگه قادر به فکر کردن نباشم.

بعد از چند دقيقه نشستن دوباره خوابم گرفت.چشمامو بستم و سعي کردم به چيزي فکر نکنم.

احمد_تو اينجا چيکارميکني عزيزم؟!

سرمو آوردم بالا و بهش نگاه کردم.حوله اي روي سرش انداخته بود و صورتش برق ميزد.نگاهي به بدنش کردم.تي شرت جذب بدن پوشيده بود با شلوار ورزشي.

به سمتم دولا شد و خواست بلندم کنه که گفتم:نه.نميخوام.بذار بمونم.

بازومو گرفت و با وحشت گفت:تو چقدر سردي.بلند شو تا کار دستمون ندادي.

_نميخوام.حالم خوب نيست.

وقتي ديد بلند نميشم.کنارم نشست و گفت:باز چت شده؟خواب بد ديدي؟!

يک دفعه زدم زير گريه و گفتم:اين خواباي لعنتي تمومي نداره.دارم ديوونه ميشم.آخه تا کي بايد زجر بکشم؟!خسته شدم.

همش ياد اون لعنتي ميفتم.يک سال و نيم شکنجه بس نبود.حالا که از دستش خلاص شدم هم بايد توي خوابم ببينمش؟آخه چقدر؟!تا کي؟!

آروم و با احتياط بهم نزديک شد و سرمو روي سينه ش گذاشت.

احمد_همه چيز درست ميشه.اتفاقي که برات افتاده چيز ساده اي نبوده که به همين زودي فراموشش کني.وقت لازم داري.گريه نکن.

سرمو آوردم بالا و با چشم هاي پر از اشک نگاهش کردم.دوباره با ديدن نگاهش آروم شدم.ناخودآگاه لبخندي زدم و گفتم:ميتونم؟!

احمد_آره ميتوني...

***

وحشت زده از خواب بيدار شدم و نگاهي به دور و بر کردم.با ديدن خودم و احمد که کنارم دراز کشيده بود ياد اتفاقات ديشب افتادم و از خجالت به خودم لرزيدم.سراسيمه از جام بلند شدم و دوباره نگاهي به تخت کردم.

همه چيز به هم ريخته و آشفته بود.چطور تونسته بودم اون کار رو انجام بدم.مني که انقدر سخت گير بودم.از دست خودم عصباني بودم و ناراحت.

سردرگم ايستاده بودم و به احمد نگاه ميکردم که خيلي آروم و منظم نفس ميکشيد.چهره ي دوست داشتنيش هنگام خواب صد برابر جذاب ميشد.

دستي به موهاي به هم ريخته ام کشيدم و دوباره نگاهي به احمد.گيج شده بودم و نميدونستم چيکارکنم.

قدرت رويارويي با احمد رو نداشتم.نميدونستم حالا چه فکري درباره م ميکنه.مثل احمق ها زدم زير گريه و نشستم روي زمين.

احمد با شنيدن صداي گريه من از خواب بيدار شد.

احمد_شراره؟چت شده؟چرا گريه ميکني؟!

از تخت پايين اومد و کنارم نشست.خواست بغلم کنه که سرش داد کشيدم و گفتم:به من دست نزن.

از حرف من يکه اي خورد و خودشو کشيد عقب.

احمد_چرا؟تو زن مني.

_اون چه کاري بود که کرديم؟واي داره نفسم بند مياد.

با ياد آوري صحنه هاي ديشب حالت تهوع بهم دست داد.دستمو جلوي دهنم گرفتم و از جام بلند شدم.احمد که فهميد حالم خوب نيست.با دست به دستشويي توي اتاق اشاره کرد.به سرعت به سمت دستشويي رفتم و در رو بستم.

احمد_چت شد يهو؟حالت خوبه؟

سوزش گلوم اشکمو در آورد.سرمو آوردم بالا و به خودم توي آينه نگاه کردم.از ديدن خودم بدم ميومد.

احمد_عزيزم شراره؟باز ميکني در رو؟!بذار ببينمت.

دوباره زدم زير گريه و نشستم روي توالت فرنگي.حس خيلي بدي داشتم.چرا اينطوري شده بودم؟!

احمد_عزيزم چرا اينجوري ميکني؟باز کن در رو!برات توضيح ميدم.براي هر دختري اين حس پيش مياد.ميدونم از خودت بدت اومده.بذار بيام پيشت.

_نميخوام.تنهام بذار.

احمد_نبايد به خودت سخت بگيري.اين چه کاريه؟!ديشب که راضي بودي.

_خفه شو.تنهام بذار.

احمد_باز کن اين در لعنتي رو.وگرنه ميشکونمش.

_هر غلطي دلت ميخواد بکن.

چند تا ضربه ي محکم به در زد و گفت:باز کن شراره.به خدا من طاقتم کمه.

وقتي ديدم دست بردار نيست در رو باز کردم و از دستشويي اومدم بيرون.حتي بهش نگاه هم نکردم.نميدونستم چيکار کنم که گفت:بشين باهات ميخوام حرف بزنم.

روي تخت نشستم و سرمو انداختم پايين.

احمد_چرا ديوونه بازي در مياري؟!

اشکامو پاک کردم و گفتم:اون چه کاري بود که...

احمد_که چي؟کدوم کار؟!

_خودت ميدوني چيو ميگم.من نميخواستم اينطور بشه.

احمد_منو نگاه کن.

به حرفش گوش ندادم.اين بار با صداي بلندتري گفت:بهت ميگم نگام کن.مگه کري؟!

به ناچار نگاهش کردم.دوباره ياد ديشب افتادم.خجالت کشيدم و چيزي نگفتم که گفت:انقدر خودتو زجر نده.من و تو هيچ کار بدي نکرديم.

راست ميگفت.کار بدي انجام نداده بوديم اما من فکر ميکردم که گناه کبيره مرتکب شديم.وقتي ديد سکوت کردم فکر کرد که در مقابلش مقاومتي نميکنم.

احمد_حالا بلند شو.چشمات شده دوتا کاسه ي خون.نذاشتي که بريم شيراز حداقل بريم يه گشتي بزنيم.بلند شو.

_ميخوام بمونم توي خونه خواهشا سر به سرم نذار.

احمد_باشه هر جور دوست داري.ديوونه.

با دلخوري از اتاق بيرون رفت و تنهام گذاشت.فکر نميکردم بره.اما رفته بود.

خودمم نميدونستم چرا اينجوري شدم.حس بدي داشتم.اصلا کنترلی روی فکرم نداشتم.

احساس پوچی دوباره به سراغم اومده بود.دستی دستی خودمو بدبخت کرده بودم.چه فکر کرده بودم که به احمد جواب مثبت دادم؟این چه کاری بود که کردم؟از دست خودم لجم گرفته بود.

ساعت ها بود که روی تخت نشسته بودم و فکر میکردم.به سال هایی که طی شده بود و من بی هدف بودم.به کارهایی که کرده بودم و بلاهایی که سرم اومده بود.زنده بودن من هیچ فایده ای نداشت بلکه ضرر هم داشت.به اطرافیان هم سخت میگیرفتم و اذیتشون میکردم.کاش همه چیز مثل خواب بود اما افسوس که اینجوری نبود.

احمد_غذا میخوری؟!

نگاهش کردم.وارد اتاقم شد و سینی غذا رو گذاشت روی تخت.

احمد_شام برات گرفتم.گفتم شاید گشنه ت باشه.

حسرت زندگی احمد رو میخوردم.چقدر شاد و سرزنده بود برعکس من که دلمرده و افسرده بودم.

نگاهی به بشقاب غذا کردم.قرمه سبزی بود.غذایی که دوست داشتم.

احمد_چیه؟خوشت نمیاد؟!

_نه.اتفاقا دوست دارم.

احمد_خب پس بخور.

خواستم شروع کنم به خوردن اما منصرف شدم.

احمد_چی شد؟

_پس تو چی؟!

لبخندی زد و گفت:من بعد تو میخورم.

_هرجور راحتی.

مشغول خوردن غذا شدم.احمد همچنان کنارم نشسته بود و نگاهم میکرد.از نگاهش کلافه شدم.از خوردن دست کشیدم که گفت:چی شد؟

_میشه نگام نکنی؟!

احمد_باشه.میرم بیرون.

قسمت هفدهم

به پهلو دراز کشيده بودم و به پرده ي حرير اتاق نگاه ميکردم که با وزش باد تکون ميخورد.

پتو رو روي خودم کشيدم و چشمامو بستم.احمد هنوز نيومده بود.دلم ميخواست که پيشم بود و باهام حرف ميزد.اما انگار داشت تنبيهم ميکرد.بالاخره صداي در اتاق اومد.خودمو زدم به خواب.آروم آروم به تخت نزديک شد و نشست.فکر کردم که ميخواد بغلم کنه اما اينکارو نکرد.با فاصله کنارم دراز کشيد و چند تا نفس عميق کشيد.

با اينکارش خردم کرد.بغض کردم و سعي کردم هيچ عکس العملي نشون ندم.برام سخت بود که شب دوم ازدواجم بهم کم محلي کنه.

به قدري توي فکر و خيال بودم که ديگه نفهميدم کي خوابم برد.

صداي سشوار باعث شد چشمامو باز کنم.صبح شده بود.نگاهي به ساعت روميزي کردم.8صبح بود.احمد مقابل آينه ميز توالت ايستاده بود و موهاشو سشوار ميکشيد.متوجه شد که بيدار شدم اما عکس العملي نشون نداد.پس هنوز قصد نداشت که باهام حرف بزنه.با حرص از جام بلند شدم و به سمت دستشويي رفتم.سرم گيج ميرفت اما نميخواستم کاري کنم که دلش به حالم بسوزه.ترجيح دادم به حمام برم.حداقل اينجوري وقتم ميگذشت.

از حمام اومدم بيرون.انتظار داشتم که احمد توي خونه باشه اما نبود.مثل اينکه رفته بود بيرون.براي اولين بار با دقت به اطرافم نگاه کردم.همه چيز شيک و تميز بود.آپارتمان بزرگ و دلبازي بود که باعث ميشد آدم احساس راحتي کنه.به سمت آشپزخونه رفتم.برگه ي دست نويسي که روي در يخچال چسبيده بود توجهمو جلب کرد.

((من ميرم مطب.کار زياد دارم.احتمالا ساعت 9يا10شب برميگردم.کاري داشتي باهام تماس بگير.))

از حرص کاغذو توي دستم مچاله کردم و پرتش کردم زمين.چقدر بدبخت بودم.همه ي مردها مثل هم بودند.تقصير خودم بود که باهاش ازدواج کردم و حالا بايد زجر ميکشيدم.حقم بود.زير لب به خودم فحش ميدادم و راه ميرفتم.بالاخره تصميم گرفتم که من هم مثل اون بي تفاوت باشم.زندگي بود که خودم انتخاب کرده بودم و حالا بايد مقاومت ميکردم.

***

مشغول درست کردن سالاد براي شام بودم که صداي باز شدن در خونه رو شنيدم.پياز سالاد اشکمو در آورده بود و من هم هيچ تلاشي براي متوقف کردنشون نداشتم.

خودمو مشغول خرد کردن پياز کردم که صداشو شنيدم.

احمد_سلام.

با چشم هاي پر از اشک نگاهش کردم.با لحني سرد جواب سلامشو دادم و از جام بلند شدم.

به سمت شير ظرف شويي رفتم و صورتمو شستم.

احمد_پيغاممو خوندي؟!

_آره.

احمد_شام چي داريم؟

_مرغ.

خودمو سرگرم غذا کردم و اهميتي به بودنش ندادم.وقتي ديد اعتنايي بهش نميکنم از آشپزخونه بيرون رفت.کاراش قلبمو به درد مي آورد.طاقت کم محلي از طرف احمد رو نداشتم.

بعد از خوردن شام که در سکوت خورده شد هر کدوممون به سمتي از خونه رفتيم.من به اتاق پناه بردم و اون روي کاناپه نشست و مشغول ديدن فيلم شد.هيچ وقت فکر نميکردم احمد باهام اين رفتار رو بکنه.

***

حدود يک هفته از ازدواجمون گذشته بود و هيچ کدوم تلاشي براي نزديک شدن به هم و صحبت کردن با هم ديگه نکرديم.انگار که يه زندگي اجباري برامون بوجود اومده بود که بايد همديگه رو تحمل ميکرديم.وقتي به ياد حرف هاي احمد و نگاه هاش قبل ازازدواج مي افتادم دلم ميلرزيد.آرزو ميکردم کاش برميگشتم به قبل از ازدواج.

ساعت 12شب بود.اما هيچ خبري از احمد نبود.نگرانش شده بودم.هنوز شام رو نخورده بودم.با اينکه با هم حرف نميزديم و کاري به کار هم نداشتيم اما شب ها منتظرش ميموندم تا با هم شام بخوريم هرچند که حرفي بينمون رد و بدل نميشد.

ناآرام بودم و نگران.چند بار خواستم با موبايلش تماس بگيرم اما منصرف ميشدم.توي پذيرايي نشسته بودم وبه ساعت ديواري نگاه ميکردم که صداي باز شدن در اومد.سراسيمه از جام بلند شدم و به سمت در رفتم.

احمد در خونه رو محکم بست و کيف سامسونتشو پرت کرد روي زمين.حالت عادي نداشت.ترسيدم.ياد حرکات روزبه افتادم که وقتي مست ميکرد اينجوري ميشد.

_حالت خوبه احمد؟!

سرشو به طرف من برگردوند و با چشم هاي سرخ نگاهم کرد.چند قدم به عقب برداشتم و دوباره گفتم:دير کردي نگرانت شدم.

پوزخندي زد و گفت:نگران؟واسه من؟يه هفته ست که منو آدم حساب نميکني.

پالتوشو در آورد و پرتش کرد روي کاناپه.

احساس خطر کردم.ياد گذشته افتاده بودم و نميخواستم دوباره باهام مثل حيوون رفتار بشه.

نگاهي به سر تا پام انداخت و گفت:چه خوشگل شدي!

بي توجه به حرفش به سمت اتاق رفتم.

احمد_کجا ميري وايسا.

قبل از اينکه به در برسم منو از پشت گرفت و به سمت خودش برگردوند.دستامو جلوي صورتم گرفتم و چشمامو بستم.برخلاف تصورم بدنش بوي الکل نميداد.پس چرا انقدر داغون بود؟

احمد_نکنه از من ميترسي؟!دستاتو بردار.

آروم آروم دستامو از روي صورتم برداشتم.با ترس نگاهي به چشماش کردم و با صدايي لرزان گفتم:من فکر کردم که تو...

حرفمو ادامه ندادم.از اينکه انقدر زود درباره ش قضاوت کرده بودم شرمنده شدم.اون هم فهميد منظورم چيه.

شونه هامو گرفت و با قدرت تکونم داد.

احمد_فکر کردي مست کردم؟!آره؟

جوابشو ندادم.ديگه حتي روم نميشد بهش نگاه کنم.

احمد_انقدر پست فطرت نشدم که باهات همچين کاري بکنم.کسري تصادف کرده و دستش شکسته.براي همين انقدر داغونم.تا الان بيمارستان بودم پيش اون.

بعد ولم کرد و به سمت آشپزخونه رفت.درمانده شده بودم.از اينکه انقدر سريع نسبت بهش بدبين شده بودم از دست خودم ناراحت بودم.

_کسري حالش چطوره؟!

احمد_چه عجب يادت افتاد که آدمايي غير از خودت هم هستن.

آره حالش خوبه.يه موتوري امروز بهش ميزنه.الان نامزدش پيششه.

_خدارو شکر.

در قابلمه رو برداشت و گفت:غذا خوردي؟!

_نه.

احمد_چرا؟!

_چون که من...من...

نتونستم حرف دلمو بزنم.برام سخت بود که بگم غذا بدون تو از گلوم پايين نميره.به جاي جواب دادن به سوالش وارد اتاق شدم.چند دقيقه بعد دنبالم اومد و گفت:چت شد يهو؟!

همونطور که پشتم بهش بود با بغض گفتم:من...من دلم...يعني دلم نمياد بدون تو غذا بخوردم.ميفهمي؟خيلي بهم سخت ميگذره وقتي تو بهم کم محلي ميکني.

هيچ حرفي نزد.فکر کردم که بي توجه به حرفم رفته بيرون.برگشتم سمت در که ديدم روبروم ايستاده.دستامو توي دستاش گرفت و گفت:عزيزم من پيشتم.به چيزي فکر نکن.قول ميدم بهت کم محلي نکنم.آروم باش.

بغض توي گلومو قورت دادم و سرمو روي سينه ش گذاشتم.

_من از تنهايي متنفرم.

احمد_ميدونم.همه چي تموم شد.دوباره شروع ميکنيم.لازمت بود که بهت کم محلي کنم.خيلي سرکش شده بودي.

_من نميدونم چه مرگم شده.اصلا نميفهمم.

احمد_آروم باش و به چيزي فکر نکن.

***

کش و قوسي به بدنم دادم و سر جام نشستم.احمد هنوز خواب بود.

اولين بار بود که انقدر راحت خوابيده بودم.بدون هيچ دغدغه اي.ديگه از ازدواج با احمد پشيمون نبودم.شايد سرنوشت من اين بود که با مردي ازدواج کنم که با تجربه و دنيا ديده بود.طوري با من رفتار ميکرد که انگار هيچ اتفاق بدي توي زندگيم نيفتاده.احمد برام حکم يه فرشته رو داشت که در زمان پوچي به سراغم اومده بود.نگاهي به صورتش انداختم.موهاي خوش حالتش به هم ريخته بود و روي صورتش ريخته بود.خيلي آروم و منظم نفس ميکشيد.دوباره دراز کشيدم و بهش خيره شدم.حدود نيم ساعت گذشته بود که چشماشو باز کرد.

احمد_تو بيداري؟!

_اوهوم.خيلي وقته.

احمد_خوب خوابيدي؟

_آره.

احمد_خوشحالم.

دستي به موهاش کشيد و از جاش بلند شد.

احمد_نهار بريم بيرون؟

_نه.ميخوام خودم غذا درست کنم.

احمد_حوصلت ميگيره؟

_آره.نميخوام به هواي غذا درست نکردن باهام قهر کني.

تا اين حرفو شنيد زد زير خنده و گفت:ديوونه.من با تو قهر نميکنم.انقدر نگران نباش.

_ميشه بريم ديدن کسري؟!

احمد_باشه ميريم.يه ساعت ديگه ميريم.

قسمت هيجدهم

با ترس و وحشت از خواب پريدم و دستي به شکمم کشيدم.هنوز تصوير صورت روزبه جلوي چشمام بود.

چراغ خواب رو روشن کردم و دوباره به بدنم نگاه کردم.خوابي که ديده بودم به قدري ترسناک بود که نفسمو بند آورده بود.شکمم صاف بود و هيچ چيزي ديده نميشد.بدون اينکه متوجه باشم که احمد خوابيده بلند بلند با خودم حرف ميزدم.

_خدا رو شکر.واي دارم ميرم.خدايا ممنونم.هيچي نبود.

احمد با سر و صداي من از خواب بيدار شد و کنارم نشست.

احمد_چت شده عزيزم؟خواب بد ديدي؟

نگاهي به صورت زيبا و جذابش کردم و گفتم:آره.خيلي بد بود.دارم ميميرم از ترس.

با يادآوري آخرين صحنه از خوابم زدم زير گريه و گفتم:خواب ديدم که شکمم هي داره بزرگ ميشه.بزرگ و بزرگتر تا جايي که شکمم پاره شد و روزبه مثل يه بچه از شکمم اومد بيرون.جثه ش بچه بود اما صورتش مثل روزبه.ميخواست خفم کنه.روي بدنم عين مار ميخزيد و به سمت گردنم ميومد.همه ي بدنش لزج بود.حالم داشت به هم ميخورد.اون ميخواست خفم کنه.

دستام دوباره شروع کرد به لرزيدن.نميتونستم براي يک لحظه هم که شده صحنه ي زشتي رو که ديده بودم فراموش کنم.

نفسم بند اومده بود و گريه م به هق هق تبديل شده بود.احمد خيلي آروم منو توي بغلش گرفت و شروع به نوازش موهام کرد.

احمد_هيچي نيست.خواب بد ديدي.آروم باش.آروم.

_اون هميشه با منه.هميشه.

احمد_منم پيشتم.هميشه.

_حس ميکنم هنوزم اينجاست و بهم نگاه ميکنه.خيلي ميترسم.

احمد_عزيزم اون تو آسايشگاست.خودم ديروز با مسئول آسايشگاه حرف زدم و مطمئن شدم.بهت نگفتم اما دکترش ميگفت که حال روحيش خيلي خرابه.

_ميترسم احمد.ميترسم اذيتم کنه.بياد سراغم.

احمد_پس من اينجا چه کاره ام؟ازت مواظبت ميکنم.

نگاهش کردم و با شرمندگي گفتم:اگه باهات ازدواج نميکردم تو الان زندگي آرومي داشتي.شرمنده ام.

پيشونيمو بوسيد و منو بيشتر توي بغلش فشار داد.

احمد_از اين فکرا نکن.خب؟تو باعث آرامش مني.حالا استراحت کن.

دوباره سر جام دراز کشيدم و دستاشو توي دستم گرفتم.احمد هم بالا سرم نشست و دلداريم ميداد.اما هنوزم دلشوره داشتم.نميفهميدم معني خوابم چيه اما ميدونستم که اتفاق بدي در شرف رخ دادنه.

***

گذر زمان هنگامي که خوشحال باشي سريع ميگذره برعکس وقتي که بدبختي گريبانگيرت ميشه و حس ميکني که خيلي کند داري پيش ميري.من گذر زمان رو حس نکردم.به خاطر اينکه کنار احمد شاد بودم.درد و اندوهم رو فراموش کرده بودم و به آينده اي چشم دوخته بودم که احمد برام تعريف ميکرد.آينده مو کنار احمد ميديدم با چندتا بچه ي قد و نيم قد که عاشقانه دوسشون داشتيم.بودن با احمد زندگيمو تغيير داد.بهم ياد داد که نبايد نا اميد باشم و گذشته قدرت اين رو نداره که باعث تخريب آينده بشه.

برخلاف تصور خودم و بقيه احمد مردي نبود که به خاطر سنش قابليت درک خيلي از مسائل رو نداشته باشه.باهام مثل يه جوون رفتار ميکرد و همين رفتارهاش منو بيشتر از پيش شيفته ي خودش ميکرد.

***

از بيحالي روي مبل افتادم و چشمامو بستم.حالت تهوع امونمو بريده بود.ياد چند سال پيش افتاده بودم که حامله شده بودم.هم ترسيده بودم و هم احساس لذت عجيبي از اين فکر بهم دست داده بود.يعني ممکن بود که از احمد باردار بشم؟!اين نهايت آرزوي من و احمد بود.بچه اي از وجود خودمون که زندگيمون رو گرم تر کنه.توي ذهنم قيافه ي بچمون رو تجسم ميکردم.يه پسربچه که موهاي لخت مشکيش تا روي پيشوني ش بود و از چشماش شيطنت ميباريد يا يک دختر بچه با موهاي مشکي بلند که چشم هاي درشتش شبيه احمد بود.گاهي اوقات هم دلم ميخواست هر دو رو با هم داشته باشم.کاش دوقلو بودند.از اين فکر لبخندي روي لب هام نشست و از ته دل دعا کردم که همينطور باشه.احساسي بهم ميگفت که همينطور خواهد شد و ما صاحب يک پسر و يک دختر دو قلو ميشيم.هيجان زده شده بودم و نميدونستم چيکار کنم.دستي به شکمم کشيدم و نفس عميقي کشيدم.

احمد_سلام.

از شنيدن صداي احمد يکه اي خوردم و از جام بلند شدم.

_سلام.کي اومدي؟!

احمد به سر تا پام نگاهي کرد و گفت:به چي فکر ميکردي که متوجه اومدنم نشدي؟

به عادت هميشه بغلم کرد و پيشونيم رو بوسيد.

_به يه چيز خاص و جالب.مژدگوني بده.

دستمو به سمتش دراز کردم که خنديد و گفت:چي هست حالا؟شايد ارزش مژدگوني رو نداشته باشه.

_لوس نشو ديگه.ارزششو داره.ميدونم.

چشماشو بست و خودشو مشغول فکر کردن نشون داد.

احمد_برام ماشين خريدي؟

_بيمزه.من پولم کجا بود؟اسباب بازيشو ميتونم بخرم اما واقعيشو نه.

احمد_خب قراره بريم گردش؟

_نه.اصلا.اين چه حرفي بود آخه؟!

احمد_بذار ببينم برام فسنجون درست کردي!

_نه.نه.اصلا نميگم ديگه.چقدر خنگي.

به حالت قهر ازش فاصله گرفتم و خواستم برم آشپزخونه که از پشت منو گرفت و دستشو روي شکمم گذاشت.

احمد_خبرت همينه نه؟!دارم بابا ميشم؟!

از حرفش حيرت کردم.برگشتم به طرفش و گفتم:تو از کجا ميدوني؟!

احمد_ناسلامتي دکترم.اونم روان شناس.

از اينکه انقدر به خوبي به احوالاتم پي ميبرد احساس خوشحالي ميکردم.

_تو خيلي زرنگي.

احمد_عزيزم من وقتي به چشماي تو نگاه کنم ميتونم فکرتو بخونم.هيچوقت نميتوني گولم بزني.

_منکه نخواستم گولت بزنم.

احمد_ميدونم.اينو گفتم که يادت بمونه چيزي رو ازم پنهون نکني...حالا نميخواي مژدگونيتو بگيري؟!

از توي جيب کتش يه بسته ي کادو پيچ شده بيرون آورد و بازش کرد.با کنجکاوي به بسته نگاه کردم.گردنبند طلايي بود که روي پلاکش الله حک شده بود.

_واي اين چقدر قشنگه.نميدونم چجوري ازت تشکر کنم.واقعا ممنونم.

احمد_اينا قابل تو رو نداره.تو فقط جون بخواه.حالا برگرد بندازم گردنت.

گردنبند رو انداخت دور گردنم و بهم نگاه کرد.دستي به پلاک کشيدم و گفتم:نميدونستم فکر همه چيو ميکني.

احمد_راستشو بخواي اينو همينجوري برات خريده بودم.اما حالا که گفتي بارداري مناسبت دار شد.

_کلک زدي.

احمد_به خاطر خوشحالي تو هرکاري ميکنم.فردا ميريم آزمايشگاه.نميخوام ديگه دست به سياه و سفيد بزني.ناسلامتي دارم پدر ميشم.

_من ميترسم احمد.ميترسم که اتفاقي بيفته.

احمد_عزيزم نگران نباش.هيچ اتفاقي نمي افته.قول ميدم بهت.

_وقتي تو اينجوري باهام حرف ميزني آروم ميشم احمد.

***

_الو بفرماييد؟!

_سلام خانوم ببخشيد منزل آقاي پارسا؟!

ناخودآگاه دلشوره ي عجيبي به دلم افتاد.

_بله.من همسرشون هستم.

_من از بيمارستان...زنگ ميزنم.هرچه سريعتر خودتونو برسونيد.

نزديک بود از حال برم.حس ميکردم که ضربان قلبم داره کند و کندتر ميشه و من تا مرگ فاصله اي ندارم.به زحمت تعادلمو حفظ کردم و گفتم:چيزي شده؟!

_نه خانوم.ايشون تصادف کردن.چيز خاصي نيست.لطفا خودتونو برسونيد.

قبل از اينکه بتونم حرف ديگه اي بزنم گوشيو قطع کرد.

ديگه نتونستم سر پا بايستم و نشستم روي زمين.دستي به شکم برآمده ام کشيدم و هزار جور فکر و خيال کردم.نميدونستم چيکار کنم.ترسيده بودم .دوباره گوشي تلفن رو برداشتم و به کسري زنگ زدم.

کسري_الو؟

_سلام کسري جان منم شراره .خوبي؟!

کسري_سلام شراره خانوم.ممنون.شما خوبيد؟بابا خوبه؟

_راستش زنگ زدم بگم که...

کسري_چي شده؟!اتفاقي افتاده؟

زدم زير گريه و به سختي گفتم:الان از بيمارستان باهام تماس گرفتن.گفتن که احمد تصادف کرده.من نميدونم چيکار کنم.دست تنهام.ميشه خودتو برسوني به بيمارستان؟منم آژانس ميگيرم ميام.

کسري_باشه.الان راه ميفتم.

گوشيو تلفن رو سر جاش گذاشتم و سعي کردم گريه نکنم.اما نميشد.دلم ميخواست زودتر بميرم و راحت شم.اگه براي احمد اتفاقي مي افتاد نميدونستم چيکار بايد بکنم؟حتما ديوانه ميشدم.اين حق من نبود.حالا که طعم خوشبختي رو چشيده بودم دوباره بلايي سرم بياد.مگه من چقدر ظرفيت داشتم که تحمل اين همه مصيبت رو داشته باشم.دلشوره اي که مدت ها بود به دلم افتاده بود حالا داشت واقعي ميشد.اما چرا احمد؟کاش خودم يه چيزيم ميشد نه اون.

با حالي خراب از خونه اومدم بيرون و به بيمارستان رفتم.فکر ميکردم که اوضاع احمد وخيم تر از اوني که اون فرد پشت تلفن گفت.تک و تنها بودم و حال خوبي هم نداشتم.

بالاخره به بيمارستان رسيدم خوشبختانه تا وارد بيمارستان شدم کسري هم اومد.ديگه نتونستم خودمو نگه دارم.لرزش عجيبي به تنم افتاده بود.احساس سرما ميکردم.کسري وقتي اوضاع خرابمو ديد کتش رو درآورد و تنم کرد.

کسري_شما اينجا بشينيد تا من ببينم چه خبره.به يه پرستار هم ميگم مواظبتون باشه.نگران نباشيد.

دلم ميخواست دنبال کسري راه مي افتادم اما واقعا نميتونستم.پاهام ميلرزيد و فشارم افتاده بود.حس ميکردم شکمم بهم فشار مياره.حالم به قدري خراب شد که ديگه چيزي نفهميدم و از هوش رفتم.

***

احمد_نميخواي بيدار بشي؟!خيلي وقته که پيشت نشستما.خانومي؟!

صداي احمد بود.چقدر بهم نزديک بود.زير لب صداش کردم که دوباره گفت:خانومي؟من اينجام.چشماتو باز کن.

فکر ميکردم که توي رويا داره باهام حرف ميزنه.لبخندي زدم و گفتم:کجا بودي تو؟

احمد_همينجا.پيش تو.دلم براي تو و بچمون تنگ شده.

همه ي توانمو جمع کردم و چشمامو باز کردم.نور لامپ اتاق چشمامو اذيت کرد.دستمو روي چشمام گذاشتم و گفتم:احمد چراغو خاموش کن.

احمد_کسري چراغو خاموش کن.نور اذيتش ميکنه.مرسي پسرم.

کسري_اما بابا تاريک ميشه اينجا.

احمد_اشکال نداره.

بعد از خاموش شدن چراغ دستمو از روي چشمام برداشتم و به دور و برم نگاه کردم.احمد کنارم روي صندلي نشسته بود و کسري هم بالاي سرم.به دستم نگاه کردم که سرم توي دستم بود.سرم به شدت درد ميکرد.ميخواستم از جام بلند بشم که احمد به سمتم خم شد و دستاشو روي شونم گذاشت.

احمد_بايد استراحت کني عزيزم.ميدوني چقدر نگرانت بودم؟!

با کنجکاوي نگاهش کردم.از سر تا پاشو تا مطمئن بشم که سلامته.تازه فهميدم که روي صندلي چرخدار نشسته و دو تا پاش تو گچه.

_اخ خداي من تو پاهات شکسته؟واي.

ديگه نتونستم ساکت بشينم و کاري نکنم.سر جام نيم خيز شدم و گفتم:خدا منو بکشه که تورو اينجور ميبينم.عزيزم چرا اينجوري شدي؟الان خوبي؟درد داري؟!

دستاشو توي دستام گرفتم و بوسه اي روي دستاش زدم.اصلا به حضور کسري اهميت نميدادم.فقط برام احمد مهم بود.

_خيلي خوشحالم که سالم ميبينمت عزيزم.ميدوني چه فکرايي به سرم زد.تورو خدا بيشتر مواظب خودت باش.

احمد_بميرم که انقدر اذيت شدي.ببخشيد.حالا پيشتم.استراحت کن.براي تو و بچه خوب نيست.استراحت کن.

_چرا اينجوري شدي؟داشتم ميمردم وقتي از بيمارستان زنگ زدن.آخه چرا ؟!

احمد_ماشينو پارک کردم و خواستم از خيابون رد بشم که يه ماشين زد بهم.خدارو شکر که سرم به جايي نخورد و فقط پاهام شکست.

_الهي بميرم برات عزيزم.حتما خيلي درد کشيدي.

کسري سرفه اي کرد و با شيطنت گفت:ببخشيد شراره خانوم حال شما خوبه؟!

_خيلي ممنون.اگه شما نبودين نميدونم چي ميشد.

کسري_خواهش ميکنم.راستش به خونوادتون هم زنگ زدم.الان پشت در اتاقن.بگم بيان تو؟!

_بله ممنون ميشم.

بعد از رفتن کسري دوباره به احمد گفتم:کي خوب ميشي؟دکتر بهت چي گفت؟

احمد_گفت اگه ازم يه خانوم خوشگل مراقبت کنه سر يه ماه خوب ميشم.

_ديوونه.خيلي بيمزه اي.باشه حالا ازت مراقبت ميکنم.اما مزد ميگيرما.

قسمت نوزدهم

دخترم بهار رو به مادرم سپردم و از جام بلند شدم.خيلي خودمو کنترل کردم گريه نکنم و مقاوم باشم.اما سخت بود.نبايد جلوي احمد خودمو ضعيف نشون ميدادم.بغض بزرگي که توي گلوم بود رو براي چندمين بار قورت دادم و با صدايي که به زحمت شنيده ميشد گفتم:آقاي قاضي من ميخوام از اين آقا طلاق بگيرم.ايشون بدون اجازه من زن گرفتن.با پرستار بچه ي من ريخت روي هم.اونو صيغه کرده و براش خونه گرفته.ديگه نميتونم تحمل کنم.خواهش ميکنم که حکم طلاق رو صادر کنين.ديگه نميتونم با اين آدم زندگي کنم.

انگشتامو توي دستم مشت کردم.حس ميکردم ناخون هام کف دستمو داره سوراخ ميکنه.براي کنترل خودم هرکاري ميکردم.

سر جام نشستم و به احمد نگاه کردم که با کسري اومده بود.احمد با پوزخند نگاهم کرد و به قاضي گفت:جناب قاضي من اين خانوم رو دوست دارم و طلاقش نميدم.اگه از صيغه کردن اون خانوم هم ناراضيه باشه اون خانومو ترک ميکنم.اما من زنمو دوست دارم.خواهش ميکنم بهمون زمان بديد.

خيلي خودمو کنترل کردم تا حرفي نزنم.از درون داغون بودم.اين چه زندگي بود که داشتم.اون از جوونيم که با يه ديوونه گذشت و اينم از زندگي زناشوييم که با يه خائن داره تموم ميشه.تنها دلخوشي من دخترم بهار بود که حالا 5ماهه بود.به قدري ظريف و کوچولو بود که حتي ميترسيدم بغلش کنم.بهارم ضعيف بود و احتياج به مراقبت دائم داشت.خودم هم به خاطر کم خوني شديد مريض بودم و نميتونستم از خودم مراقبت کنم چه برسه به بهار.ناچارا پرستاري براش گرفتيم که کمکم کنه.غافل از اينکه همين پرستار بلاي زندگيم شد.

با شنيدن اين حرف قاضي که دو ماه بهمون فرصت داد تا با هم صحبت کنيم و به تفاهم برسيم وا رفتم.همه ي انرژي بدنم از بين رفت.بي حال روي صندلي نشستم و به روبروم خيره شدم.

مادر_شراره؟مادر؟بلند شو.مسعود کمکش کن.بچمون نا نداره راه بره.

پدرم زير بازوم رو گرفت و زير گوشم گفت:بلند شو دخترم.نبايد ضعف نشون بدي.

اشک توي چشمام جمع شد و گفتم:بابا توروخدا بذار بشينم.نميتونم بلند شم.اصلا نا ندارم.

پدر_به خاطر بهار.بلند شو.

نگاهي به اطراف انداختم.احمد و کسري خيلي وقت بود که رفته بودند.آروم آروم شروع کردم به اشک ريختن و گفتم:اين حق من نيست بابا.حق من نيست.چرا بايد زندگيم انقدر داغون باشه.مگه براش کم زحمت کشيدم.پاهاش شکست .نميتونست راه بره.با اون وضع حاملگيم کمکش کردم.چقدر خودمو وقفش کردم.اما اون چه جوري جواب محبتامو داد؟رفت يه زن ديگه گرفت.کاش نبودم.کاش منو به دنيا نمي آوردين.

پدر_توکل کن به خدا.همه چي رو بسپار به اون.صبور باش.

_صبر؟تا کي؟وقتي روزبه اون بلا رو به سرم آورد هم همين حرفو زدين.زندگي من هيچوقت عين آدميزاد نبوده.هيچوقت.

از دادگاه اومديم بيرون.دلم نميخواست برگردم به خونه اما چاره اي نداشتم.بايد برميگشتم.همه ي خاطرات خوبي که داشتم توي خونه اي بود که با احمد زندگي ميکردم.

_من ميرم خونه.حوصله ي سر و کله زدن با احمد رو ندارم بعدا بگه عدم تمکين ميکنم.ممنون بابت امروز.بهتون زنگ ميزنم.

پدر_صبر کن پس برسونمت.

_دربست ميگيرم.خداحافظ.

از پدر و مادر جدا شدم و تاکسي دربست گرفتم.بهار توي بغلم خوابيده بود.به صورت پاک و زيباش نگاه کردم.چقدر دوست داشتني بود.گاهي ميخواستم از فرط دوست داشتن توي بغلم فشارش بدم و با هم يکي بشيم.بهار حاصل عشقي بود که به احمد داشتم.هنوزم با خيانتي که احمد بهم کرد باز هم دوستش داشتم.احمد مردي بود که منو به زندگي برگردونده بود و برام زندگي رو ساخته بود که همه در حسرتش بودند.هرچند که آخر اين زندگي چيزي جز خيانت و نامردي نبود.اما با اينحال نميتونستم که عشقشو از قلبم بيرون کنم.هنوز وقتي که بهش نگاه ميکردم دلم ميلرزيد.

جلوي در خونه ايستاده بودم.ميدونستم که احمد با کسري است و به خونه برنميگرده.بالاخره وارد خونه شدم.از آخرين باري که خونه رو تميز کرده بودم يک ماهي ميگذشت و 10روز هم ميشد که پيش پدر و مادرم بودم.همه چيز کثيف و درهم بود.طاقت اين همه کثيفي رو نداشتم دلم ميخواست مثل هميشه که خونه رو براي ورود احمد تميز ميکردم دوباره اينکار رو انجام بدم.اما در توانم نبود.به قدري ضعيف بودم که ديگه قدرت ايستادن نداشتم.نه ميتونستم فکر کنم و نه ميتونستم کاري انجام بدم.

***

صداي خنده بهار از پذيرايي ميومد.خواب از چشمام پريد و با وحشت از اتاق اومدم بيرون.با ديدن بهار توي بغل احمد نفس راحتي کشيدم و به چارچوب در تکيه دادم.بهار از ته دل ميخنديد و احمد به هوا پرتش ميکرد.ميدونستم که عاشق اين کاره.

احمد نيم نگاهي به من کرد و زير لب سلام کرد.

_سلام.کي اومدي؟!

احمد_يه دو ساعتي ميشه.

_متوجه نشدم.

احمد با طعنه گفت:تو هميشه توي پيله ي تنهايي خودت بودي.کي متوجه من شدي.

_خواهش ميکنم دوباره شروع نکن.من براي تو چيزي کم نذاشتم.

احمد_جدا؟!خيلي بي شرم شدي شراره.تو اصلا متوجه من نبودي.از وقتي بهار به دنيا اومده ميري توي اون اتاق کوفتي و درو ميبندي.آخرين باري که من بهت دست زدم کي بوده؟هان؟!

_خواهش ميکنم بسه.دوباره شروع نکن.

با اعصابي متشنج به سمت آشپزخونه رفتم و مشغول درست کردن چايي شدم.از توي آشپزخونه حرکات احمد رو زير نظر داشتم.روي کاناپه نشست و بهار رو روي پاهاش نشوند.

احمد_امروز با کسري رفتيم سراغ مريم.

با شنيدن اسم مريم اخم کردم و چيزي نگفتم.

احمد_بهش يه ذره پول دادم و گفتم که صيغه ي بينمون تمومه.البته يه ماه مونده که تموم بشه.اما به هرحال گفتم که بدوني.

_چرا؟نکنه اين دلتو زده و ميخواي بري سراغ يکي ديگه؟ميخواي براي بهار يه پرستار خوشگل و تودل برو جديد بگيرم؟!!

احمد با تاسف سري تکون داد و گفت:برات نگرانم شراره.داري کم کم ديوونه ميشي.

کنترلمو از دست دادم و با فرياد گفتم:آره ديوونه ام.اصلا تو چرا با يه زن ديوونه ازدواج کردي؟هان؟!

بهار با شنيدن صداي بلند من زد زير گريه و خودشو توي بغل احمد پنهان کرد.احمد که از عکس العمل بهار ناراحت شده بود به آرومي گفت:خفه شو.جلوي بچه داد نزن.نميفهمي؟!

از حرص ليوان چايي رو روي ميز کوبيدم و بدون گفتن هيچ حرفي به اتاقم رفتم.

از دست خودم حسابي عصباني بودم.با اينکه ميدونستم که تا حدودي تقصير منم هست که احمد به سمت يه زن رفته اما باز برام قابل توجيح نبود.اون حقي نداشت که سر من هوو بياره.اونم يه زن بزرگتر از منو که مطلقه بود.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

حدود 10دقيقه توي اتاقم نشسته بودم و به اتفاقايي که طي اين مدت افتاده بود فکر ميکردم.

با اينکه باردار بودم اما از احمد مراقبت کردم.برام سخت بود اما با جون و دل اينکار رو ميکردم.چقدر دشوار بود.کسري هرروز به خونه ميومد و کمکمون ميکرد.کم کم به ماه هاي آخر بارداريم نزديک ميشدم و ديگه نميتونستم بلند بشم و کار کنم اما با اينحال از احمد مراقبت ميکردم.

حال روحيم خراب بود و با اينکه احمد کنارم بود اما روز به روز بدتر ميشدم.فکر ميکردم که با زايمان ميميرم و بچه ام تنها ميمونه.چه روزهايي که به خاطر اين تفکر واهي گريه کردم و از احمد قول ميگرفتم که زن بابا بالا سر بچم نياره.چه خواهش مسخره اي...

احمد_شراره؟کجايي؟!

سرمو آوردم بالا و به احمد نگاه کردم که بالا سرم ايستاده بود و بهار رو نوازش ميکرد.

احمد_بهار گشنشه.شير ميخواد.

همونطور که قربون صدقه بهار ميرفتم بغلش کردم.احمد کنارم نشست و گفت:به چي فکر ميکردي؟

خيلي وقت بود که انقدر نزديک به هم ننشسته بوديم.سعي کردم به خودم مسلط بشم و عادي رفتار کنم.

_به هيچي.

احمد_به هيچي يا به گذشته؟!

_نميدونم.خيلي سردرگمم.

احمد_ناراحتي از اينکه قاضي بهمون مهلت داد؟!

_نميدونم.

احمد_واقعا؟!

_آره واقعا.

احمد_چرا باهام اينجوري حرف ميزني؟يعني انقدر از هم دور شديم؟

_آره خيلي وقته که دور شديم.

احمد_از زماني که بهار به دنيا اومده.درسته؟

_نميخوام درباره ش حرف بزنم.

بهم نزديک تر شد و خواست دستشو دور کمرم حلقه کنه که از جام بلند شدم و گفتم:بايد پوشکشو عوض کنم و بهش شير بدم.بعدا با هم حرف ميزنيم.

قسمت بيستم

نميتونستم ببخشمش.دو حس کاملا متفاوت باهام بود.هم دلشکستگي و هم عشق.قدرت هر دو برابر بود.لحظه اي دلم ميخواست برگردم پيشش و لحظه ي بعد دلم ميخواست ازش فرار کنم.واقعا نميدونستم بايد چيکار کنم.وقتي به چشم هاي بهار نگاه ميکردم احمد رو ميديدم.بهار شبيه احمد بود.حتي وقتي از احمد متنفر ميشدم با نگاه به بهار همه ي نفرتم از بين ميرفت.له شدن غرورم چيزي نبود که به سادگي فراموشش کنم.نياز به زمان داشتم.يه زمان طولاني.

احمد_تموم شد؟

برگشتم سمتش.وارد اتاق شد و نگاهي به من و بهار کرد.

احمد_شيرشو خورد؟!

_آره.الاناست که بخوابه.

احمد_امروز توي دادگاه خيلي خودتو کنترل کردي.اينو از دست هاي مشت شده ت فهميدم.

_اگه انقدر منو ميفهميدي نبايد ميرفتي سرم هوو مياوردي.

احمد_هيس.آروم.بذار بهار بخوابه.

بعد بهارو از بغلم بيرون آورد و مشغول لالايي گفتن براش شد.

به دقت به رفتار احمد نگاه ميکردم.طوري به بهار نگاه ميکرد که من حسرت ميخوردم.گاهي اوقات فکر ميکردم که عشقش نسبت به بهار از عشقي که به من داره بيشتره.

وقتي ديد خيره نگاهش ميکنم لبخندي زد و گفت:ميدوني چيه؟امروز وقتي ديدم به اون حالي صد بار خودمو لعنت کردم که چرا بايد اينجوري ميشد.

بهار رو توي جاش خوابوند و به سمتم اومد.خودمو جمع و جور کردم و گفتم:بايد اين فکرو قبلا ميکردي نه حالا که همه چي تموم شده.

جلوي پام روي زمين نشست و نگاهم کرد.تاب نگاهشو نداشتم.سرمو به طرف ديگه اي برگردوندم و گفتم:احمد تو با اين کارت قلبمو شکستي.هرکاري که ميکنم از گناهت بگذرم باز نميشه.ميدوني وقتي فهميدم اون زن ايکبيري رو برداشتي آوردي توي اين خونه و باهاش...

دوباره اين بغض لعنتي نذاشت که حرفمو بزنم.دستمو جلوي دهنم گرفتم و خواستم از جام بلند بشم که گفت:نرو شراره.حرفتو بزن.بايد بگي.ميدوني از کي تا حالا با هم حرف نزديم؟ميدوني وقتي که بهار به دنيا اومده بود چقدر دلم ميخواست دو تايي کنارش باشيم؟اما تو...

ديگه نتونستم خودمو کنترل کنم.شروع کردم به گريه و گفتم:لعنتي تو بايد درکم ميکردي.من افسرده شده بودم.تو ديگه چرا احمد؟تو که دکتري.مگه هميشه نميگفتي با نگاه توي چشمام همه چيزو ميفهمي؟تو چرا؟انتظار داشتم کنارم بودي اما منو ول کردي و همه ي توجهتو دادي به بهار.منم بهت احتياج داشتم.منم ميخواستم کنارم باشي.هيچ ميدوني وقتي توي اون اتاق لعنتي مينشستم و به صداي خنده هاي تو و اون زنيکه گوش ميدادم چقدر حرص ميخوردم؟به سر حد جنون ميرسيدم.تو بهارو ميدادي بغل اون و خودت هم کنارش مينشستي.من سختم بود.مريض بودم.نگاه به صورتم بنداز که چقدر رنگ پريده شدم؟سر زايمان بهار همه ي نيرو و توانمو گذاشتم و آخر نتونستم تاب بيارم و سزارين کردم.همه ي خوني که توي بدنم بود از بين رفت.کم خوني گرفتم اما تو به من توجه نکردي.فکر کردي منم مثل زن خدا بيامرزت...

ديگه نتونستم بقيه حرفمو بزنم.صورتمو بين دستام پنهون کردم و آرام و بي صداگريه کردم.

احمد_شراره باور کن که فکر ميکردم اينطوري بهتره.مقاوم ميشي.تو خيلي زودرنج شده بودي.خيلي.يادته چقدر سر بارداريت ازم قول ميگرفتي که مادر ناتني سر بهار نيارم؟!

_نه احمد.تو درکم نميکني.اگه منو ميفهميدي الان وضعم اينجوري نبود.کاش همون زمان که باردار بودم ازت طلاق ميگرفتم و برميگشتم.علي بهم گفت که تو نميتوني خواسته هاي منو برآورده...

هنوز حرفم تموم نشده بود که احمد سيلي محکمي به گوشم زد.مزه ي تلخ خون رو توي دهانم حس کردم.فکر ميکردم که يه طرف صورتم بي حس شده.بي حرکت به احمد نگاه کردم که ديدم با خشم و عصبانيت بهم نگاه ميکنه.

احمد_آخرين دفعت باشه که حرف از طلاق و اون پسره ميزني.فهميدي؟!

سيلي که به صورتم زد باعث شد که مثل برق گرفته ها نگاهش کنم.

احمد_فهميدي يا نه؟!از اين به بعد حق نداري از اين خونه بري بيرون.بسه هرچي لي به لالات گذاشتم.

_کسي که زن جوون ميگيره بايد فکر اينجاهاشم بکنه.

احمد_دهن منو باز نکن شراره.بس کن.الان درباره ش صحبت نميکنيم.بسه.

خواستم از جام بلند بشم که جلوم ايستاد و گفت:بشين همينجا.امشب بايد تکليفمون روشن بشه.خسته شدم از بس رفتي توي اون اتاق و زدي زير گريه.تا کي ميخواي به اين وضع ادامه بدي؟بايد همه ي حرفايي که روي دلت مونده رو بگي.همين امشب.

_برو کنار.حرفاتو با يه سيلي بهم زدي ديگه چيزي ندارم در جوابش بگم.

احمد_لازمت بود.ميدوني وقتي ميبينم ميري خونه ي بابات و اون پسره ي عوضي اونجاست چقدر داغون ميشم؟

_تو به من اعتماد نداري.درسته؟

احمد_نه عزيزم اين چه حرفيه که ميزني؟من بهت اعتماد دارم اما نميخوام با اون پسره رفت و آمد کني.

_چرا؟اون پسرعمومه.خواه ناخواه ميبينمش.

احمد_ميدونم.اما نميخوام باهاش صميمي بشي.يادت نرفته که اون به خاطر گذشته ت باهات چه طوري رفتار کرد؟

_آهان.پس به خاطر اينه.تو که با گذشته م کنار اومدي چه گلي به سرم زدي؟هان؟رفتي سرم هوو آوردي.

دوباره نشستم روي تخت و بي صدا گريه کردم.احمد کنارم نشست و خواست دستمو بگيره که گفتم:دستتو به من نزن.برو کنار.

بي توجه به حرفم دستمو گرفت و گفت:بهم نگاه کن.تا کي ميخواي گريه کني؟شراره؟عزيزم؟حاضرم تا آخر عمرم ازت معذرت بخوام بابت کاري که کردم.منو ببخش عزيزم.ميدونم کار بدي کردم اما بايد درکم کني.

گرماي دستش داشت وجود سردمو گرم ميکرد.اما نميخواستم به اين زودي تسليم بشم.خيانت به من تاوان داشت و تاوانش هم نبخشيدن بود.

با اکراه دستمو کشيدم و گفتم:نميتونم تحملت کنم.حتي از تماس دستت هم بدم مياد.برو بيرون.

احمد_داري دروغ ميگي.

_نه اينطور نيست.گفتم برو بيرون.

احمد_به من نگاه کن و راستشو بگو

به حرفش گوش ندادم.نميخواستم نگاهش کنم.چون تاب نگاه کردن به چشماشو نداشتم.

وقتي ديد هيچ کاري نميکنم دستاشو روي شونه هام گذاشت و منو به طرف خودش برگردوند.سرمو انداختم پايين و گفتم:ولم کن احمد.حوصلتو ندارم.

دستشو گذاشت زير چونه ام و با قدرت سرمو آورد بالا.

***

با صداي گريه ي بهار از خواب بيدار شدم.در لحظه ي اول متوجه موقعيتم نشدم.توي تخت کش و قوسي به بدنم دادم که دستم خورد به يه چيزي.سريع دستمو کشيدم عقب و به کنارم نگاه کردم.با ديدن احمد که کنارم خوابيده بود يکه اي خوردم و از جا پريدم.باورم نميشد انقدر زود به خواسته ش عمل کرده باشم.دلم ميخواست همه پوست بدنمو بکنم.دوباره گيج شده بودم.مثل اوايل ازدواجم که خيلي راحت تسليمش شده بودم.طاقت نداشتم نگاهش کنم.از خودم بيزار بودم.بايد از اون خونه ميرفتم.احتياج به زمان داشتم.

***

مادر_تو اينجا چيکار ميکني؟!

_اومدم اينجا بمونم.

مادر_خب ميدونم.اما واسه چي؟!

_نميدونم.اصلا نميدونم.

بهار توي بغلم بيتابي ميکرد.ميدونستم که گرسنه ش شده.

مادرم بهارو از بغلم گرفت و گفت:برو استراحت کن.من بهش ميرسم.برو.

_اگه احمد زنگ زد بگيد اينجا نيستم.

مادر_باز با هم قهر کرديد؟

_نه.يعني آره.اصلا نميدونم.

مادر_يعني چي نميدونم؟همينجوري از خونه زندگيت اومدي بيرون؟همين کارا رو ميکني که اون رفت يه زن صيغه کرد.

_مامان بس کنين.گاهي اوقات فکر ميکنم خودمو بکشم و راحت شم.

مادر_اين چه حرفيه که ميزني؟

_همه ي شمارو اذيت کردم.منو ببخشيد.

به سمت اتاقم رفتم.اتاقي که پناه گاهم بود.توي همين اتاق بود که اولين بار احمد رو ديدم.چقدر از شخصيتش خوشم اومد.قيافه ي جذابش و هوش سرشارش منو به سمت خودش جذب کرد.اما چرا ديگه درکم نميکرد.انگار اون احمدی که میشناختم خیلی وقت بود که مرده بود.وقتی که درد زایمان به سراغم اومد خونه نبود.رفته بود به یکی از بیماراش سر بزنه و من از سر ناچاری به کسری زنگ زدم و ازش خواستم که کمکم کنه.نبودن احمد وقتی که به بیمارستان میرفتم حسابی داغونم کرد.احتیاج به نوازشش داشتم تا آروم بشم اما نبود.دلم میخواست پیشم بود اما حیف...

وقتی که دیگه از شدت درد داشتم میمردم دیدم که بالای سرم ایستاده و بهم دلداری میده.بهم میگفت تحمل کنم اما واقعا برام سخت بود.بدنم ضعیف شده بود و دیگه جونی توی تنم نمونده بود.چند روز در بیخبری و بیهوشی به سر بردم تا بالاخره به خودم اومدم.حتی صدای بچه م رو هم نشنیده بودم.دلم میخواست ببینمش اما نمیتونستم.بخیه ی شکمم اذیتم میکرد و با هر تکونی ناله میکردم.فقط احمد مدام بالای سرم میومد و باهام حرف میزد اما من ازش دلگیر بودم.شاید اولین برخورد سردی که بعد از ازدواجمون بوجود اومد همون موقع بود.از اینکه هنگام درد زایمان کنارم نبود و منو به بیمارستان نرسوند ازش دلگیر بودم.حس میکردم دیگه حواسش به من نیست و فقط به بهار توجه میکنه.مادرم باهام حرف میزد و میگفت که حالت من عادیه اما من گوش نمیدادم.

وقتی برای اولین بار بهار رو توی بغلم گرفتم از خوشحالی گریه میکردم و خدا رو به خاطر هدیه ای که بهم داده بود شکر میکردم.چشمای بهار درست شبیه احمد بود.باورم نمیشد این موجود ظریف و قشنگ از وجود من باشه.حتی میترسیدم که بغلش کنم.به قدری سبک بود که فکر میکردم چیزی توی دستام نیست.خودم هم ضعیف شده بودم اما احمد بیشتر نگران بهار بود تا من.همین باعث میشد روز به روز افسردگی م بیشتر بشه و تو لاک خودم فرو برم.فقط زمانی شاد میشدم که به بهار شیر میدادم.از بچه داری چیزی سرم نمیشد.روزهای اول مادرم کمکم میکرد اما بالاخره احمد تصمیم گرفت که پرستاری رو استخدام کنه.حواسم به دور و بر نبود.همیشه توی اتاق بودم و به یک نقطه زل میزدم.فکر میکردم که احمد دیگه عشقی به من نداره.حتی دیگه اجازه نمیدادم که به طرفم بیاد و دستمو بگیره.میدونستم که از رفتارهای من ناراحت میشه اما دست خودم نبود.نمیتونستم تحملش کنم.فقط میخواستم تنها باشم.

قسمت بيست و يکم

روزي که احمد رو با پرستار بهار ديدم خوب يادمه.رفته بودم بيرون تا هوايي بخورم و بهار رو هم با خودم برده بودم.احمد هنوز مطب بود و من با تلفن بهش گفته بودم که ميرم بيرون و شايد برم خونه ي مادرم.اما بعد از يک ساعت توي خيابون و پارک قدم زدن دوباره برگشتم خونه.تا وارد خونه شدم صداي خنده ي يه زن از اتاقم اومد.همه ي بدنم يخ کرد حتي حس ميکردم که ديگه قدرتي توي تنم نمونده که بهار رو توي بغلم نگه دارم.جرئت نزديک شدن به اتاقم رو نداشتم.ميدونستم که توانايي ديدن اون صحنه رو ندارم.صداي احمد بلند بود و با خنده به پرستار گفت:رفته خونه مامانش فکر نکنم تا شب برگرده.راحت باش.

مريم_واقعا؟آخه ما که شانس نداريم.يه دفعه ديدي با اون قيافه ي رنگ پريده ش اومد اينجا.من چيکار کنم؟

احمد_هيچي عزيزم.اتفاقي نمي افته.من پيشتم.

از اينکه اونو با لفظ عزيزم خطاب کرده بود آتيش گرفتم.دنيا دور سرم ميچرخيد.نميخواستم متوجه من بشه.داشتم به سمت در خونه ميرفتم که بهار شروع کرد به گريه کردن.سر جام خشک شدم.برگشتم به سمت در اتاق که ديدم دو تاشون از اتاق اومدن بيرون و با ديدن من يکه خوردن.هيچي نتونستم بگم.دهنم بسته شده بود.اشک توي چشمام جمع شده بود و آماده که روي گونه هام سرازير بشه.بدون گفتن هيچ حرفي شتابان از خونه زدم بيرون.فقط دلم ميخواست که هر بيشتر از خونه دور بشم.صداي احمد رو از پشت سرم ميشنيدم که صدام ميکرد اما نميخواستم گوش بدم.انقدر دويدم تا بالاخره صداي احمد قطع شد.جايي رو به غير از خونه ي پدري نداشتم که برم.

حدود دو ماه توي خونه موندم.حتي نميخواستم صداي احمد رو بشنوم.برام غير قابل باور بود.مني که انقدر دوستش داشتم و با وجود اينکه ازم بزرگتر بود باهاش زندگي ميکردم چطور تونسته بود که با يه زن ديگه باشه؟حتي مريم از من زيبا تر نبود.اما احمد اونو به من ترجيح داده بود.

احساس ميکردم همه ي وجودم در هم شکسته شده و ديگه قلبي برام نمونده.چقدر گريه ميکردم و به بخت بد خودم لعنت ميفرستادم.ياد حرفهاي محبت آميز احمد که مي افتادم بيشتر ناراحت ميشدم.بيشتر ميشکستم و بيشتر خودخوري ميکردم.

توي همين دوران بود که پاي علي به خونه باز شد.عمو و زن عمو رفت و آمد ميکردند و وقتي فهميدن که احمد با من چيکار کرده بيشتر بهم مهربوني ميکردن.علي هم مدام خونه ي ما بود و با بهار خوش رفتاري ميکرد.نگاه هاش مثل سابق بود.پر از خواهش و عشق اما من نميتونستم به غير از احمد به کس ديگه اي فکر کنم.با اينکه بهم خيانت کرده بود اما من ميخواستم وفادار باشم.

همچنان به گذشته فکر ميکردم که در اتاق باز شد و احمد اومد تو.از جا پريدم و گفتم:تو اينجا چيکار ميکني؟!

عصباني بود.کارد ميزدي خونش در نميومد.به قدري قيافش وحشتناک شده بود که ازش ترسيدم.هجوم آورد به سمتم و گفت:من بايد از تو بپرسم اينجا چکار ميکني؟واسه چي اومدي اينجا ؟چرا داري ديوونه بازي در مياري؟!

کنترلمو از دست دادم و گفتم:سر من داد نزن.نميخوام ببينمت.

هر دو روبروي هم ايستاده بوديم و چشم توي چشم همديگه به هم پرخاش ميکرديم.

احمد_اين مسخره بازيا چيه شراره؟تا کي بايد اين رفتار مزخرفتو تحمل کنم؟هان؟

_تحمل نکن.برو.کسي زورت نکرده.برو پيش مريم جونت.

احمد_نذار دست روت بلند کنم؟آخه چرا اينجوري ميکني؟

_حالم ازت به هم ميخوره احمد.نميخوام ببينمت.

شونه هامو گرفت و تکونم داد.

احمد_تو چته؟بهم بگو.آخه چرا انقدر من و خودتو زجر ميدي؟ديشب که همه چي بينمون تموم شد.آخه عزيزم...

_به من نگو عزيزم.حالم از اين کلمه به هم ميخوره.

احمد_ديگه بسه هرچي تو گفتي من گوش کردم.بلند شو بيا بريم خونه.

_من با تو نميام.ميخوام بمونم اينجا.

احمد_نه تو باهام مياي.

_نميام.ولم کن.

به سمت عقب هولش دادم و گفتم:برو بيرون.فکر کن من مرده م.با اون کاري که کردي توي قلبم جا نداري.

احمد_خيل خب.باشه.ميرم اما بهار رو هم با خودم ميبرم.

تا اين حرفو شنيدم وحشت کردم.

_چي؟تو حق نداري بچمو ازم جدا کني.اون به من وابسته ست.

احمد_بچه ي منم هست.تو با اين کارات اونو از بين ميبري.اگه طلاق ميخواي باشه طلاقت ميدم.بهار با من.مهريه ت هم ميدم.خداحافظ.

قبل از اينکه بتونم حرفي بزنم از اتاق بيرون رفت.مات و مبهوت به جاي خاليش نگاه کردم و بعد از چند دقيقه به اتفاقي که افتاده بود فکر کردم.مثل وحشي ها از اتاق اومدم بيرون و دنبالش رفتم.قبل از اينکه بهش برسم.بهار رو برداشت و از خونه رفت بيرون.با پاي برهنه دنبالش دويدم اما اون بي توجه به گريه ها و ناله هاي من سوار ماشين شد و رفت.با بردن بهار همه ي اميد و آرزوم از بين رفت.روي زمين نشستم و تا جايي که جون داشتم گريه کردم.نميدونم چقدر گذشته بود که مادرم سراغم اومد و منو به خونه برد.ديگه هيچ چيزي برام اهميت نداشت.بهار رفته بود.حالا چطوري ميتونستم زندگي کنم.جونم به جونش بسته بود.

حالا چطور ميتونستم شب ها بخوابم؟هرشب خودم باید براش لالایی میخوندم.

***

هنوز یک ساعت از رفتن بهار و احمد نگذشته بود اما برای من به قدر یک سال بود.نمیتونستم دوری بهار رو تحمل کنم.افکار مسموم به ذهنم هجوم آورده بود.فکر میکردم که الان احمد پیش مریمه و با هم هستند.داشتم دیوونه میشدم.حال خودمو نمیفهمیدم.توی اتاقم راه میرفتم و گریه میکردم.احمد سنگدل شده بود.دیگه به من توجهی نداشت.بهار رو از من گرفته بود و بهم گفته بود که طلاق بگیرم.دیگه براش ارزشی نداشتم.چطور شده بود که انقدر زود عشقش نسبت به من رنگ باخته بود؟

روبروی آینه ایستادم.بعد از مدت ها به خودم دقیق شدم.این من نبودم.چقدر رنگ پریده شده بودم.چشم هام دیگه شادی قبل رو نداشت.موهای بلندی که احمد عاشقشون بود حالا به هم ریخته بود.پای چشمام گود رفته و سیاه بود.چطور تونسته بودم انقدر از خودم غافل بشم؟از خودم و از احمد؟میدونستم از زن شلخته بدش میاد.بهش تا حدودی حق میدادم.از خودم بدم میومد.باید مقاومت میکردم اما با کدوم نیرو.تنها انرژی من بهار بود که احمد اونو با خودش برده بود.حتما میدونست من بدون اون طاقت نمیارم که اینکارو کرد.اما باز هم حق نداشت این کار رو بکنه.نباید جلوش کم می آوردم.باید مقاومت میکردم.ذره ذره وجودم بهار رو میخواست اما نمیتونستم برم پیشش.احمد میخواست با اینکارش خردم کنه.

قسمت بيست و دوم

برگه آزمایش توی دستام میلرزید.باورم نمیشد.حرف های دکتر توی سرم میپیچید اما درکش برام مشکل بود.باورکردنی نبود.من باردار بودم.برای بار دوم داشتم صاحب بچه میشدم.بچه ای که خبر از دنیای بیرون نداشت.هیچکس انتظار اومدنشو نداشت بیشتر از همه خودم.چطور میتونستم از بچه مراقبت کنم در حالیکه که خودم هم تنها بودم.شاید این بچه تسکینی بود برام تا درد دوری بهار رو کمتر کنه.خدا دوباره بهم لطف کرده بود یا دوباره توی دردسر تازه ای افتاده بودم؟

دستی به شکمم کشیدم.هنوز هیچی معلوم نبود.کسی از ظاهرم پی به بارداریم نمیبرد.حس نامعلومی داشتم.نمیدونستم خدا رو شکر کنم یا اینکه به حال خودم تاسف بخورم.اگه احمد این بچه رو هم با خودش میبرد من چه کاری میتونستم بکنم؟دوباره یاد بهار افتادم.طفل معصومم الان داره چیکار میکنه؟حتما پیش اون زن عوضیه.اشک توی چشمام جمع شد و آه عمیقی کشیدم.

حامله هستی خانوم خوشگله؟

به سمت صدا برگشتم.یه زن چاق کنارم نشسته بود.به قدری آرایش کرده بود که تشخیص چهره واقعیش سخت بود.هرچی طلا و جواهر بود به خودش آویزون کرده بود.از لحن حرف زدنش خوشم نیومد.با سر جواب مثبت دادم که بهم نزدیک تر شد و زیر گوشم گفت:از دوست پسرت؟نمیخوایش؟

تا این حرفو شنیدم از جام بلند شدم و بدون اینکه نگاهش کنم از مطب اومدم بیرون.از شنیدن حرف اون زن پشتم تیر کشید.باورم نمیشد همچین آدمایی توی جامعه باشند.به قدری توی فکر و خیال بودم که متوجه نشدم کسی جلومه و محکم بهش خوردم.باورم نمیشد.احمد بود و کسری.بهار هم بغل کسری خوابیده بود.با دیدن بهار کنترلمو از دست دادم و به سمتش رفتم.خیلی آروم بغلش کردم و به صورتش نگاه کردم.باورم نمیشد.بهار بود.هیچ تغییری نکرده بود.دلم میخواست بیدار میشد و به چشماش نگاه میکردم اما دوست نداشتم خواب زده بشه.

احمد_کسری بچه رو بگیر بریم تو.وقت معاینه شه.

به احمد نگاه کردم.چقدر بی رحم بود.حتی به من هم نگاه نمیکرد.باورم نمیشد اون همه علاقه ای که ازش حرف میزد در همین حد بود.با درماندگی به کسری نگاه کردم و با نگاه ازش خواستم که دست نگه داره.معنی نگاهمو فهمید و کاری نکرد اما احمد دوباره گفت:میگم بچه رو بگیر ازش.نمیفهمی؟اصلا خودم میگیرم.

بهارو سفت به بغلم چسبوندم و با تموم وجود میبوییدمش.میدونستم که احمد وقتی لج کنه کاری نمیتونم بکنم.احمد بهم نزدیک شد و گفت:بدش به من.بسه مادر فداکار.

بوسه ای به پیشونی بهار زدم و با نارضایتی به احمد دادمش.سرمو انداختم پایین که احمد گفت:تو اگه واقعا دلت برای بچت میسوزه برگرد سر خونه زندگیت نه اینکه بری با پسرعموی جوونت خوش بگذرونی.دیدمش توی ماشین منتظرته.

همون لحظه زنی که توی مطب باهام حرف زد بهم رسید و گفت:خانوم کجا؟مگه بچه تو نمیخوای سقط کنی؟من یه خونواده ...

تا دید من و احمد و کسری نگاهش میکنیم بقیه حرفشو خورد و گفت:شماره مو بهت میدم بهم زنگ بزن.باشه خانومی؟

بعد سریع یه کارت از کیفش بیرون آورد و به دستم داد و رفت.مات و مبهوت به کارت نگاه کردم و بعد به زن که با چالاکی از در مطب بیرون رفت.

احمد_این زنیکه چی میگفت؟

به احمد نگاه کردم.چشماش از خشم گرد شده بود.چه فکری کرده بود.منکه خطایی ازم سر نزده بود که مستوجب این همه عصبانیت باشم.

_هیچی.هیچی.

احمد_تو بارداری؟

نگاهی به سر تا پام کرد و گفت:آره شراره؟

سرمو تکون دادم که نفس عمیقی کشید و گفت:باورم نمیشه.وای خدای من.

بی توجه به احمد به سمت در رفتم که گفت:کجا میری؟وایسا.

بدون اینکه برگردم به سمتش گفتم:من طلاقمو میخوام.مهریه هم نمیخوام.بهار هم مال تو.نمیخوام اسم تو به عنوان شوهر روم باشه.

در مطب رو باز کردم و رفتم بیرون.علی توی ماشین منتظرم بود.سوار شدم که گفت:خب چی شد؟

_هیچی.

علی_احمدو دیدم.دیدیش؟

_آره.برو از اینجا.

ضربه محکمی به شیشه ماشین خورد.از ترس جیغی کشیدم و به بیرون نگاه کردم که احمد در ماشین رو باز کرد و گفت:بیا پایین کارت دارم.

قبل از اینکه بتونم کاری کنم مچ دستمو گرفت و کشید.هیچ مقاومتی نکردم.از ماشین بیرون اومدم که گفت:سرتو میندازی پایین میری.بگو ببینم چه اتفاقی داره میفته.

علی از ماشین اومد بیرون و گفت:هی؟داری چیکار میکنی؟مگه برده گیر آوردی؟

احمد_به خودم مربوطه.خفه شو.

منو به گوشه پیاده رو کشید و روبروم ایستاد.سرمو انداختم پایین و حرفی نزدم.بعد ازمدت ها دیده بودمش و دوست داشتم که باهام مهربون باشه اما اینطوری نبود.حس میکردم جای انگشتای دستش روی مچ دستم میسوزه.حالا که نزدیکش ایستاده بودم اشتیاقم برای بغل کردنش بیشتر شد.

احمد_درست حرف بزن ببینم چی شده؟تو کی فهمیدی باردارشدی؟

_دو سه هفته ای میشه که دیدم حالاتم طبیعی نیست.آزمایش دادم و امروز...

احمد_دو سه هفته؟تو چجور زنی هستی؟!واقعا که.فکر نمیکنی باید به من بگی؟سر خود میای اینجا و بعد دنبال یکی میگردی که بچه رو سقط کنه؟تو چه جونوری هستی؟

با شنیدن این حرف یکه ای خوردم.نمیدونستم چی بگم.احمد درباره من چه فکری کرده بود؟واقعا فکر کرده بود که میخوام بچه ای که از وجودم بود رو از بین ببرم؟از جواب دادن بهش درمانده بودم.نمیدونستم چی بگم.با چشم های پر از اشک فقط نگاهش کردم.حالا که نزدیکم ایستاده بود بهتر میتونستم ببینمش.هیچ تغییری نکرده بود.انگار که نبودن من براش مهم نبود.کف دستمو گذاشتم جلوی دهنم و با بغض گفتم:من نمیخوام اینکارو بکنم.چطور میتونی دربارم اینجوری فکر کنی؟احمد من خسته شدم.بسه توروخدا.میخوام بمیرم.کاش این بچه نبود.کاش هیچ وقت...

بغضی که توی گلوم بود ترکید.با صدای بلند شروع کردم به گریه و نشستم روی زمین.

_تو درکم نکردی.منو ول کردی و رفتی.گذاشتی توی تنهایی خودم بپوسم.میخواستی تنبیهم کنی اما این رسمش نبود.من تنهام.کسی منو نمیفهمه.بهارو ازم گرفتی.همه ی احساس منو از بین بردی.دلم میخواد بمیرم.بمیرم.

دستاشو روی شونه هام حس کردم.هیچ واکنشی نشون ندادم.چقدر به دستاش محتاج بودم.احمد مرد زندگیم بود.کسی بود که عاشقانه دوستش داشتم با اینکه بهم خیانت کرده بود دلم میخواست دوباره باهاش باشم اما حس میکردم دیگه اهمیتی به من نمیده.

احمد_نگام کن شراره.

دستاشو دو طرف صورتم گذاشت و سرمو بالا آورد.نمیتونستم صورتشو ببینم.اشک مانع دیدم میشد.بی توجه به آدمایی که توی کوچه دورمون جمع شده بودن به سمتم خم شد و پیشونیمو بوسید.با اینکارش گریه ام دو برابر شد و خودمو توی بغلش انداختم.

_ترکم نکن.هیچوقت.بهت احتیاج دارم.همیشه.

احمد_قول میدم.قول میدم.

بعد از مدت ها دوباره با هم بودیم.مثل این بود که دوباره متولد شدم.امید تازه ای توی قلبم بوجود اومده بود.حالا میدونستم که چطور باید رفتار کنم و به زندگی ادامه بدم...

پایان

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com